„სინერსი“ შესანიშნავი საშინელებათა ფილმია, მაგრამ ის მაინც საშინელებათა ფილმია. ოსკარის რეკორდული 16 ნომინაციით და მომავალში გამარჯვებების მოლოდინით, „სინერსი“ კინომოყვარულთა განხილვის ცენტრში მოექცა. სანამ მაყურებლები ფიქრობენ, თუ რას ნიშნავს ფილმი კინემატოგრაფიის წარსულისა და მომავლისთვის, ზოგიერთი ცდილობს თავი შეიკავოს მისი „საშინელებათა ფილმად“ მოხსენიებისგან. ამ ჯგუფში შედის ვარსკვლავი დელროი ლინდო, რომელმაც საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის მსახიობის ნომინაცია დაიმსახურა ბლუზმენ დელტა სლიმის როლისთვის. „ვამპირის ასპექტი მხოლოდ ერთ-ერთი [ფილმის მრავალი ნარატიული შტრიხიდან], თუმცა ძალიან ფუნდამენტური და აუცილებელი კომპონენტია,“ განუცხადა მან EW-ს. „მაგრამ მე ვგრძნობდი, რომ ვამპირები წარმოადგენდნენ გარე ძალებს, რომლებიც საზოგადოებაში ინფილტრაციას ახდენდნენ, და ჩვენ ვხედავთ, რა ხდება ამ ინფილტრაციის შედეგად.“ ლინდო თავის შეფასებაში ნამდვილად არ ცდება. თუმცა, საშინელებათა ფილმები დიდი ხანია იყენებენ მონსტრებს, რათა წარმოადგინონ რაიმე სახის გარე ძალა ან ღრმა პრობლემა. „სინერსი“ ამას გამორჩეულად კარგად აკეთებს, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ „სინერსი“ არ არის საშინელებათა ფილმი. რაიან კუგლერის მიერ დაწერილი და რეჟისირებული „სინერსი“ მოგვითხრობს ტყუპი ძმების, სმოკისა და სტეკის (ორივეს მაიკლ ბ. ჯორდანი თამაშობს) ისტორიას, რომლებიც 1932 წელს ჩიკაგოდან თავიანთ მისისიპის მშობლიურ ქალაქში ბრუნდებიან, რათა ჯუკ-ჯოინტი გახსნან. პირველ საღამოს, ჯუკ-ჯოინტს თავს ესხმიან ირლანდიელი რემიკის (ჯეკ ო’კონელი) ხელმძღვანელობით ვამპირები, რითაც მუსიკალური ზეიმის ღამე გადარჩენისთვის ბრძოლად იქცევა. როგორც ლინდო სწორად აღნიშნავს, რემიკი და მისი უკვდავები მხოლოდ ერთი საფრთხეა, რომელსაც სმოკი და სტეკი უნდა გაუმკლავდნენ. ვამპირების მოსვლამდეც კი, სმოკი და სტეკი უსინდისო თეთრკანიან ადამიანებთან უწევთ გამკლავება, რომლებიც, მიუხედავად საპირისპირო მტკიცებისა, ნამდვილად KKK-ის წევრები არიან. ახალგაზრდა სემი მური (მაილს კეტონი) იბრძვის მამის რელიგიური რწმენის წინააღმდეგ, ალკოჰოლიზმი და ომის ტრავმა რამდენიმე პერსონაჟს ანადგურებს, და ეს ყველაფერი სისტემური რასიზმის მიღმაა, რომელიც მათ ყველას აწუხებს. გარდა ამისა, საწყისი სცენა და ფილმის გამორჩეული მუსიკალური სცენა მხატვრულ ნამუშევარს კოსმოსურ, სულიერ ბრძოლად წარმოაჩენს. კუგლერი და მისი თანაავტორები იმსახურებენ ყველა იმ აღიარებას, რაც მოიპოვეს ამ და სხვა თემების გარეშე გადაქცევისთვის wildly გასართობ სურათად, ჰოლივუდური ბლოკბასტერის იშვიათი შემთხვევისთვის, რომელიც ჭკვიანი, აქტუალური და ძალიან სახალისო სანახავია. ამ გართობის ნაწილი კი სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ „სინერსი“ საშინელებათა ფილმია. ყველა ეს მრავალფეროვანი საფრთხე თავის ზენიტს აღწევს, როდესაც რემიკი და მისი მომხრეები ჯუკ-ჯოინტის კარს აკაკუნებენ. სანამ ის ანადგურებს სმოკს, სტეკს და ყველას მათ გარშემო, რემიკი არ არის წმინდა ბოროტება, რადგან კუგლერი დროს უთმობს იმის აღიარებას, რომ ის, როგორც ირლანდიელი, ასევე არის ჩაგვრის მსხვერპლი, ჩაგვრა, რომელსაც ის თავად იმეორებს ვამპირად ქცევის შემდეგ. „სინერსი“ ამ გარდასახვას და განმეორებით ჩაგვრას რემიკის მოციმციმე თვალებით, ბასრი კბილებით აჩვენებს, რომლებსაც ის თავისი მსხვერპლის კისერში ასობს. ეს შემზარავი მასალაა, რომელიც მაყურებელზე უშუალო, ინსტინქტურ დონეზე მოქმედებს. საშინელებათა ჟანრს შეუძლია მაყურებლისგან სწრაფი რეაქციის მიღება და კინორეჟისორები ამ ფაქტს იყენებენ იაფი, ერთჯერადი საშინელებათა გასართობის შესაქმნელად ჰოლივუდის არსებობის დღიდან. საშინელებათა ჟანრს აქვს სტიგმა, როგორც კინემატოგრაფიის ნაკლებად ღირებულ ფორმას, ამიტომაც საოცარი ფილმებიც კი და შესრულებებიც კი შეუმჩნეველი რჩება. ამ ისტორიის გათვალისწინებით, გასაგებია, რომ ლინდოს და სხვებს სურთ, „სინერსი“ არ მოხვდეს „პარასკევი 13-ის“ ან „ხერხის“ გვერდით. მაგრამ ამ ფილმების მსგავსად, „სინერსი“ მონსტრებთან გვაქვს საქმე. ის ფაქტი, რომ ეს მონსტრები რეალურ ცხოვრებაში არსებულ მონსტრებს ასახავს, „სინერსს“ არ აკლებს საშინელებათა ფილმის სტატუსს. ის მას უბრალოდ მდიდარ, მძლავრ და შესანიშნავ საშინელებათა ფილმად აქცევს. „სინერსი“ ახლა HBO Max-ზეა ხელმისაწვდომი.