რეჟისორ ოლივერ ლაქსის უახლესი ფილმი „სირატი“ ნარკოტიკულ მოგზაურობას ჰგავს, რომელიც ცუდად დასრულდა (და ასეთი ეპიზოდები ფილმში ბევრია). სიუჟეტი მარტივი წინაპირობით იწყება: მამა, ლუისი (სერხი ლოპესი), მაროკოს უდაბნოში გამართულ საიდუმლო რეივ წვეულებებზე დაკარგულ ქალიშვილს, მარს ეძებს, თან ახლავს თავისი მცირეწლოვანი ვაჟი, ესტებანი. საბვუფერები ქვიშას აძაგძაგებენ, თითქოს მიწა მოცეკვავეთა ფეხქვეშ ცურავს, მტვერი ცაში იწევა და ექსტაზის ღრუბელს ქმნის წვეულებაზე, რომელიც „მატრიქსის“ სიონის მოქალაქეებსაც კი შეაშურებდათ. ლუისი საბოლოოდ უერთდება რეივერების ჯგუფს, რომლებიც უდაბნოს სიღრმეებში აპირებენ წასვლას სხვა წვეულების მოსაძებნად. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი აფრთხილებენ გზის საშიშროების შესახებ, ლუისი დაჟინებით ითხოვს მათ გაყოლას. „სირატი“ არის ბუნდოვანი სიცხიანი სიზმარი უმძიმესი გაგებით, ველური და აპოკალიფსური ეპოსი, მითოლოგიური მასშტაბის, მაგრამ ინტიმური ოჯახური ისტორიის თვალსაზრისით. მაროკოს უდაბნოს ფონი მხოლოდ ერთი შრეა ლაქსის მიერ მოყოლილი ამბისა – ფილმის ფონზე, როგორც ჩანს, გლობალური ომი მძვინვარებს, რომლის შესახებაც მხოლოდ ჯარისკაცების გამოჩენით ან შემთხვევითი რადიო ახალი ამბებით ვიგებთ. სამყარო, შესაძლოა, სრულდება, მაგრამ ლუისი და მისი აღმოჩენილი არაორგანიზებული ჯგუფი მაინც აგრძელებენ შემდეგი – და, შესაძლოა, ბოლო – წვეულების ძიებას. გულისამაჩუყებელი ტექნო-საუნდტრეკით, რომელიც თავისი ენერგიით „ჩელენჯერებს“ არ ჩამოუვარდება, ლაქსი გვთავაზობს უდაბნოს პანორამულ კადრებს, რომლებიც სამყაროს დიდი ხნის დავიწყებულ კუთხეებს ჰგავს. ფილმის ხანგრძლივი მონაკვეთების განმავლობაში, ლუისი და მისი ჯგუფი იშვიათად ხვდებიან სხვა ადამიანებს, რაც მათ უხალისო კავშირს კიდევ უფრო გულწრფელს ხდის. ტონინი, ჯეიდი, ბიგუი, სტეფი და ჯოში, თავდაპირველი უხალისობის მიუხედავად, ლუისსა და ესტებანზე კარგ შთაბეჭდილებას ტოვებენ. მიუხედავად იმისა, რომ წყვილი მარის საპოვნელად გაემგზავრა, დროთა განმავლობაში, ეს მიზანი უკანა პლანზე გადადის, რადგან მათ ახალ ოჯახთან კავშირი ყვავის. ეს „სირატის“ მკვეთრ გადახვევას მძიმე ტრაგედიისკენ კიდევ უფრო მტკივნეულს ხდის, მაშინაც კი, როდესაც ლაქსი მას კიდევ უფრო მეტ აბსურდულობას მატებს. ენცოს ზედაპირის ქვეშ ჩუმი გაბრაზება იმალება, თუმცა ფილმი ტრაგედიას ან სასოწარკვეთას არ იყენებს თავისი მესიჯის გადმოსაცემად. არაფერი გამოვიდოდა ლაქსის მიერ ფილმის პირველ ნახევარში დამყარებული ფარული ემოციის გარეშე. მიუხედავად იმისა, რომ ლუისის ქალიშვილის ძებნა ამ ამბის აშკარა საყრდენია, სწორედ უდაბნოს მოქეიფეთა შორის არსებული კავშირი გვატარებს ბოლომდე. ტონინი, ჯეიდი, ბიგუი, სტეფი და ჯოში არეულობის სხვადასხვა მდგომარეობაში არიან – აშკარაა, რომ ისინი ქვიშაში ცხოვრობენ გარკვეული ხანი, იკვებებიან ნაპოვნი საკვებით და ყველა ფსიქოდელიური საშუალებით, რაც მათ არსენალში აქვთ. მაგრამ მათი სიყვარული ერთმანეთის მიმართ გადამდებია და, როგორც ჩანს, აუმჯობესებს ლუისისა და ესტებანის განწყობას, მაშინაც კი, როდესაც ისინი დავიწყებისკენ მიიჩქარიან. ეს ჯგუფი, როგორც ჩანს, უკვე დიდი ხანია აცნობიერებს, რომ სამყარო მთავრდება, მაგრამ ლუისისა და ესტებანის პირადი აპოკალიფსი, მარის დაკარგვის სახით, უკანა პლანზე გადადის, როდესაც ისინი ხვდებიან, რომ საბოლოოდ ყველაფერი, რაც მათ აქვთ, არის ის, რაც მათ წინ უბიძგებს – ცეკვის უკანასკნელი შანსი, საყვარელი ადამიანის უკანასკნელი ხილვა, ან სამყაროს სილამაზით ტკბობის უკანასკნელი მომენტი. ლაქსი არ უშვებს, რომ სიუჟეტი ზედმეტად სენტიმენტალური გახდეს იმ ძალადობისა და ქაოსის დონის გამო, რასაც ის ამ პერსონაჟებს აყენებს, მაგრამ ქაოსის ფონზე ძნელია უგულებელყო ფილმის ფაქტობრივი, მფეთქავი გული, მაშინაც კი, როდესაც მას ფსიქო-ტრანსის ხმები, ძრავების გაშვება ან საბურავების ჭყიპინი ფარავს. „სირატის“ პრემიერა 2025 წლის კანის კინოფესტივალზე შედგა.