„ჯეიმს ბონდის“ ფილმებმა 60 წელზე მეტია გაუძლეს დროს. 007-მა კინოეკრანები დაიპყრო მას შემდეგ, რაც იან ფლემინგის რომანებში, ბრიტანელი ჯაშუშის შესახებ, დაიბადა. 1962 წლის „ექიმმა ნოუმ“ კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ხანგრძლივი ფრენჩაიზს დაუდო სათავე და მაყურებელს, მეტწილად, უკან აღარასდროს მოუხედავს. ყველას აქვს სერიალში საკუთარი „შესასვლელი წერტილი“. როგორც 90-იან წლებში გაზრდილი ადამიანი, ჩემთვის პირველი ბონდი პირს ბროსნანი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ „ოქროსთვალი“ თითქმის „ჯეიმს ბონდის“ ფრენჩაიზის დასასრული იყო, მრავალი თვალსაზრისით, ის ახალი დასაწყისი აღმოჩნდა. ჩემი ასაკის მრავალი ადამიანის მსგავსად, N64-ზე „ოქროსთვალის“ ვიდეოთამაშის თამაშში უამრავი საათი გავატარე და, რა თქმა უნდა, რამდენიმე ფილმს აქა-იქ ვუყურე კიდეც. თუმცა, ბროსნანი არ ყოფილა ის, ვინც მისტერ ბონდის, ჯეიმს ბონდის, უწყვეტ ფანად მაქცია. ჩემი ნამდვილი „უკან დასახევი გზის არქონის წერტილი“ წლების შემდეგ დადგა, როდესაც რეჟისორმა სემ მენდესმა თანამედროვე ბლოკბასტერული კლასიკა, „სქაიფოლი“, შემოგვთავაზა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ბონდის დენიელ კრეიგის ეპოქის მესამე ფილმი იყო, სწორედ მან შეცვალა ჩემთვის ყველაფერი. 2012 წლის იმ საბედისწერო ნოემბრის დღეს, არიზონას შტატის ქალაქ მესაში მდებარე „ჰარკინსის“ კინოთეატრში, შევიდა „ბონდის“ ჩვეულებრივი მოყვარული და გამოვიდა სუპერფანი, როდესაც შუქები კვლავ აინთო. ეს იყო ერთ-ერთი იმ საკვანძო „მანამდე და მას შემდეგ“ მომენტებიდან ბლოკბასტერული კინოს ამ მოყვარულისთვის. 2006 წელს გამოსვლისთანავე დიდად ვისიამოვნე „კაზინო როიალით“, რომელიც საყოველთაოდ საუკეთესო „ჯეიმს ბონდის“ ფილმად ითვლება. თავდაპირველად, 2008 წელს „ნუგეშის კვანტი“ გამოვტოვე. მაგრამ, როდესაც „ბნელი რაინდის“ შემდგომ სამყაროში „სქაიფოლის“ პირველი, დაუვიწყარი თიზერ ტრეილერი გამოჩნდა, ჩემი წარბი მაღლა აიწია. „ეს წარმოუდგენლად გამოიყურება“, – გავიფიქრე მე. მოუმზადებელი აღმოვჩნდი იმის მიმართ, თუ რამდენად ზუსტი აღმოჩნდა ეს წინათგრძნობა. ფილმები იშვიათად ამართლებს მოლოდინს ისე, როგორც ამ ფილმმა გააკეთა. არსებობს ძალიან კარგი მიზეზი, თუ რატომ გახდა „სქაიფოლი“ სალაროებში ყველაზე მასშტაბური „ბონდის“ ფილმი. მიუხედავად იმისა, რომ ბონდის წარმოდგენილი იდეალების ერთგული დარჩა, ის ასევე მოქმედებდა, როგორც დამოუკიდებელი თავგადასავალი, რომელსაც შეეძლო მიმზიდველი ყოფილიყო ნებისმიერი ადამიანისთვის, ვისაც ფართომასშტაბიანი კინემატოგრაფიული გართობა უყვარს. მაშინაც და ახლაც ის იდეალურად „პოპკორნის ბლოკბასტერად“ რჩება. სამართლიანად, დროთა განმავლობაში, ბევრი ითქვა სემ მენდესის ვრცელ სასიყვარულო წერილში მოცემულ სიდიადეზე, თუ როგორი შეიძლება იყოს „ჯეიმს ბონდი“ თანამედროვე ეპოქაში. როჯერ დიკინსის ლეგენდარული ოპერატორული ნამუშევრიდან დაწყებული, ერთ-ერთი ყველაზე წარმოუდგენელი სამოქმედო სცენებით დამთავრებული, რომლებსაც მეინსტრიმულ ფილმში თუ შეხვდებით, ეს ფილმი მოლოდინს აჭარბებს. ეს არის ერთ-ერთი იმ ფილმებიდან, რომელსაც ისევე განიცდი, როგორც უყურებ, და რომელიც შესაფერისი მაყურებლისთვის რელიგიურ გამოცდილებას ესაზღვრება. მე მაშინაც და ახლაც სწორედ ასეთი მაყურებელი ვარ. განსაკუთრებით ერთი სცენა მახსოვს ყოველთვის, სადაც ჯუდი დენჩის M ალფრედ, ლორდ ტენისონის ლექსს კითხულობს, ხოლო დენიელ კრეიგის ნაცემი ბონდი მის გადასარჩენად გარბის. დროთა განმავლობაში, ის კვლავ ადასტურებს, რომ კინემატოგრაფიული გართობის მიზნით გადაღებულ ნამუშევრებს შორის ჩემი ერთ-ერთი ფავორიტია. ეს არის ხელოვნებისა და გართობის შეხვედრის პლატონური იდეალი, ორივეს სრულყოფილი ნაზავი. მე ვცხოვრობ იმისთვის, რომ ოდესმე კვლავ ვისიამოვნო ეკრანზე ასეთივე მშვენიერი მომენტით. არაფერს ვამბობ ხავიერ ბარდემის სილვას ბრწყინვალებაზე, რომელსაც ფილმის შუა ნაწილამდე არც კი ვხვდებით. ან დენჩის ვარსკვლავურ ფინალურ შესრულებაზე M-ის როლში. შემეძლო გავაგრძელო. შემეძლო ამ ფილმზე წიგნი დამეწერა, კადრ-კად გამეანალიზებინა, მხოლოდ სიყვარულის ღირსი რამეები მეპოვა და სიძულვილის არაფერი. ის საოცარი საწყისი ტიტრების სცენა და ადელის თემა უკვე თავისთავად დიდ განხილვას იმსახურებს. თუმცა, რაც ამ ფილმმა ჩემთვის ყველაზე მეტად გააკეთა, ის იყო, რომ მიმითითა „ჯეიმს ბონდის“ უფრო დიდ სამყაროზე. მე ბლოკბასტერული გართობის მოყვარული ვარ. ვლოცულობ ნებისმიერ რამეზე, რაც „იურული პარკის“ მსგავს ქავილს მომიხსნის. მწყურია ისეთი გაზიარებული კინოთეატრალური გამოცდილება, როგორიცაა „შურისმაძიებლები: დასასრული“. „სქაიფოლით“, მეგონა, რაღაც მსგავს ვერსიას ვიღებდი. რაც არ ველოდი, იყო ის, რომ რაღაც აიძულებდა ჩემს თავს, ჩავძირულიყავი კინოს ისტორიის ათწლეულებში და აღმომეჩინა გაცილებით დიდი სამყარო, რომლითაც ვისიამოვნებდი. არც ერთი სხვა „ჯეიმს ბონდის“ ფილმი არ არის ისეთი, როგორიც „სქაიფოლია“, მაგრამ ეს ფილმი გვთავაზობს, რომ არსებობს უფრო დიდი სამყარო გამოსაკვლევად. რა მოხდა, მაგალითად, „ნუგეშის კვანტსა“ და „სქაიფოლს“ შორის? ბონდს შუალედში წლების თავგადასავლები ჰქონდა; როგორი შეიძლებოდა ყოფილიყო ეს? გარკვეულწილად, შონ კონერის, ჯორჯ ლეზენბის, როჯერ მურის, ტიმოთი დალტონის და პირს ბროსნანის ეპოქები შეიცავს პასუხებს ამ უპასუხო კითხვაზე. შემიყვარდა კონერის ეპოქის დახვეწილობა და გაჯეტები. შემიყვარდა მურის ეპოქის გულწრფელი „კემპი“. შემიყვარდა ლეზენბის „მის უდიდებულესობის საიდუმლო სამსახურში“ ამ მდიდარი ფრენჩაიზის ფარული ძვირფასი ქვის სახით. შემიყვარდა ბროსნანი ისე, როგორც ყოველთვის უნდა მყვარებოდა. შემიყვარდა ბონდი უფრო ჰოლისტურად. აი, რამდენად კარგია „სქაიფოლი“. ამ განცდის მეტის ძიებაში, მან მომიწოდა, უფრო ღრმად ჩავძირულიყავი ბონდის სამყაროში. ეს იყო უფრო მეტი, ვიდრე უბრალოდ ფილმი; ეს იყო მოწვევა, მონაწილეობა მიმეღო იმაში, რაც გაცილებით დიდი იყო, ვიდრე მეინსტრიმული კინემატოგრაფიული სრულყოფილების ერთი ბრწყინვალე ნამუშევარი.