სოფი ტერნერი და კიტ ჰარინგტონი ნატაშა კერმანის ბოროტ, მაგრამ არათანაბარ „ონიბაბას“ მოტივებზე შექმნილ ფილმში გაერთიანდნენ

ყველა ხელოვანს ოცნება აქვს, რომ მისი სახელი ზედსართავ სახელს დაედოს საფუძვლად – სიტყვა, რომელიც ახლახან შევქმენი და ჩემი მართლწერის შემოწმების პროგრამა უარყოფს – ისევე, როგორც სიტყვა „ზმნა“, სადაც მე ფაქტობრივად „ვაზმნე“ სიტყვა „ზმნა“. ასე იქცევა ფრანც კაფკას მახრჩობელა ბიუროკრატიულ სოციალურ საშინელებებს გამომწვევი ისტორიები „კაფკაესკად“, ხოლო ყოველდღიური გმირების შესახებ თრილერები, პარანოიდულ, მაღალკონცეპტუალურ, სიკვდილ-სიცოცხლის სიტუაციებში – „ჰიჩკოკისეულად“. რა დიდი კომპლიმენტია, როდესაც შენი სახელი მთელ ჟანრთან, თემასთან და ატმოსფეროსთან ასოცირდება. რა თქმა უნდა, ეს ხელოვნების ნიმუშებსაც ემართება, როდესაც რეჟისორი, შესაძლოა, ნაკლებად ცნობილია. ნატაშა კერმანის „საშინელი“ (The Dreadful), პირქუში ზებუნებრივი ამბავი, რომელიც მე-15 საუკუნეში ვითარდება, მოგვითხრობს ორ ქალზე, რომლებიც ქმრის ვარდების ომში დაღუპვის შემდეგ ქურდებად და მკვლელებად იქცევიან. მათ შორის კიდევ ერთი მამაკაცი ჩნდება, რაც ოჯახში კონფლიქტის დაწყებას იწვევს და მეტი ძალადობითა და საშინელებით სრულდება. კერმანის ფილმს დიდი კავშირი არ აქვს იაპონელი რეჟისორის, კანეტო შინდოს საერთო ფილმოგრაფიასთან, მაგრამ ის ნამდვილად ეფუძნება მის 1964 წლის კლასიკურ ნამუშევარს „ონიბაბას“, რაც „საშინელს“ „ონიბაბასეულს“ ან სულ მცირე, „ონიბაბისმაგვარს“ ხდის. თუ არასდროს გინახავთ „ონიბაბა“, შეწყვიტეთ რასაც აკეთებთ და დაბრუნდით მას შემდეგ, რაც ბროკოლს შეჭამთ. ან უბრალოდ გააგრძელეთ და გაიგეთ, რომ კერმანის ფილმი – რომელიც იმავე შინ ბუდისტური იგავიდან არის ადაპტირებული – არათანაბარი ახალი ინტერპრეტაციაა. „საშინელი“ სასოწარკვეთისა და, სამართლიანობისთვის, შიშის ხელშესახებ გრძნობას გადმოსცემს. თუმცა, მსახიობთა შერეული შემადგენლობა სწრაფად იქცევა ყურადღების გამფანტავ ფაქტორად და ფილმს დამაკლებს ხდის. „სამეფო კარის თამაშების“ ვარსკვლავი სოფი ტერნერი თამაშობს ენს, რომლის ქმარიც ომში წავიდა და ის და მისი დედამთილი მორვენი, მარტო დატოვა თავის გასატანად. ზამთარი მოდის (ჰმმ), და ქალებს გადარჩენისთვის თავის გატანა უწევთ. მორვენი, რომელსაც მარშა გეი ჰარდენი თამაშობს, მეზობლებისგან ქურდობას იწყებს, შემდეგ კი უბედურ გამვლელებს კლავს. როდესაც ენის ბავშვობის მეგობარი იაგო, რომელსაც „სამეფო კარის თამაშების“ კიდევ ერთი ვარსკვლავი, კიტ ჰარინგტონი განასახიერებს, მოიტანს ცნობას, რომ ენის ქმარი მოკლულია, მორვენი მკვლელობების ტემპს აჩქარებს და ენს აიძულებს მონაწილეობა მიიღოს. ენი ღვთისმოსავი ახალგაზრდა ქალია, ან სულ მცირე, ასე სურს იყოს. მას არაფერი აქვს და სიდედრი სულ უფრო მეტად ტანჯავს, მაგრამ ის ყოველ კვირა ეკლესიაში დადის და ცდილობს დაძლიოს მეზობლის სიმდიდრისა და ოჯახის მიმართ სიხარბე. რაც, დიახ, აშკარად შურია და არა სიხარბე, მაგრამ ენი მას მაინც სიხარბეს უწოდებს. ან ის არ აქცევს ყურადღებას წირვაზე, ან მის ქალაქში ოპტიმალურზე დაბალი დონის მღვდელი ჰყავთ. მორვენი სიხარბით არის სავსე, ამაზე არავინ დაობს, მაგრამ ენის შური შესაძლოა მისი დაღუპვის მიზეზი გახდეს, და როდესაც ის იაგოს ცდუნებებს დაემორჩილება, მისი ვნება შეიძლება დაეხმაროს ან არ დაეხმაროს. ოჰ, დიახ, ტყეში ზებუნებრივი მონსტრი რაინდი დახეტიალობს. ენი ხედავს, როგორ კვეთს ის ადამიანებს თავებს, მაგრამ სხვას არავის სჯერა მისი, და დიახ, ეს აშკარად მოგვიანებით მნიშვნელოვანი იქნება. „საშინელის“ ზედაპირული გაყიდვის წერტილი, ვვარაუდობ, არის ტერნერისა და ჰარინგტონის კვლავ შუა საუკუნეების კოსტიუმებში ხილვა. ამჯერად ისინი ერთმანეთს თვალს უკრავენ, ნაცვლად იმისა, რომ და-ძმები ითამაშონ, რომლებიც სულ მცირე შვიდი სეზონის განმავლობაში მსოფლიოს საპირისპირო მხარეებზე ცხოვრობდნენ. ტერნერი ფაქტობრივი ვარსკვლავია და ის გონივრულად პოულობს ცოდვას ენის გულში, შემდეგ კი მას კეთილი განზრახვებით თრგუნავს. ენის ამბავი ფემინისტურია იმ ეპოქაში, როდესაც ქალის დამოუკიდებლობას ყველა მხრიდან სოციალური მოლოდინები, რელიგიური ჩაგვრა და შიმშილისა და ძალადობის საფრთხეები ემუქრებოდა. ის შესანიშნავია ამ გარემოში. თუმცა, მას ჩრდილავს ჰარდენი, რომელიც მორვენს ბოროტი ჯადოქარივით თამაშობს, ეგოისტურად ეკიდება ენს, როგორც სიცოცხლის ხაზს, სანამ მას ჯოჯოხეთში მიათრევს. ჰარდენი ოსტატურად იცვლის სახეს უბედური მოხუცი ქალიდან, რომელიც რძლის მსხვერპლის გარეშე მოკვდებოდა, და ეშმაკური ბოროტმოქმედიდან, რომელიც თითებს მკვლელობის იარაღს უჭერს, თითქოს მის ხელებს როგორღაც შეეძლოთ ტუჩების ალოკვა. ის იმდენად სცენის მომპარავი პერსონაჟია, რომ არ შეუძლია ტერნერის დაჩრდილვა, მაგრამ სამართლიანობისთვის, ეს არის მათი პერსონაჟების ლიტერატურული დინამიკა, და ბოლოსთვის სცენარისტი/რეჟისორი კერმანი ამტკიცებს, რომ დისბალანსი მიზანმიმართული იყო. ის ყოველთვის არ ემსახურებოდა ნარატივის საუკეთესო საჭიროებებს, რადგან „საშინელის“ დიდი ნაწილი ენის თვინიერი პერსპექტივიდან არის გადმოცემული, ამიტომ, როდესაც ჰარდენი ეკრანზე არ არის, ჩვენ გვაინტერესებს, როდის დაბრუნდება. შემდეგ კი ჰარინგტონია, რომელიც ცდილობდა „სამეფო კარის თამაშებიდან“ ჰოლივუდის გულთამპყრობელად გამოსულიყო, სასიამოვნოდ ექსცენტრიულ „გლადიატორი“-„ტიტანიკის“ კოპირებულ ფილმ „პომპეიში“. კერმანის ფილმში ჰარინგტონი მეორეხარისხოვანი მსახიობის რეჟიმშია, მაგრამ უჩვეულოდ პირდაპირი გაგებით. ის არც ისე ბევრს თამაშობს პერსონაჟს, რამდენადაც თამაშობს პერსონაჟის მსახიობს, კონკრეტულად კი ტომ ჰარდის თავის ყველაზე მოღუშულ მდგომარეობაში. ჰარინგტონს შეუძლია ბუზღუნი, ამას არავინ უარყოფს. მას უბრალოდ არ შეუძლია ბუზღუნი ისე, რომ ტომ ჰარდის არ დაემსგავსოს. ის ამას როგორღაც ახერხებს, მაგრამ მაინც სახალისოა, და ის ფაქტი, რომ ჰარდენი ამ ფილმში უმაღლესი დონის შესრულებით გამოირჩევა, ჰარინგტონის „ტომ ჰარდისმაგვარ“ პერსონას განსაკუთრებულად ყურადღების გამფანტველს ხდის. კერმანის ფილმი არ არის...