სოფი ტერნერი და კიტ ჰარინგტონი ნატაშა ქერმანის ბოროტ, მაგრამ არათანაბარ „ონიბაბას“ ინტერპრეტაციაში ერთიანდებიან. ყველა ხელოვანი ოცნებობს, რომ მის სახელს ზედსართავი სახელი დაუკავშირონ. ეს სიტყვა ახლახან შევქმენი (ზმნად ვიხმარე) და ჩემი მართლწერის შემოწმების პროგრამა არ აღიარებს — ისევე როგორც სიტყვა „დაზმნარება“ (verbed), რომლითაც სიტყვა „ზმნა“ სიტყვასიტყვით დავასახელე (verbed). სწორედ ასე ხდება, რომ ფრანც კაფკას დამახრჩობელ ბიუროკრატიულ სოციალურ საშინელებებს გამოხატული ისტორიები „კაფკასეული“ ხდება, ხოლო თრილერები ყოველდღიურ გმირებზე პარანოიდულ, მაღალკონცეფციურ, სიცოცხლე-სიკვდილის სიტუაციებში – „ჰიჩკოკისეული“. რა დიდი კომპლიმენტია, როცა შენი სახელი მთელ ჟანრთან, თემასთან და ატმოსფეროსთან ასოცირდება. რა თქმა უნდა, ეს ხელოვნების ნიმუშებსაც ემართებათ, როდესაც რეჟისორი, შესაძლოა, ნაკლებად ცნობილია. ნატაშა ქერმანის „შემაძრწუნებელი“, პირქუში ზებუნებრივი ამბავი, რომელიც მე-15 საუკუნეში ვითარდება, მოგვითხრობს ორ ქალზე, რომლებიც ქმრის ვარდების ომში დაღუპვის შემდეგ ქურდები და მკვლელები ხდებიან. მათ შორის კიდევ ერთი მამაკაცი ჩნდება, რაც ოჯახში კონფლიქტის გაღვივებას იწვევს, საბოლოოდ კი მეტი ძალადობითა და საშინელებით სრულდება. ქერმანის ფილმს იაპონელი რეჟისორის, კანეტო შინდოს საერთო ფილმოგრაფიასთან ბევრი არაფერი აქვს საერთო, მაგრამ ის ნამდვილად არის 1964 წლის მისი კლასიკური ნამუშევრის, „ონიბაბას“ ინტერპრეტაცია, რაც „შემაძრწუნებელს“ ან „ონიბაბასეულს“, ან სულაც „ონიბაბისმაგვარს“ ხდის. თუ არასოდეს გინახავთ „ონიბაბა“, შეწყვიტეთ რასაც აკეთებთ და დაბრუნდით ბროკოლის ჭამის შემდეგ. ან უბრალოდ გააგრძელეთ და გაიგეთ, რომ ქერმანის ფილმი — იმავე შინ ბუდისტური იგავიდან ადაპტირებული — არათანაბარი ახალი ვერსიაა. „შემაძრწუნებელი“ სასოწარკვეთილებისა და შიშის ხელშესახებ გრძნობას გადმოსცემს. მაგრამ მსახიობთა არაერთგვაროვანი ანსამბლი სწრაფად იქცევა ყურადღების გადამტანად და ფილმს დაუხვეწავს ხდის. „სამეფო კარის თამაშების“ ვარსკვლავი სოფი ტერნერი ენის როლს ასრულებს, რომლის ქმარი ომში წავიდა და ის, ასევე ქმრის დედა, მორვენი, საკუთარ თავზე ზრუნვის ამარა დატოვა. ზამთარი ახლოვდება (ჰმ...), ქალებმა კი გადარჩენისთვის თავად უნდა იზრუნონ. მორვენი, რომელსაც მარშა გეი ჰარდენი ასრულებს, მეზობლებისგან ქურდობას, შემდეგ კი უიღბლო გამვლელების მკვლელობას იწყებს. როდესაც ენის ბავშვობის მეგობარი იაგო, „სამეფო კარის თამაშების“ კიდევ ერთი ვარსკვლავი, კიტ ჰარინგტონი, ცნობას მოუტანს ენას, რომ მისი ქმარი მოკლეს, მორვენი უფრო მეტად აჩქარებს თავის მკვლელობათა სერიას და ენასაც აიძულებს მონაწილეობას. ენა ღვთისმოსავი ახალგაზრდა ქალია, ან სულაც სურს ასეთი იყოს. მას არაფერი აქვს და სიდედრი სულ უფრო მეტად აწამებს, მაგრამ ის ყოველ კვირას ესწრება ეკლესიას და ცდილობს, გადალახოს მეზობლის სიმდიდრისა და ოჯახისადმი სიხარბე. რაც, დიახ, აშკარად შურია და არა სიხარბე, მაგრამ ენა ამას მაინც სიხარბეს უწოდებს. ან ის არ უსმენს მესას, ან მის ქალაქს არაოპტიმალური მღვდელი ჰყავს. მორვენი სავსეა სიხარბით, ამაზე არავინ დაობს, მაგრამ ენის შური შესაძლოა მისი დაღუპვა აღმოჩნდეს და, როდესაც ის იაგოს ცდუნებებს დათანხმდება, მისი ვნება შეიძლება დაეხმაროს ან არ დაეხმაროს. ოჰ, დიახ, და ტყეში ზებუნებრივი მონსტრი რაინდი დახეტიალობს. ენა ხედავს, როგორ კვეთს ის ხალხს თავს, მაგრამ სხვა არავის სჯერა მისი, და დიახ, აშკარაა, რომ ეს მოგვიანებით მნიშვნელოვანი იქნება. „შემაძრწუნებელის“ ზედაპირული გაყიდვის წერტილი, ვეჭვობ, ტერნერისა და ჰარინგტონის კვლავ შუა საუკუნეების კოსტიუმებში ხილვაა. ამჯერად ისინი ერთმანეთს სიყვარულით უცქერენ, იმის ნაცვლად, რომ და-ძმას თამაშობდნენ, რომლებიც სულ მცირე შვიდი სეზონის განმავლობაში მსოფლიოს მოპირდაპირე მხარეებზე ცხოვრობდნენ. ტერნერი ნამდვილი ვარსკვლავია და ის გონივრულად პოულობს ცოდვას ენის გულში, შემდეგ კი მას კარგი განზრახვებით თრგუნავს. ენის ამბავი ფემინისტურია იმ ეპოქაში, როდესაც ქალის დამოუკიდებლობას ყველა მხრიდან უტევდა საზოგადოებრივი მოლოდინები, რელიგიური ჩაგვრა და შიმშილისა და ძალადობის საფრთხეები. ის შესანიშნავია ამ გარემოში. თუმცა, მას ჩრდილავს ჰარდენი, რომელიც მორვენს ბოროტი ჯადოქარივით თამაშობს, ეგოისტურად ეკიდება ენას, როგორც მაშველ რგოლს, ჯოჯოხეთში მიათრევს რა მას. ჰარდენი ოსტატურად იცვლის სახეებს – ის ერთდროულად დაჩაგრული მოხუცი ქალია, რომელიც სიძის მსხვერპლის გარეშე მოკვდებოდა, და დიაბოლური ბოროტმოქმედი, რომელიც თითებს მკვლელობის იარაღს უჭერს ისე, თითქოს მის ხელებს როგორღაც შეეძლოთ ტუჩების მოლოკვა. ის იმდენად სცენის მომპარავი პერსონაჟია, რომ ტერნერს ჩრდილავს, მაგრამ სამართლიანობისთვის ეს სიტყვასიტყვით მათი პერსონაჟების დინამიკაა და ბოლოსთვის სცენარისტი/რეჟისორი ქერმანი ამტკიცებს, რომ დისბალანსი მიზანმიმართული იყო. თუმცა, ეს ყოველთვის არ ემსახურებოდა ნარატივის საუკეთესო მოთხოვნილებებს, რადგან „შემაძრწუნებელის“ დიდი ნაწილი ენის თავმდაბალი პერსპექტივიდან არის მოთხრობილი, ამიტომ, როდესაც ჰარდენი ეკრანზე არ არის, ვფიქრობთ, როდის დაბრუნდება ის. შემდეგ კი არის ჰარინგტონი, რომელიც „სამეფო კარის თამაშებიდან“ ჰოლივუდის გულისამაჩუყებლად ცდილობდა გადაქცევას, ისეთ სასიამოვნოდ ვულგარულ „გლადიატორი“-„ტიტანიკის“ ასლში, როგორიცაა „პომპეი“. ქერმანის ფილმში ჰარინგტონი პერსონაჟის მსახიობის რეჟიმშია, მაგრამ უჩვეულოდ პირდაპირი მნიშვნელობით. ის იმდენად არ თამაშობს პერსონაჟს, რამდენადაც თამაშობს პერსონაჟის მსახიობს, კონკრეტულად კი ტომ ჰარდის თავის ყველაზე ბუზღუნა ვერსიაში. ჰარინგტონს შეუძლია ბუზღუნი, ამას არავინ უარყოფს. მას უბრალოდ არ შეუძლია იბუზღუნოს ისე, რომ ტომ ჰარდის არ დაემსგავსოს. ამას როგორღაც ახერხებს, მაგრამ მაინც სასაცილოა, და ის ფაქტი, რომ ჰარდენი ამ ფილმში გამორჩეულად კარგია, ჰარინგტონის „თითქმის ტომ ჰარდის“ პერსონაჟს კიდევ უფრო ყურადღების გადამტანს ხდის. ქერმანის ფილმი არ არის...