„სპარტაკუსის“ ფრენჩაიზის რეიტინგი: „ეშურის სახლის“ დასრულების შემდეგ საუკეთესო სეზონის ძიებაში

„სპარტაკი: ეშურის სახლის“ პირველი სეზონი ახლახან დასრულდა, რაც საუკეთესო დროა იმ დიდი კითხვის დასასმელად: რომელია „სპარტაკის“ ფრენჩაიზის საუკეთესო სეზონი? არის თუ არა ეს ის განსაკუთრებული ეპოქა, როდესაც განნიკუსი მტრებს ორმაგ ხმლებს უყრიდა მუცელში, ახალგაზრდა ბატიატუსი კი მწვერვალისკენ მიიკვლევდა გზას? იქნებ ეს დასკვნითი სეზონია, როდესაც რომმა მთელი თავისი ძალები მოიკრიბა, რათა მესამე მონათა ომი ერთხელ და სამუდამოდ დაესრულებინა? სპარტაკის სიკვდილის შემდეგ, ფანები ფიქრობდნენ, რომ საგა დასრულდა. იულიუს კეისრის სპინ-ოფის განვითარებაზე ჭორები დადიოდა, თუმცა ამისგან არაფერი გამოვიდა. შემდეგ გავიგეთ, რომ იქნებოდა ახალი განშტოება, რომელიც ორიგინალური სერიალის ყველაზე საძულველ პერსონაჟს, ეშურს მიეძღვნებოდა. გასაგებია, რომ ფანები სკეპტიკურად იყვნენ განწყობილნი, მაგრამ „ეშურის სახლი“ ნამდვილ ძვირფას ქვად იქცა. მაშ, აჯობა თუ არა უახლესმა თავმა დანარჩენებს? „შურისძიებაში“ ლიამ მაკინტაირმა ენდი უიტფილდისგან სპარტაკის როლი გადაიბარა, რასაც წინ უძღოდა უიტფილდის ნაადრევი გარდაცვალება მეოთხე სტადიის არაჰოჯკინის ლიმფომისგან. კრიტიკოსები ყვიროდნენ: „მხოლოდ ერთი სპარტაკი შეიძლება არსებობდეს!“. ოპტიმისტები, თავის მხრივ, მაკინტაირის წარმატებას გულშემატკივრობდნენ. ბოლოს და ბოლოს, უიტფილდმა როლის გადაცემას დალოცვა მისცა. სამწუხაროდ, მაკინტაირი უიტფილდის „დიდ ფეხსაცმელში“ დაბარბაცებს. მისი დიალოგის გადმოცემა და სახის გამომეტყველება მოიკოჭლებს. გარდა ამისა, „შურისძიებას“ ძალიან ცოტა საინტერესო სიუჟეტური ხაზი აქვს. ბატიატუსის სახლიდან გაქცევის შემდეგ, გლადიატორები განმეორებადი თამაშის – „კატა-თაგვობანას“ – ციკლში აღმოჩნდებიან, სადაც იძულებულნი არიან გაიქცნენ და თავი დაიცვან რომაელი თავდამსხმელებისგან. გლაბერი არც ისე დამაჯერებელი ბოროტმოქმედია. თუმცა, მაყურებლები, რომლებიც მოქმედებასა და სექსს ეძებენ, მაინც კმაყოფილდებიან. ისტორიულად ზუსტი ვეზუვის მთის ბრძოლა, სადაც მეამბოხეები ვაზებს იყენებენ ციცაბო კლდეებზე დასაშვებად, უდავოდ ერთ-ერთი საუკეთესო სამოქმედო სცენაა ტელევიზიის ისტორიაში. „დაწყევლილთა ომში“ (დასკვნით თავში) რომი უძლური და უსახსრო აღმოჩნდება, ამიტომ კრასუსი, ქვეყნის ერთ-ერთი უმდიდრესი ადამიანი, ზურგს აქცევს არისტოკრატიულ კომფორტს და ბრძოლის ველზე ცხოვრებისთვის ემზადება, პირადად ხელმძღვანელობს და აფინანსებს რომაულ ლეგიონებს. ის შთამბეჭდავი ბოროტმოქმედია, ისევე როგორც მისი გონებაჩლუნგი ვაჟი. მაკინტაირიც საგრძნობლად უმჯობესდება და ბევრად უკეთეს შესრულებას აჩვენებს, ვიდრე მისი თანამსახიობები. მიუხედავად ამისა, ამ კაშკაშა, დამაბრუებელი სეზონის შემდეგ, არაფერს გრძნობ. არც რისხვას, არც იმედგაცრუებას, არც ეიფორიას. არაფერს. თუ ისტორიის მოყვარული ხართ, უბრალოდ გიხარიათ, რომ მოვლენები ისე განვითარდა, როგორც ელოდით. ტელემაყურებელს კი უბრალოდ უხარია, რომ მოქმედებამ არ გაუცრუა იმედი. „დაწყევლილთა ომი“ არც ელეგიაა და არც ქორეოგრაფიული შედევრი. ის ზედმეტად მარტივია პირველისთვის და ზედმეტად ნაცნობი – მეორესთვის. მიუხედავად ამისა, ამ სეზონსაც აქვს თავისი მომენტები. სცენა, სადაც სპარტაკი მუხლებზე დგას და ათობით შუბი აქვს სხეულში გაჩრილი, სამუდამოდ აღიბეჭდება ჩვენს მეხსიერებაში. „არეპის ღმერთებში“ სერიალის შემქმნელი, სტივენ ს. დენაითი, უამრავ ამბავს მხოლოდ ექვს ეპიზოდში ათავსებს. სცენარი ისტორიულ ჩანაწერებთან დაკავშირებით გარკვეულ თავისუფლებას იძლევა, რათა დიდი ანსამბლი მცირე რაოდენობამდე შეამციროს და დეტალური, რთული მოვლენების თანმიმდევრობა კომპაქტურ, დრამატულ, მაგრამ მომხიბვლელ სტრუქტურაში მოაქციოს. სპინ-ოფი განნიკუსის დომინირებაზე (სპარტაკის მოსვლამდე), ბატიატუსის აღზევებაზე, ისევე როგორც მამასთან დაძაბულ ურთიერთობაზე, არასდროს არ უნდა მომხდარიყო. ის იმიტომ შეიქმნა, რომ ენდი უიტფილდს გამოჯანმრთელებისთვის დრო ჰქონოდა. სამწუხაროდ, მსახიობი გარდაიცვალა. „არეპის ღმერთები“ არის მრისხანე სოციალურ-პრობლემური შოუ კლასზე, დიდებასა და კარიერულ დაბრკოლებებზე. დენაითს სურს, რომ ვაღიაროთ იმ ეპოქის ცხოვრების სერიოზულობა და იმ ტალღოვანი სცენის სიდიადე, რომელზეც ინტრიგები ვითარდებოდა. ის მზადაა, საჭიროების შემთხვევაში, შეანელოს შოუს ტემპი, რათა ჩვენ ყველაფერი აღვიქვათ და დავაფასოთ იმ ისტორიის უზარმაზარობა, რომელიც ქრონოლოგიური სპარტაკის ისტორიის პირველ ნაწილს წარმოადგენს. ბატიატუსის ველური, ერთხაზოვანი გამონათქვამების წყალობით კი ის ძალიან გასართობია. სამწუხაროდ, სეზონი ბოროტმოქმედის პრობლემით იტანჯება. ტულიუსი არ არის საკმარისად საინტერესო. და რადგან სეზონი სწრაფად იქნა წარმოებული, ვიზუალური ეფექტები მოუჩქარებლად გამოიყურება. CGI ზოგიერთ სცენაშიც ზედმეტად თვალსაჩინოა. ვინ იფიქრებდა, რომ საზიზღარი ეშური ერთ დღეს ლანისტა და დომინუსი გახდებოდა, ისეთი ძლევამოსილი ადამიანის დამარცხებასაც კი შეძლებდა, როგორიც იულიუს კეისარია? „ეშურის სახლის“ საპილოტე ეპიზოდში, მისი ხილვა საუკეთესო აბრეშუმის ტანსაცმელში გამოწყობილს და ლუდუსში მოსალოდნელი სიამოვნებებისა და განძის მოლოდინში მოუთმენლად ქშენას ჰგავს იმას, თუ როგორ სუნთქავს ენდი სუფთა ჰაერს „გაქცევა შოუშენკიდან“-ში. ნიკ ე. ტარაბაი შეიძლება არ იყოს მოხდენილი, მახვილგონივრული ტიპი, მაგრამ ის როლს სერიოზულობას მატებს. ჯექსონ გალაჰერი ასევე ადგენს ბოროტმოქმედების მაღალ ზღვარს. თენიკა დევისიც შესანიშნავია აქილიას როლში, გლადიატრიქსის, რომელზეც ეშური თავის იმედებს ამყარებს. მიუხედავად იმისა, რომ სცენების უმეტესობა სექსუალური დაძაბულობითაა სავსე, ყველაფერი მიზანმიმართულია. „სპარტაკის“ სხვა სეზონებისგან განსხვავებით, ბრძოლები აქ დაშორებულია ერთმანეთისგან, რაც საკმარის ადგილს იძლევა სათანადო, დეტალური თხრობისთვის. „ეშურის სახლის“ სეზონის ფინალი ასრულებს ყველაფერს, რასაც ელოდით.