პიტერ ქვილი (კრის პრეტი) MCU-ში არის პერსონაჟი, რომელიც მტკივნეულად ადამიანურად გამოიყურება თავისი არეულობით. ის ხმაურიანია, სასაცილო, დაუცველი, ბავშვური მოქმედებებით გამოირჩევა, შემდეგ კი სიუჟეტი მას ისეთ მომენტებში იჭერს, როდესაც ხუმრობები ქრება და მის ქვეშ დამალულ სილურჯეებს ხედავ. ეს არის მისი მაგია: მას შეუძლია ოთახი კომედიურ სცენად აქციოს, შემდეგ კი ათ წუთში გული გატკინოს, რადგან ის ისევ ის ბავშვია, რომელიც დედას მოაშორეს და ამ ტრაგედიისგან ბოლომდე არასდროს გამოჯანმრთელებულა. ეს შეფასება ეხება იმ ფილმებს, სადაც ქვილი ყველაზე ცოცხლად გრძნობს თავს, სადაც ფილმები მას სასაცილოს წარმოაჩენენ ისე, რომ მულტფილმის პერსონაჟად არ აქცევენ, და სადაც მისი მწუხარება, ერთგულება და პანიკა სიუჟეტისთვის მართლაც მნიშვნელოვანია. ასევე: საუკეთესო Star-Lord ფილმებს ესმით, რომ მისი იუმორი მხოლოდ იუმორი არ არის. ეს მისი ფარია. ისევე როგორც მუსიკა, რომელსაც ის განუწყვეტლივ უსმენს. „შურისმაძიებლები: დასასრულის თამაში“ სიაში დაბლაა მხოლოდ იმიტომ, რომ ქვილს არ აქვს საკმარისი საეთერო დრო და არა იმიტომ, რომ ცუდია ამ ფილმში. პიტერ ქვილი (კრის პრეტი) ბრუნდება მისი მყისიერად ამოსაცნობი ვიბრაციით — ნახევრად თავდაჯერებული, ნახევრად დაუცველი, თითქოს მაგარი ბიჭის როლს თამაშობს მაშინ, როცა სამყარო ფაქტობრივად მის გარშემო აღდგება. ყველაზე სასაცილო ის არის, თუ რამდენად სწრაფად უბრუნდება მას ძველი ქვილის ენერგია: ის ავლენს დამოკიდებულებებს, ადარებს თავს სხვა გმირებს და ცდილობს დაიბრუნოს „მე ვარ ის ბიჭი“ სტატუსი, რომელიც მისი აზრით ეკუთვნის. მაგრამ ის, რაც მის ყოფნას მტკივნეულს ხდის, არის მისი ნაკბენი. ეს არის ქვილი გამორას დაკარგვის შემდეგ და ხუმრობების ქვეშ შეგიძლია იგრძნო მწუხარება, როგორც ტვირთი, რომლის აწევაზეც ის უარს ამბობს საზოგადოებაში. მაშინაც კი, როდესაც ის მხოლოდ რამდენიმე საკვანძო მომენტში ჩნდება, ემოციური ლოგიკა ნათელია: ის დაბრუნდა, მაგრამ კარგად არ არის და ფილმი ამას ნამდვილ ნაწიბურად განიხილავს. ენტონი რუსო და ჯო რუსო მას უფრო შეზავებად იყენებენ, ვიდრე მთავარ კერძად, მაგრამ, როგორც შეზავება, ის ამატებს მცველების სპეციფიკურ გემოს — სასაცილოს, სასოწარკვეთილს და უცნაურად ნაზს, როცა ეს საჭიროა. „თორი: სიყვარული და ჭექა-ქუხილი“ არის წმინდა Star-Lord, როგორც ქაოსის ენერგია, და ქვილი ისე ჩნდება, როგორც მეგობარი, რომელსაც ჰგონია, რომ ყველაფერს ხუმრობად აქცევს და ამით ეხმარება. პიტერი აქ ყველაზე ღიად გამაღიზიანებელია, პოზირებს, ძალიან დიდხანს კითხულობს მოტივაციურ სიტყვებს, იქცევა ისე, თითქოს ის არის ატმოსფეროს კაპიტანი. და მართლა? ეს ზუსტია. ქვილი არის ის ბიჭი, რომელიც ცდილობს იყოს ინსპირაციული და შემთხვევით უხერხული ხდება, მაგრამ მაინც რჩება ლიდერად — ფილმი ამაზე ამახვილებს ყურადღებას. „სიყვარული და ჭექა-ქუხილში“ ეს კიდევ უფრო ძლიერად მოქმედებს თორთან კონტრასტის გამო. თქვენ უყურებთ თორს, რომელიც მწუხარებასა და იდენტობაში იკარგება, და ქვილი არის ის ბიჭი, რომელიც ცდილობს ამის გამოსწორებას ხუმრობებითა და გამამხნევებელი საუბრებით, რადგან ეს ერთადერთი საშუალებაა, რომელსაც ის ენდობა. ეს არის ფერადი გადახვევა მცველებისთვის, მაგრამ ქვილის სცენები მაინც ღირებულია, რადგან ისინი აჩვენებენ მის ნაგულისხმევ პარამეტრს: ყველა აცინო, ყველა მოძრაობაში იყოლიო, არასდროს იჯდე უძრავად საკმარისად დიდხანს, რათა იგრძნო სევდა. „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ არის ფილმი, სადაც ქვილის ყველაზე სასაცილო ინსტინქტები და ყველაზე ცუდი ინსტინქტები ერთმანეთს ყველაზე უარეს დროს ეჯახება. პიტერი ხვდება თორს (კრის ჰემსვორტი) და მყისიერად გადადის კონკურენტულ, ფარშევანგის რეჟიმში, ცდილობს უფრო მაგარი გამოჩნდეს, ლიდერობა მოიპოვოს, ოთახის ყურადღება მიიპყროს, ხოლო რაკეტა (ბრედლი კუპერი) უყურებს მას, როგორც „ამ იდიოტს“. და ეს სასაცილოა, რადგან ფილმი ხუმრობებს აძლევს საშუალებას, რომ მოქმედებაში იყოს, ქვილის კლოუნად გადაქცევის გარეშე. ის თავს არ იკავებს ტონი სტარკთან (რობერტ დაუნი უმცროსი), არც ტომ ჰოლანდის ადამიანი-ობობასთან. და ეს საოცარია. ის კომპეტენტურია, სტრატეგიული და მაინც საკმარისად დაუცველია იმისთვის, რომ კრიზისი შეჯიბრად აქციოს. შემდეგ ემოციური ხაფანგი იხურება: გამორა მკვდარია და ქვილის მწუხარება სიუჟეტის მთავარი ნაწილი ხდება. ტიტანთან (თანოსი) ბრძოლა გუნდური მუშაობისა და დროის შედევრია, სანამ ასეთი არ არის. და ის, რაც ამ მომენტს მტკივნეულს ხდის, მხოლოდ შედეგი არ არის, არამედ ის, თუ რამდენად დამაჯერებელია ქვილი, როდესაც ის ტყდება. ის ფიქრობს, როგორც შეყვარებული, რომელმაც ახლახან გაიგო, რომ მისი ცხოვრების სიყვარული მოკლეს და ამით შეცდომას უშვებს, რომელიც სამყაროს ანადგურებს. „გალაქტიკის მცველები, ტ. 3“ წარმოგიდგენთ ქვილს, როგორც პიროვნებას, რომელიც ემოციურად განადგურებული მიუხედავად, მაინც ფეხზე დგას. ის სვამს, ეშვება სპირალში, გაჭედილია Gamora-ს იმ ვერსიაზე, რომელიც დაკარგა, და სიუჟეტი ამას საყვარლად არ წარმოაჩენს. როდესაც რაკეტას სიცოცხლე საფრთხეშია, ქვილი ლიდერის რეჟიმში გადადის და თქვენ კვლავ ხედავთ მის დამაკმაყოფილებელ ვერსიას — ისევ სასაცილოს, ისევ იმპულსურს, მაგრამ ნამდვილი გადაუდებლობით შეპყრობილს, რადგან მის თვალწინ საყვარელი ადამიანი კვდება. ჯეიმს განნი ქვილის რკალს „გალაქტიკის მცველები, ტ. 3“-ში რეალობისა და არა ფანტაზიის პირისპირ დაყენებით ასრულებს. ახალი გამორა არ არის ვალდებული, მას კომფორტი შეუქმნას. ის აღარ ხდება „მისი“. და ქვილის მიერ ამის მიღების ყურება, ნამდვილად მიღება, ჰგავს იმის ყურებას, თუ როგორ წყვეტს ვინმე საბოლოოდ მწუხარებასთან ვაჭრობას. ის მაინც ხუმრობს, მაინც იყენებს „ქვილისეულ ფრაზებს“, მაგრამ ფილმი ამ ხუმრობებს შესვენებებად აღიქვამს. გამორას დაბრუნება, თუმცა განსხვავებული, აქ გადამწყვეტია ქვილის პერსონაჟის რკალის ბალანსისთვის. დასასრულს, თქვენ უცნაურად გეამაყებათ ის, რადგან ის საბოლოოდ ირჩევს ცხოვრებას, რომელიც არ არის აგებული