1966 წელს ჰოლივუდმა გააკეთა ის, რაც ყველაზე მეტად უყვარს – ხელახლა გადაიღო წარსულის ცნობილი ფილმი ახალი თაობისთვის. თუმცა, კატასტროფისგან შორს, ჯონ ფორდის კლასიკური ფილმის, „სთეიჯქოუჩის“ (Stagecoach) 1966 წლის რიმეიქი სინამდვილეში საკმაოდ კარგი აღმოჩნდა. მან კრიტიკოსებისა და კინორეჟისორების მოწონება დაიმსახურა და ადასტურებს, რომ რიმეიქები ყოველთვის სრულიად უსარგებლო არ არის. თუ ფიქრობდით, რომ ჰოლივუდის შეპყრობილობა წარსულის ჰიტების გადამუშავებით შედარებით ახალი მოვლენა იყო, სავარაუდოდ, გაგაწბილებთ იმის გაგება, რომ სტუდიები ამას თავიდანვე აკეთებდნენ. რა თქმა უნდა, „ჰარი პოტერის“ გადატვირთვა ჩვენი ნოსტალგიით შეპყრობილი მონოკულტურის გარდამტეხ მომენტად გვეჩვენება, მაგრამ ჰიტების ხელახალი გაშვება ჰოლივუდური კინემატოგრაფიის განუყოფელი ნაწილი იყო მას შემდეგ, რაც Warner Bros.-მა First National Pictures იყიდა და მათი ყველა უხმო ვესტერნი „ხმოვან“ ფილმებად გადააკეთა. სწორედ ამ რიმეიქებმა შეინარჩუნა ახალგაზრდა ჯონ უეინი სამსახიობო ბიზნესში 1930-იან წლებში. სანამ ის ლეგენდად იქცეოდა, როგორადაც დღეს ვიცნობთ, „ჰერცოგი“ (ჯონ უეინის ზედმეტსახელი) აწარმოებდა ე.წ. „სიღარიბის რიგის“ ვესტერნებს (Poverty Row Westerns), რომელთაგან ბევრი მხოლოდ ადრინდელი, კენ მეინარდის მონაწილეობით გადაღებული უხმო ფილმების რიმეიქი იყო. თუმცა, 1939 წელს უეინი ისევე გაოცდა, როგორც ყველა, როდესაც დიდმა ჯონ ფორდმა ის „სთეიჯქოუჩის“ მთავარ როლზე დაამტკიცა – ფილმი, რომელმაც ვესტერნის ჟანრი გადაარჩინა იმ დროს, როდესაც ის სრულ მოძველების პირას იყო. 60-იანი წლების შუა პერიოდისთვის ჟანრს ჯერ კიდევ არ სჭირდებოდა ხელახალი გადარჩენა (თუმცა მომდევნო ათწლეულის დადგომისთანავე ის სიცოცხლისთვის ბრძოლის რეჟიმში აღმოჩნდებოდა). ჟანრის მდგომარეობის მიუხედავად, 20th Century Fox-მა (როგორც მაშინ ერქვა) „სთეიჯქოუჩი“ ბეიბი-ბუმერებისთვის გადაიღო. საბედნიეროდ, სტუდიის ცნობილმა თანადამფუძნებელმა დერილ ფ. ზანუკმა მოახერხა, არ შეურაცხყო ფორდის მემკვიდრეობა ამ რიმეიქით, რომელიც გასაკვირი იყო, თუ გავითვალისწინებთ, რამდენად არასწორად ჩანდა ის რეტროსპექტივაშიც კი. „სთეიჯქოუჩმა“ ჯონ უეინი ვარსკვლავად აქცია, მაშინაც კი, თუ მისმა დამტკიცებამ ჯონ ფორდს პრობლემები შეუქმნა. მაგრამ მან ბევრად მეტიც გააკეთა. მან დაამტკიცა, რომ ვესტერნები შეიძლება ყოფილიყო სერიოზული ფილმები, ვიდრე „სიღარიბის რიგის“ ეპოქის გამარტივებული სისულელე. ფორდის ფილმი მარტივი იყო თავისი სტრუქტურით: შეუსაბამო მოგზაურები იძულებულნი არიან, დრო ერთად გაატარონ სახიფათო მოგზაურობაში აპაჩების ტერიტორიაზე. მაგრამ ეს მოგზაურები კლასობრივი სისტემის ავატარებს წარმოადგენდნენ, ფორდი არა მხოლოდ იკვლევდა რეალურ სოციალურ-პოლიტიკურ საკითხებს თავისი ანსამბლის მეშვეობით, არამედ საბოლოოდ ამსხვრევდა მაყურებლის მოლოდინებს ტიტულოვანი ეტლის თითოეული სავარაუდო არქეტიპის მიმართ. ამან ნამდვილად ლეგენდარული ფილმი შექმნა, რომელიც აღნიშნეს კრიტიკოსებიდან დაწყებული, კინორეჟისორებით დამთავრებული, როგორიცაა ორსონ უელსი და კვენტინ ტარანტინო (თუმცა მისი საკამათო კინო-შეხედულებები მის მოწონებას ოდნავ ნაკლებ შთამბეჭდავს ხდიდა, ვიდრე ის იქნებოდა). „სთეიჯქოუჩი“ სიტყვის ყოველი გაგებით კლასიკაა. მაშ, რატომ გვჭირდებოდა რიმეიქი ფორდის ფილმის დებიუტიდან 30 წელზე ნაკლებ დროში? ისე, იმიტომ, რომ პროდიუსერმა მარტინ რეკინმა ასე თქვა. Paramount-ის ყოფილმა წარმოების ხელმძღვანელმა აშკარად მიიჩნია, რომ ფორდის ფილმი 60-იანი წლების შუა პერიოდისთვის იმდენად მოძველებული იყო, რომ იმ ეპოქის მაყურებლები „ქვებს დაუშენდნენ ეკრანს“, თუკი მათ ამ ფილმის ჩვენებას აიძულებდნენ. ამიტომ, საჭირო იყო ახალი, ფერადი ვერსია. ეს ახალი ვერსია მას შემდეგ გაჩნდა, რაც რეკინმა მოახერხა დერილ ფ. ზანუკის დარწმუნება (რომელმაც ერთხელ სცადა 25 ათასი დოლარის გადახდა გრეგორი პეკის სახის გაპარსვისთვის), რომ ასეთი რამ აუცილებელი იყო. ყოველივე ეს ისე ჟღერს, თითქოს კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი უდიდესი შეცდომა უნდა გამოეწვია. მაგრამ 1966 წლის „სთეიჯქოუჩი“ სინამდვილეში საკმაოდ კარგი აღმოჩნდა. 1966 წლის „სთეიჯქოუჩის“ რეჟისორი იყო გორდონ დუგლასი და ის ორიგინალის იგივე ამბავს მიჰყვებოდა. კანონგარეშე, სექს-მუშაკი, ბანკირი, მთვრალი, გამყიდველი, შერიფი, ლამაზმანი და მათი მძღოლი გაემგზავრნენ Dry Fork-დან Cheyenne-მდე. თუმცა, ისინი ამას სახიფათო გარემოებებში აკეთებენ, რადგან ქრეიზი ჰორსი (Crazy Horse) და მისი ტომი ელოდებიან, რომ Cheyenne-ის გზაზე უეჭველ მოგზაურებს თავს დაესხმნენ. მსახიობთა შემადგენლობაში შედიოდნენ იმ ეპოქის რამდენიმე დიდი სახელი, მათ შორის ენ-მარგრეტი, რედ ბატონსი და ბინგ კროსბი. ალექს კორდმა ითამაშა რინგო კიდის როლი და მოახერხა, არ დაეკარგა თავი ჯონ უეინის ერთ-ერთ საუკეთესო როლში. ამჯერად მოქმედება იუტას დიდებულ პეიზაჟებში არ გადაღებულა, მაგრამ შესანიშნავად გამოიყენა კოლორადოს ხედები, ამჯერად ლამაზი Technicolor-ით ნაჩვენები. უფრო მეტიც, დუგლასმა როგორღაც შეძლო ფორდთან გათანაბრება სამოქმედო სცენების მხრივ, რაც ორიგინალის ერთ-ერთი გამორჩეული ელემენტი იყო. როგორც „ნიუ-იორკ თაიმსის“ რობერტ ოლდენმა 66 წლის ფილმის თავის თანამედროვე მიმოხილვაში დაწერა: „მოქმედება, ასევე გარკვეულწილად შეცვლილი, მაინც კუნთოვანია, ზოგჯერ სისხლს შემყინველი.“ ოლდენმა ასევე ივარაუდა, რომ რიმეიქი იყო „სასიამოვნო მოგზაურობა უმეტესი ნაწილისთვის“, რაც, როგორც ჩანს, კონსენსუსია მათ შორის, ვინც ის ნახა. Variety-ის (Bing Magazine-ის გავლით) კიდევ ერთი თანამედროვე მიმოხილვა აქებდა „შემტევ სცენარს“, „კარგ რეჟისურასა და შესრულებას“ და იმას, რაც საბოლოოდ „მარტინ რეკინის მშვენივრად დადგმული პროდუქცია“ იყო. „სთეიჯქოუჩ 66“-ს ასევე ჰყავს საკმაო რაოდენობის ფანები Letterboxd-ზე, რაც საკმაოდ შთამბეჭდავია პროექტისთვის, რომელიც წარუმატებლობისთვის იყო განწირული.