სტივენ კინგის ნოველებზე მეტი მისი ადაპტაცია არსებობს, თუმცა მისი ადაპტაციების საერთო რაოდენობა მოიცავს როგორც სატელევიზიო, ისე კინო ვერსიებს, ასევე მოკლე მოთხრობებსა და ნოველებზე დაფუძნებულ ეკრანიზაციებს. ყველა მისი ნოველის წაკითხვა საკმაოდ დიდი წამოწყებაა, რადგან თითქმის 70 მათგანია, და მათი დაახლოებით 50 წლის განმავლობაში გამოცემა, კინგის მხრიდან, ასევე შრომატევადი საქმეა. ადაპტაციები თითქმის დაუყოვნებლივ გამოჩნდა. კინგის პირველი წიგნი, „კერი“ (Carrie), გამოცემიდან სულ რაღაც ორ წელიწადში ეკრანიზდა და ეს ის ფილმია, რომელიც შესანიშნავ წიგნს აიღებს და, ალბათ, როგორღაც ოდნავ აუმჯობესებს კიდეც. ისე, შეიძლება იკამათო ამაზე. ხარისხით ისინი მსგავსია. ამან შთააგონა სტივენ კინგის ფილმების შემდგომი მიმოხილვა, რომლებიც მისი ნოველების მიხედვით არის გადაღებული და ხარისხით თითქმის თანაბარია. ზოგიერთი მათგანი იყო ნაკლოვანი წიგნი, რომელიც შედარებით ნაკლოვან ფილმად იქცა, ზოგი კი შესანიშნავი წიგნი იყო, რისგანაც ასევე შესანიშნავი ფილმები გამოვიდა. ეს სუბიექტურია და აქ შეტანილი ბოლო ფილმი ზოგიერთისთვის განსაკუთრებით დამაბნეველი იქნება, მაგრამ ეს საინტერესო თემა იყო განსახილველად. შეგიძლიათ გადახვიდეთ აქ, თუ გსურთ იპოვოთ კინგის წიგნებზე დაფუძნებული სხვა ფილმები, რომლებიც, „კერის“ (1976) მსგავსად, შესაძლოა, წყარო მასალის გაუმჯობესებასაც კი წარმოადგენდნენ, და შემდეგ, თუ გსურთ ფილმები, რომლებმაც სრულად ვერ გაამართლეს წყარო მასალის მოლოდინი (ასეთი უფრო მეტია), შეგიძლიათ გადახვიდეთ აქ. რთული იყო ამ ფილმების რანჟირება, რადგან ყველა მათგანი აქ იმიტომ არის, რომ ისინი მეტ-ნაკლებად ასახავს იმ წყარო მასალის ხარისხს, რომელზეც დაფუძნებულია. მაშ, რატომ არ უნდა დავიწყოთ დაბალი ხარისხის ფილმებიდან და გადავიდეთ მაღალი ხარისხისკენ? და დიახ, ეს ნიშნავს, რომ ვიწყებთ „გამხდარით“ (Thinner). ეს წიგნი 1984 წელს გამოიცა და ახლა ყველაზე აღსანიშნავია იმით, რომ ის იყო უკანასკნელი, რომელიც სტივენ კინგმა მისი ფსევდონიმით, რიჩარდ ბახმანით, გამოაქვეყნა სიმართლის გამჟღავნებამდე (თუმცა მოგვიანებით ორი ბახმანის წიგნიც გამოვიდა: „მარეგულირებლები“ (The Regulators) და „ცეცხლი“ (Blaze), არცერთი არ იყო განსაკუთრებით კარგი, არცერთი არ არის ადაპტირებული ფილმად... ჯერჯერობით). წიგნი იმედგამაცრუებელი და გარკვეულწილად დუნე საკითხავია, რადგან მოგვითხრობს კაცზე, რომელსაც სწრაფი წონის კლების წყევლა დაედება, ამიტომ მან უნდა ეცადოს შეაჩეროს წყევლა, რათა არ მოკვდეს ზედმეტი სიგამხდრისგან, ან არ გაქრეს, ან სხვა რამე. ერთადერთი, რაც 1996 წლის ფილმის ადაპტაციას, „გამხდარს“ (Thinner), შეიძლება ჰქონდეს წიგნთან შედარებით უპირატესობად, არის ის, რომ მისი ნახვას ნაკლები დრო სჭირდება, მაგრამ ორივე შემთხვევაში მსგავსად იმედგაცრუებული რჩები, ეძებ თუ არა კარგ საშინელებათა წიგნს ან ხარისხიან საშინელებათა ფილმს. ვინაიდან „სასოწარკვეთის“ (Desperation) 1996 წლის ორიგინალური წიგნის ვერსია ერთგვარი ეპოსია, ყოველ შემთხვევაში სიგრძის თვალსაზრისით, ისე გამოდის, რომ მისი ზოგიერთი ნაწილი გარკვეულწილად კარგია. ეს არ არის საერთო იმედგაცრუება, როგორც „გამხდარი“ (Thinner) იყო, მაგრამ იმედგაცრუება უბრალოდ გადაიდო. ეს უკეთესია, ვიდრე უწყვეტად ცუდი იყოს, თუმცა „სასოწარკვეთა“ მაინც სტივენ კინგის ერთ-ერთი იმ სამწუხარო ისტორიათაგანია, რომელსაც აქვს დამაინტრიგებელი პირველი ნახევარი, რასაც მოსდევს მეორე ნახევარი, რომელმაც, როგორც ჩანს, არ იცის, როგორ დასრულდეს სწორად. მას შემდეგ, რაც „სასოწარკვეთის“ პერსონაჟები ერთიანდებიან და იწყებენ გარკვევას, თუ რა ხდება, მათთვის საბოლოოდ გამოვლენილი პასუხები – და, გაფართოებით, აუდიტორიისთვისაც – ნამდვილად იმედგამაცრუებელია. ფილმის ვერსიის ყურების გამოცდილება, რომელიც ათი წლის შემდეგ სატელევიზიო ფილმის სახით გამოვიდა, თითქმის იგივეა. პირველი საათი ან დაახლოებით ამდენი, ინტრიგას იწვევს, რადგან გაგაცნობენ ნამდვილად უცნაურ ბოროტმოქმედს, რომელიც აგრძელებს ადამიანების გატაცებას და მათ პატარა (და უცნაურ) ქალაქში აჩერებს თავდაპირველად გაურკვეველი მიზეზების გამო. მაგრამ როგორც კი ისინი ერთიანდებიან და იწყებენ გარკვევას, თუ რა ხდება, საბოლოოდ გამოვლენილი პასუხები – და, გაფართოებით, აუდიტორიისთვისაც – ნამდვილად იმედგამაცრუებელია. „სასოწარკვეთამ“ (Desperation, 2006) შეძლო მაქსიმუმი გაეკეთებინა არათანმიმდევრული და ქაოტური წყარო მასალისგან, თუმცა რეალურად არაფერი გაუმჯობესებულა და სერიოზული გაუმჯობესება იყო საჭირო იმისთვის, რომ ეს სატელევიზიო ფილმი – თუნდაც სატელევიზიო ფილმების სტანდარტებით – სულ მცირე, კარგი ყოფილიყო (იცით, როდესაც კარგ ნაწილებს არც ისე კარგ ნაწილებს უწონასწორებთ). თუნდაც „ქრისტინი“ სტივენ კინგის ერთ-ერთი უცნაური წიგნი იყოს, მისი ადაპტაცია, საშინელებათა ჟანრის ლეგენდის, ჯონ კარპენტერის (John Carpenter) რეჟისორობით, კარგად ჟღერდა... არა? ეჰ. ჰმ. კარგი, საინტერესო და ცოტა უცნაურია, რომ „ქრისტინი“ და „ქრისტინი“ ორივე 1983 წელს გამოვიდა, ასე რომ, ვერ იტყვით „ქრისტინი (1983)“ შემოკლებად იმის აღსანიშნავად, რომელ „ქრისტინზე“ საუბრობთ. წიგნი იმ წლის აპრილში გამოვიდა, ფილმი კი კინოთეატრებში დეკემბერში. როგორც ჩანს, იყო დიდი აჩქარება მის გამოსაშვებად, თუნდაც ეს არ იყოს სტივენ კინგის ერთ-ერთი საუკეთესო წიგნი. ბოდიში. ზოგიერთს უყვარს, მაგრამ ეს ალბათ ყველაზე ახლოს იყო „ტომინოკერებამდე“ (The Tommyknockers) კინგის „ჩავარდნასთან“ (და ბახმანის ზოგიერთი წიგნის გამოკლებით). აქ უცნაურობა ისაა, რომ „ქრისტინი“ კონცენტრირებულია მანქანაზე, რომელზეც, როგორც ჩანს, რაღაც ზებუნებრივი ძალები მოქმედებს, რაც საბოლოოდ ყოფს ორ მოზარდ ბიჭს, რომლებიც ადრე მეგობრები იყვნენ.