სტივენ კინგის ეკრანიზაციები: წიგნები და ფილმები ერთნაირი ხარისხით

სტივენ კინგის რომანებზე მეტი მისი ადაპტაცია არსებობს, თუმცა მისი ადაპტაციების საერთო რაოდენობა მოიცავს როგორც სატელევიზიო, ისე კინოადაპტაციებს, ასევე მის მოთხრობებსა და ნოველებზე დაფუძნებულ ნამუშევრებს. მაგრამ მხოლოდ მისი ყველა რომანის წაკითხვა საკმაოდ დიდი წამოწყებაა, რადგან თითქმის 70 მათგანია, და მათი დაახლოებით 50 წლის განმავლობაში გამოქვეყნებაც, კინგის მხრიდან, ჯოჯოხეთური წამოწყებაა. ადაპტაციები თითქმის მაშინვე დაიწყო. კინგის პირველი წიგნი, „კერი“, მისი გამოქვეყნებიდან სულ რაღაც ორ წელიწადში გადაკეთდა ფილმად, და ეს არის ფილმი, რომელიც მშვენიერ წიგნს იღებს და, შესაძლოა, რაღაცნაირად აუმჯობესებს კიდეც. ისე, შეიძლება ასეც ითქვას. ისინი ხარისხით მსგავსია. სწორედ ამან შთააგონა სტივენ კინგის ფილმების შემდგომი მიმოხილვა, რომლებიც დაფუძნებულია მის რომანებზე, რომელთა ხარისხიც მეტ-ნაკლებად თანაბარია. ზოგიერთი მათგანი ნაკლოვანი წიგნი იყო, რომელიც შედარებით ნაკლოვან ფილმებად იქცა, ზოგი კი საკმაოდ კარგი წიგნი იყო, რომლებმაც ასევე საკმაოდ კარგი ფილმები შექმნა. ეს სუბიექტურია, და აქ შეტანილი ბოლო ფილმი განსაკუთრებით თავგამომტეხი იქნება ზოგიერთი ადამიანისთვის, მაგრამ საინტერესო თემა იყო განსახილველად. შეგიძლიათ აქ გადახვიდეთ, თუ გსურთ იპოვოთ კინგის წიგნებზე დაფუძნებული სხვა ფილმები, რომლებიც, „კერის“ (1976) მსგავსად, შესაძლოა, წყარო მასალის გაუმჯობესებას წარმოადგენდეს, შემდეგ კი, თუ გსურთ ფილმები, რომლებმაც სრულად არ მიაგო პატივი წყარო მასალას (ასეთი უფრო მეტია), შეგიძლიათ აქ გადახვიდეთ. რთული იყო იმის გარკვევა, თუ როგორ უნდა დავალაგოთ ეს ყველა ფილმი, რადგან ყველა მათგანი აქ არის, რადგან ისინი მეტ-ნაკლებად წარმოადგენენ წყარო მასალას ხარისხის თვალსაზრისით. მაშ, რატომ არ უნდა დავიწყოთ დაბალი ხარისხის ნამუშევრებიდან და გადავიდეთ მაღალი ხარისხისაზე? და დიახ, ეს ნიშნავს, რომ დავიწყოთ „Thinner“-ით. ეს წიგნი 1984 წელს გამოიცა და ახლა ყველაზე აღსანიშნავია იმით, რომ ეს იყო უკანასკნელი, რომელიც სტივენ კინგმა რიჩარდ ბახმანის ფსევდონიმით გამოაქვეყნა სიმართლის გამჟღავნებამდე (თუმცა მოგვიანებით ორი ბახმანის წიგნი კიდევ იყო: „The Regulators“ და „Blaze“, არცერთი არ იყო განსაკუთრებით კარგი, არცერთი არ გადაკეთებულა ფილმად… ჯერჯერობით). წიგნი იმედგამაცრუებელი და გარკვეულწილად დუნე საკითხავია, ის მოგვითხრობს კაცზე, რომელიც წყევლილია წონის სწრაფი კლებით, და ამიტომ მან უნდა ეცადოს, შეაჩეროს წყევლა, რათა არ მოკვდეს ზედმეტად გამხდარი ან არ გაქრეს, ან რაც უნდა მოხდეს. 1996 წლის ფილმის „Thinner“ ადაპტაციის ერთადერთი რამ, რაც შეიძლება მას ჰქონდეს, არის ის, რომ მისი გაცნობას ნაკლები დრო სჭირდება, მაგრამ ორივე შემთხვევაში მსგავსად იმედგაცრუებული რჩებით, ეძებთ თუ არა კარგ საშინელებათა წიგნს ან ხარისხიან საშინელებათა ფილმს. ვინაიდან „Desperation“-ის 1996 წლის ორიგინალური წიგნის ვერსია ერთგვარი ეპოსია, ყოველ შემთხვევაში, სიგრძის თვალსაზრისით, მისი ზოგიერთი ნაწილი ნამდვილად კარგია. ეს არ არის საერთო იმედგაცრუება, როგორც ეს „Thinner“-ის შემთხვევაში იყო, მაგრამ იმედგაცრუება უბრალოდ დაგვიანებულია. ეს უკეთესია, ვიდრე უწყვეტად ცუდი იყოს, თუმცა „Desperation“ მაინც სტივენ კინგის იმ სამწუხარო ისტორიათა რიცხვს მიეკუთვნება, რომლებსაც მიმზიდველი პირველი ნახევარი აქვთ, რასაც მოსდევს მეორე ნახევარი, რომელიც, როგორც ჩანს, არ იცის, როგორ დასრულდეს სწორად. თუმცა, როგორც კი „Desperation“-ის პერსონაჟები ერთიანდებიან და ცდილობენ გაარკვიონ, რა ხდება, მათთვის – და, შესაბამისად, მაყურებლისთვის – საბოლოოდ გამჟღავნებული პასუხები ნამდვილად იმედგაცრუებული ხდება. ფილმის ვერსიის ყურების გამოცდილება, რომელიც ათი წლის შემდეგ სატელევიზიო ფილმის სახით გამოვიდა, თითქმის იგივეა. პირველი საათი ან მეტი ინტრიგულია, რადგან გაიცნობთ ნამდვილად უცნაურ ბოროტმოქმედს, რომელიც მუდმივად იტაცებს ადამიანებს და აკავებს მათ პატარა (და უცნაურ) ქალაქში გაურკვეველი მიზეზების გამო. თუმცა, როგორც კი ისინი ერთიანდებიან და ცდილობენ გაარკვიონ, რა ხდება, მათთვის – და, შესაბამისად, მაყურებლისთვის – საბოლოოდ გამჟღავნებული პასუხები ნამდვილად იმედგაცრუებული ხდება. „Desperation“ (2006) მაქსიმუმი გააკეთა არათანმიმდევრული და ქაოტური წყარო მასალის ფონზე, თუმცა არაფერი რეალურად არ ამაღლებულა, და სერიოზული ამაღლება იყო საჭირო იმისთვის, რომ ეს სატელევიზიო ფილმი – თუნდაც სატელევიზიო ფილმების სტანდარტებით – ყოფილიყო რაღაც იმაზე მეტი, ვიდრე უბრალოდ ნორმალური (მოგეხსენებათ, როდესაც აწონ-დაწონით კარგ და არც ისე კარგ ნაწილებს). მაშინაც კი, თუ „Christine“ სტივენ კინგის მიერ დაწერილ უცნაურ წიგნებს შორისაა, მისი ადაპტაცია, რომელსაც საშინელებათა ჟანრის ლეგენდა ჯონ კარპენტერი რეჟისორობდა, თითქოს კარგი უნდა ყოფილიყო… ხომ ასეა? ჰმმ. ისე, მაგარია და ცოტა უცნაურიც, როგორ გამოვიდა „Christine“ და „Christine“ 1983 წელს, ასე რომ, ვერ იტყვით „Christine“ (1983) შემოკლებად, რათა მიუთითოთ, რომელ „Christine“-ზე საუბრობთ. წიგნი იმ წლის აპრილში გამოვიდა, შემდეგ კი ფილმი კინოთეატრებში დეკემბერში გამოჩნდა. როგორც ჩანს, იყო შეპყრობილი ჩქარობა მის გამოსაცემად, თუნდაც ეს არ იყოს სტივენ კინგის ერთ-ერთი საუკეთესო წიგნი. ბოდიში. ზოგიერთს უყვარს, მაგრამ ეს ალბათ ყველაზე ახლო იყო კინგის ჩავარდნასთან „ტომინოკერებამდე“ (და ზოგიერთი ბახმანის წიგნის გამოკლებით). აქ უცნაურობა ის არის, რომ „Christine“ ორიენტირებულია მანქანაზე, რომელიც, როგორც ჩანს, რაიმე სახის ზებუნებრივი ძალების ზემოქმედების ქვეშ იმყოფება, რაც საბოლოოდ ორ მოზარდ ბიჭს შორის განხეთქილებას იწვევს, რომლებიც ადრე მეგობრები იყვნენ. Christine,