შესაძლოა, ის არ იყოს რეკორდსმენი ავტორებს შორის, რომელთაც ყველაზე მეტი სიტყვა დაწერეს მთელი კარიერის განმავლობაში, მაგრამ სავარაუდოდ, სტივენ კინგი ერთ-ერთი სერიოზული კანდიდატი იქნებოდა ამ ტიტულისთვის. მისი ნამუშევრების რაოდენობა უდავოდ უკავშირდება ამას, რადგან 1974 წლიდან მოყოლებული, საშუალოდ, წელიწადში ერთ რომანს მაინც აქვეყნებს. ჯამში თითქმის 70-ს. და ეს იმის გარეშე, რომ არ ჩავთვალოთ მოთხრობები, ნოველები და არამხატვრული ნაწარმოებები, რომლებიც მან ასევე შექმნა. გარდა ამისა, მისი სიტყვების რაოდენობა საბოლოოდ იზრდება იმის გამო, რომ კინგს უყვარს ძალიან გრძელი ისტორიების წერა. ზოგიერთი მათგანი ეპოსადაც კი იქცევა. ქვემოთ წარმოდგენილი არ არის მისი ყველაზე გრძელი წიგნების ჩამონათვალი, არამედ იმ ნაწარმოებებისა, რომლებიც ყველაზე მეტად ეპიკურად აღიქმება. და ისინი ასევე გრძელი უნდა იყოს. ამიტომ, აქ არ იქნება ისეთი წიგნები, როგორიცაა „ლიზის ამბავი“ (Lisey's Story) ან „კრისტინი“ (Christine), თუნდაც ისინი საკმაოდ მოცულობითი იყოს გვერდების რაოდენობის მიხედვით (მათი მასშტაბი არ არის საკმარისად ეპიკური, რომ აქ მოხვდეს). „განწირულობის“ (Desperation) შემთხვევაში, ნუთუ ის ასე სასოწარკვეთილი იყო, რომ ეს წიგნი 700 გვერდიანი გამოსულიყო? შესაძლოა. მართალია, ის მხოლოდ ზოგიერთ გამოცემაშია ამხელა და ფორმატირებაზეა დამოკიდებული, მაგრამ „განწირულობაში“ ნებისმიერ შემთხვევაში ბევრი სიტყვაა, მინიმუმ ერთი გამოცემა დაახლოებით 700 გვერდს ითვლის. ამ გვერდებიდან, ალბათ, დაახლოებით 400 საკმაოდ კარგია, პერსონაჟების გაფართოებული შემადგენლობით, რომლებიც ინტრიგანტი ანტაგონისტის მიერ არიან გაერთიანებულნი. სიუჟეტის განვითარება ბევრად უკეთესია, ვიდრე კულმინაცია, რადგან საბოლოო კონფლიქტი, რაზეც „განწირულობაა“ აგებული, ცოტა სუსტად გამოიყურება. ყველა ეს შესანიშნავი ელემენტი თავდაპირველად ინტრიგულად არის გაერთიანებული, მაგრამ არ გააჩნია საკმარისი „ძალა“, რომ ყველა ხაზი დამაკმაყოფილებლად დაიხუროს. ეს ხანდახან ხდება კინგის შემოქმედებაში, მაგრამ „განწირულობა“ ეფექტურად ამბიციური, გრძელი და (მცირე ხნით მაინც) საკმარისად კარგია იმისთვის, რომ ამ რეიტინგში მოხვდეს. რომანი, რომელიც თავად კინგს დიდად არ მოსწონს, „ინსომნია“ (Insomnia) მრავალი კავშირით არის დაკავშირებული მის სხვა წიგნებთან, განსაკუთრებით კი იმ ხანგრძლივ სერიასთან, რომელსაც კინგი წერდა და რომელზეც ცოტა მოგვიანებით ვისაუბრებთ. ძირითადი სიუჟეტით, მოხუცი კაცი უძილობას ებრძვის და ამ დროს სულ უფრო უცნაურ მოვლენებს ხედავს, შემდეგ კი კონფლიქტში ერთვება, რომელიც ასევე საკმაოდ უცნაურია. მთლიანობაში, „ინსომნია“ ცოტა გადატვირთული, ან უბრალოდ, ცოტა გრძელია. მაგრამ ის, თუ როგორ იქცევა ის ეპოსად, გარკვეულწილად შთამბეჭდავია, და მისი კავშირები სტივენ კინგის სხვა/უფრო დიდ ისტორიებთან, ალბათ, ყველაზე საინტერესო ასპექტია. ეს ასევე არის ის, რაც მას საშუალო სტივენ კინგის რომანზე ნაკლებად ხელმისაწვდომს ხდის; ფაქტობრივად, ნაკლებად ხელმისაწვდომს, ვიდრე მისი სხვა წიგნები, რომლებიც ზედაპირულად შეიძლება გრძელი და ძნელად მისაღები ჩანდეს. მიუხედავად იმისა, რომ ტექნიკურად მისი მოქმედება ერთ შედარებით პატარა ქალაქში ვითარდება, ეს ქალაქი, კასლ-როკი (Castle Rock), საკმარისად ფართო აღმოჩნდება. „საჭირო ნივთებს“ (Needful Things) არ სჭირდება კასლ-როკის მიღმა დიდი ტერიტორიის დაფარვა, რომ ეპიკურად აღიქმებოდეს. ის ნამდვილად აცოცხლებს მთელ ქალაქს ისე, როგორც კინგის წინა იქ დადგმული ისტორიები ვერ ახერხებდნენ, და საბოლოოდ, ყველაფერი ხდება აღნიშნული ქალაქის თითქმის მთლიანად დაშლის მიზნით. მას ეწოდა „კასლ-როკის უკანასკნელი ამბავი“, თუმცა ეს მთლად სიმართლე არ აღმოჩნდა. მიუხედავად ამისა, ის საკმაოდ აპოკალიფსურია იმ ქაოსით, რაც იქ ხდება, იმ პირობით, რომ გავითვალისწინებთ, აპოკალიფსი მხოლოდ ერთ ქალაქშია შეზღუდული. ყველაფრის ჯოჯოხეთად ქცევის ხილვა, თანაც ასეთი ხანგრძლივი დროის განმავლობაში, უცნაურად მომხიბვლელია, და შედეგად, „საჭირო ნივთები“ ნამდვილად 1990-იანი წლების სტივენ კინგის ერთ-ერთი საუკეთესო წიგნია. „თილისმიდან“ (The Talisman) წლების შემდეგ, სტივენ კინგმა ერთგვარად მსგავსი ამბავი კვლავ დაწერა, ამჯერად სახელწოდებით „ზღაპარი“ (Fairy Tale), და ის არ იყო ისეთივე კარგი. ის არც ისეთი გრძელი იყო, თუმცა ეპოსთან საკმაოდ ახლოსაა. ნებისმიერ შემთხვევაში, „თილისმა“ კინგმა ტექნიკურად თანაავტორთან ერთად დაწერა, პიტერ სტრაუბთან ერთად, შემდეგ კი ორივე ავტორმა კვლავ ითანამშრომლა 2001 წლის გაგრძელებაზე, „შავ სახლზე“ (Black House). „თილისმა“ კინგის ძლიერ და ნაყოფიერ ათწლეულში გამოვიდა, ამიტომ ის ხანდახან სხვა ნაწარმოებების ჩრდილში ექცევა, მაგრამ არ უნდა დავივიწყოთ, რადგან ეს საკმაოდ შესანიშნავი სათავგადასავლო/ბნელი ფენტეზის ტიპის ამბავია. არსებობს კინგის კიდევ ერთი ეპიკური სერია, რომელიც იგივე განწყობას იწვევს, ეს არის „ბნელი კოშკის“ (The Dark Tower) შესახებ, მაგრამ ამაზე ცოტა მოგვიანებით. „საჭირო ნივთებთან“ კარგად დაწყვილებული „გუმბათის ქვეშ“ (Under the Dome) კიდევ უფრო გრძელია, მაგრამ მოქმედების ადგილი კიდევ უფრო შეზღუდული. ჩესტერს-მილი (Chester's Mill), კასლ-როკის მსგავსად, ასევე პატარა ქალაქია, მაგრამ „გუმბათის ქვეშ“ მოგვითხრობს იმაზე, თუ როგორ აღმოჩნდებიან იქ მცხოვრებლები ხაფანგში, იმ შემაწუხებელი, ტიტულოვანი გუმბათის წყალობით. ჩესტერს-მილში სიტუაცია ისედაც დაძაბული იყო, მაგრამ გუმბათის ჩამოვარდნის შემდეგ ყველაფერი გარდაუვლად უარესდება. აქ იმდენი სიკვდილია, და სიტუაციის საშიშროებას ნამდვილად გრძნობ თავიდანვე, ხოლო ესკალაცია საოცრად არის გადმოცემული მრავალი გვერდის განმავლობაში, ისევე როგორც ეს „საჭირო ნივთების“ შემთხვევაში იყო. „გუმბათის ქვეშ“ არ არის აბსოლუტურად უნაკლო წასაკითხი, მაგრამ ის ინარჩუნებს მომხიბვლელობას მისი 1000-ზე მეტი გვერდის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში, ამიტომ შთამბეჭდავ ნაწარმოებებზე საუბრისას მისი გვერდის ავლა უბრალოდ შეუძლებელია.