აშკარაა, რომ წიგნის ადაპტაციები რთული პროცესია, მაგრამ ისინი გარდაუვალიცაა და ზოგჯერ, წარმატებულადაც სრულდება. თუკი რაიმე მიზეზით კითხვა არ გიყვართ, ზოგიერთი ტექსტი, საბედნიეროდ, კარგად გადადის დიდ ეკრანზე. მაგალითად, ავიღოთ „გაქცევა შოუშენკიდან“ და „მიზერი“. ორივე შესანიშნავი წიგნი (ერთი ნოველა ოდნავ განსხვავებული სათაურით, მეორე კი, ტექნიკურად, რომანი) და ორივე ძალიან კარგი ფილმი (გამოვიდა 1994 და 1990 წლებში, შესაბამისად). და იცით რა? ორივე ნაწარმოების ორიგინალი ისტორია სტივენ კინგს ეკუთვნის. მისი ნამუშევრები ათწლეულების განმავლობაში წარმოუდგენლად ხშირად ხვდებოდა კინოეკრანებზე და ტელევიზიაში, მაგრამ ქვემოთ მხოლოდ კინგის კინოადაპტაციებზე ვისაუბრებთ. კონკრეტულად კი, იმათზე, რომლებიც საგრძნობლად ჩამორჩა თავიანთ წიგნისეულ ორიგინალებს. ზოგიერთი ეს ფილმი მაინც კარგი იყო, მაგრამ თუკი ისინი კარგი იყო იმ წყარო მასალის ფონზე, რომელიც შესანიშნავი იყო, მათ აქვთ შანსი აქ მოხვდნენ. იმის გათვალისწინებით, თუ როგორი უცნაური სიუჟეტი აქვს „ბნელ ნახევარს“, ალბათ, უკვე ისიც სასიხარულოა, რომ ფილმმა საერთოდ შეძლო მისი ეკრანიზაცია. „ბნელი ნახევარი“ მართლაც უკეთესი ფილმია, ვიდრე, მაგალითად, „სიზმრების დამჭერი“, მაგრამ „სიზმრების დამჭერის“ ფილმი აქ არ არის, რადგან მისი წიგნი თავიდანვე არ იყო განსაკუთრებით კარგი. „ბნელი ნახევარი“ კი, როგორც რომანი, ძალიან კარგი იყო და შესაძლოა, საერთო ჯამში, საკმაოდ შეუფასებელიც. წიგნში და ფილმში მოთხრობილია ავტორზე, რომელიც ეფექტურად „კლავს“ ფსევდონიმს, რომლითაც წერდა, მაგრამ შემდეგ ეს ფსევდონიმი ცოცხლდება, ანუ ბრუნდება სიცოცხლეში, და ყოველ შემთხვევაში, ის ხალხის მკვლელობას იწყებს. ეს ნაწარმოები გამორჩეულად წერას ეხება, ამიტომ შესაძლოა ეს მას უფრო მიმზიდველს ხდის წაკითხვისას, მაგრამ „ბნელი ნახევარი“ (1993) საკმაოდ კარგად მუშაობს, ყველაფრის გათვალისწინებით. წყარო მასალაზე ოდნავ სუსტი ყოფნა ამ კონკრეტულ შემთხვევაში უდიდესი პრობლემა არ არის. „ექიმი სლიპი“ არ არის სტივენ კინგის 2000 წლის შემდეგ გამოცემულ საუკეთესო წიგნებს შორის, მაგრამ ალბათ, სამართლიანია ვუწოდოთ მას 21-ე საუკუნის ერთ-ერთი უკეთესი ნამუშევარი. რა თქმა უნდა, იყო უარესი გამოცემებიც. ნებისმიერ შემთხვევაში, ეს არის „ნათების“ გაგრძელება, რომლის ფილმური ვერსიის დასასრული საკმაოდ განსხვავდებოდა რომანისგან. ამიტომ, კინგის ორიგინალური „ექიმი სლიპი“ (წიგნი) „ნათების“ წიგნისეულ დასასრულს მიჰყვება. „ექიმი სლიპის“ კინოადაპტაცია კი, მეორე მხრივ, ცდილობს „ნათების“ როგორც ორიგინალური ტექსტის, ასევე ფილმის დასასრულს მიჰყვეს. მას სურს იყოს არა მხოლოდ პირდაპირი გაგრძელება, არამედ წიგნი და ფილმი გააერთიანოს, მიუხედავად იმისა, რომ ავტორს თავად არ მოსწონდა „ნათების“ კინოადაპტაცია. მცდელობა დასაფასებელია და „ექიმი სლიპი“ (2019) ნამდვილად ამბიციურია, მაგრამ ის შესაძლოა უკეთესი და უფრო თანმიმდევრული ფილმი ყოფილიყო, თუკი არ შეეცდებოდა „ნათების“ ორი განსხვავებული ვერსიის შეჯერებასა და გაგრძელებას. თუკი 2025 წელს სტივენ კინგის ფანი იყავით, მაშინ არა მხოლოდ ახალი წიგნი (Never Flinch… არც ისე ცუდი იყო) მიიღეთ, არამედ იმავე წელს კინგის ნამუშევრების ოთხი კინოადაპტაციაც. „ჩაკის ცხოვრება“ პირველად 2024 წელს აჩვენეს, მაგრამ ფართო ეკრანებზე 2025 წელს გამოვიდა. იმავე წელს გამოვიდა ფილმები „მაიმუნი“, „გრძელი გასეირნება“ და „გაქცეული ადამიანი“. „გრძელი გასეირნება“ საკმაოდ ძლიერი და თითქმის ისეთივე ზემოქმედების მქონე და ინტენსიური იყო, როგორც მისი წყარო მასალა. „გაქცეულმა ადამიანმა“ კი, სამწუხაროდ, ვერ მიაღწია ამ დონეს. მან წიგნის სული უფრო კარგად გადმოსცა, ვიდრე 1980-იანი წლების ადაპტაციამ, რომელიც იმდენად თავისუფალი იყო, რომ ძლივს შეიძლება ადაპტაციად ჩაითვალოს, მაგრამ „გაქცეულმა ადამიანმა“ (2025) მაინც შეიტანა გარკვეული გადახრები, რაც ყოველთვის არ იყო სასარგებლო. ეს შედარებით ზომიერი მაგალითია, რადგან ის საკმაოდ კარგი, დინამიკური და გასართობი პოპკორნის ფილმია, მაგრამ ორიგინალურ წიგნში არსებული შინაგანი სიღრმე და სასოწარკვეთის დამატებითი განცდა სრულად ვერ გადმოიცა. ბევრად ადრე, სანამ წარსულში მოგზაურობაზე და მკვლელობის თავიდან აცილებაზე დაწერდა, სტივენ კინგმა შექმნა ისტორია ვიღაცაზე, რომელიც დღევანდელ დროში კლავს ვინმეს, რათა თავიდან აიცილოს მომავლის საშინელი ხილვები. წარსულის ამბავი იყო „11/22/63“, ხოლო მომავლის ხილვების ამბავი იყო „მკვდარი ზონა“, რომლის კინოადაპტაცია წიგნის პირველი გამოცემის შემდეგ მალევე გამოვიდა. „მკვდარი ზონის“ ფილმის ზოგიერთი ნაწილი ისევე მუშაობს, როგორც წიგნში, მაგრამ ის გამაღიზიანებლად ამარტივებს სიუჟეტს, თან მაინც ოდნავ ნელი ტემპით მიმდინარეობს. წიგნის წაკითხვას გაცილებით მეტი დრო სჭირდება, მაგრამ ის მოულოდნელად იოლი წასაკითხია და არ ქმნის ისეთი შრომატევადი შთაბეჭდილებას, როგორც შედარებით მოკლე ფილმი. ეს ყველაფერი შესაძლოა საკამათო იყოს, რადგან ზოგიერთს, როგორც ჩანს, მოსწონს დევიდ კრონენბერგის „მკვდარი ზონა“, მაგრამ მას რაღაც აკლია იმისთვის, რომ კარგიდან მართლაც შესანიშნავად იქცეს. „საჭირო ნივთებში“ შეშლილობამდე ხანგრძლივი და შთამბეჭდავად მზარდი განვითარება ასობით გვერდზე უკეთ მუშაობს, ვიდრე რამდენიმე საათში. ეს ისეთი ნაწარმოებია, რომელსაც მინისერიალი უკეთ მოერგებოდა, რადგან საჭიროა დრო, რათა სრულად წარმოაჩინო კასლ როკის ქალაქი და გაეცნო იქ მცხოვრებ სხვადასხვა ადამიანებს, სანამ ქალაქი დაიშლება და ყველა ერთმანეთს მიუბრუნდება.