სტივენ კინგი ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და აღიარებული ავტორია — იმდენად, რომ არაერთხელ უწოდეს „საშინელებათა მეფე“. მისი რომანები ადაპტირებულია ჟანრის ყველაზე გავლენიან ფილმებად, როგორებიცაა „კერი“ (Carrie), „ნათება“ (The Shining) და „მიზერი“ (Misery). მისი ნოველების ეკრანიზაცია დღესაც გრძელდება, იქნება ეს ფილმებისთვის თუ ტელევიზიისთვის, მაგრამ არსებობდა ერთი განსაკუთრებული ისტორია, რომელსაც ის წლების განმავლობაში იჭერდა – ეს არის „ლისის ამბავი“ (Lisey's Story). თუმცა, დადგა დრო, როდესაც კინგმა იგრძნო, რომ მზად იყო რომანის ადაპტაციისთვის, რაც ნაწილობრივ რაიან მერფის (Ryan Murphy) დამსახურება იყო. „ლისის ამბავი“ 2006 წელს გამოიცა, მაგრამ რომანმა ადაპტაცია მხოლოდ 2021 წელს მიიღო — არა ინტერესის ნაკლებობის გამო, რადგან კინგს არაერთხელ უთქვამს, რომ ეს მისი დაწერილი რომანებიდან პირადი ფავორიტია, და 2017 წელსაც კი გამოთქვა ინტერესი „ლისის ამბავის“ სატელევიზიო სერიალად ადაპტაციის მიმართ. სიუჟეტი მოგვითხრობს ლისი ლენდონზე (ჯულიანა მური - Julianne Moore), ნოველისტის ქვრივზე, რომელსაც რეპრესირებული მოგონებები ტანჯავს, რომლებიც მის ქმრის სიკვდილთან არის დაკავშირებული. კინგმა ადრე გაამჟღავნა, რომ „ლისის ამბავის“ იდეა მას შემდეგ გაუჩნდა, რაც მძიმე პნევმონიის გამო საავადმყოფოში მოხვდა. იქ ყოფნისას მისმა მეუღლემ, ტაბითა კინგმა (Tabitha King), გადაწყვიტა მისი ოფისის ხელახალი გაფორმება. როდესაც ის სახლში დაბრუნდა და ნახა ყველა წიგნი და სხვა ნივთი ყუთებში, მას შემაძრწუნებელი ხედვა დაეუფლა, თუ როგორ გამოიყურებოდა მისი ოფისი მისი სიკვდილის შემდეგ. იმის გათვალისწინებით, რომ „ლისის ამბავი“ კინგის პირადი ფავორიტი რომანია, ამ სიყვარულის გამო მას უჭირდა ვინმესთვის მისი ეკრანისთვის ადაპტაციაზე დათანხმება. ინტერვიუში Entertainment Weekly-სთან, ავტორმა განაცხადა, რომ მას რეალურად შთააგონა რაიან მერფის „ამერიკული კრიმინალური ისტორიის“ (American Crime Story) ანთოლოგიური სერიალის მეორე სეზონმა, „ჯანი ვერსაჩეს მკვლელობა“ (The Assassination of Gianni Versace): „FX-ზე ვნახე ეს გადაცემა, რომელიც მოდის დიზაინერ ვერსაჩესა და მის მკვლელზე იყო. იმ მომენტში არც მიფიქრია ლისისთან დაკავშირებით ან მისი სატელევიზიო პროექტად განხილვაზე, მაგრამ შევხედე იმას და ვუთხარი ჩემს თავს, ღმერთო ჩემო, ამ ბიჭმა, ტომ რობ სმიტმა (Tom Rob Smith), დაწერა ყველაფერი. მან დაწერა ყველა რვა ან ცხრა ეპიზოდი, და ვიფიქრე, კარგი, თუ მას შეეძლო ამის გაკეთება და ასეთი შესანიშნავი სამუშაოს შესრულება, რატომაც არა ლისი? და დავჯექი, დავიწყე, და სცენარები სათითაოდ ვაჩვენე ბენ სტივენსონს (Ben Stephenson) Bad Robot-ში, და ის ძალიან წამახალისებელი იყო. ასე რომ, სცენარები დასრულდა, და ყველაფერი დანარჩენი ამას მოჰყვა.“ კინგის თქმით, კიდევ ერთი რამ, რამაც მას შთააგონა „ლისის ამბავის“ საკუთარი მცირე ეკრანის ადაპტაციისთვის, იყო სტრიმინგ ტელევიზიის მიერ შემოტანილი ცვლილებები. „გეძლევათ მეტის გაკეთების შანსი“, — თქვა მან. „შეგიძლიათ იყოთ ცოტა უფრო გრაფიკული ენასთან და სექსუალურ სიტუაციებთან მიმართებაში და ასევე სიგრძის მხრივ, უბრალოდ შანსი გეძლევათ გააკეთოთ ისეთი რამ, რასაც ასეთი მასშტაბი, ტექსტურა და ცოტა მეტი ნიუანსი აქვს. ჩემნაირი ბიჭებისთვის ეს შესანიშნავია.“ მრავალეპიზოდიანი, უფრო გრძელი ფორმატის შესაძლებლობის გარდა (ვინც ავტორი წაუკითხავს, იცის, თუ რამდენად ვრცელი შეიძლება იყოს ის, ამიტომ გასაკვირი არ არის, რომ ტელევიზიამ მიმზიდველობა მოიპოვა), კინგმა აღიარა, რომ მას შეეძლო „ლისის ამბავში“ გარკვეული საჭირო განახლებების შეტანა, წიგნისთვის 15 წლის შემდეგ განსხვავებული თვალით შეხედვა, რამაც მას საშუალება მისცა, გაემარტივებინა სიუჟეტი ან მოეჭრა პერსონაჟები, რომლებიც ეკრანის ვერსიისთვის არასაჭირო იყო. სტივენ კინგის ადაპტაცია ყოველთვის ამაღელვებელია, მაგრამ „ლისის ამბავი“ იყო ისეთი, რომლის გაცოცხლებასაც თაყვანისმცემლები განსაკუთრებით მოუთმენლად ელოდნენ. ასე რომ, მადლობა, რაიან მერფი (და „ამერიკული კრიმინალური ისტორია“), სტივენ კინგს შესაძლოა, ეს თქვენ გარეშე არ გაეკეთებინა.