სტივენ სპილბერგსა და ოსკარების აკადემიას შორის დიდი ხანია რთული ურთიერთობაა. როდესაც 1976 წელს ამ ნიჭიერმა კინორეჟისორმა „ყბებისთვის“ საუკეთესო რეჟისორის ნომინაცია ვერ მიიღო, ჰაერში უკმაყოფილების სუნი ტრიალებდა. მიუხედავად იმისა, რომ ბლოკბასტერი საუკეთესო ფილმის ნომინაციად ჩაითვალა, ამომრჩევლებმა სპილბერგის ნაცვლად, ფედერიკო ფელინის „ამარკორდისთვის“ მიანიჭეს უპირატესობა. თუმცა, აკადემიის დასაცავად უნდა ითქვას, რომ 1975 წლის, კინოსთვის გარდამტეხი წლის შემდეგ, კონკურენცია საოცრად მაღალი იყო. მართლაც, სხვა ნომინანტები იყვნენ რობერტ ალტმანი („ნეშვილი“), სტენლი კუბრიკი („ბარი ლინდონი“), სიდნი ლუმეტი („ძაღლური შუადღე“) და საბოლოო გამარჯვებული მილოშ ფორმანი („ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა“). მიუხედავად ამისა, ეს მიზანმიმართულ გამოტოვებას, თითქოსდა შეურაცხყოფას ჰგავდა. აკადემიამ მალევე აღიარა სპილბერგის გენიალურობა და მას საუკეთესო რეჟისორის ნომინაციები მიანიჭა ფილმებისთვის „მესამე ხარისხის ახლო კონტაქტები“, „დაკარგული კიდობნის მაძიებლები“ და „უცხოპლანეტელი E.T.“. პირველი ორი ფილმის შემთხვევაში, ვუდი ალენთან („ენი ჰოლი“) და უორენ ბიტისთან („წითლები“) დამარცხება გასაგები იყო, მაგრამ სპილბერგის „E.T.“-ს გამო, რიჩარდ ატენბორომ, ვიზუალურად ბრტყელი, ფარისევლური „განდისთვის“ რომ მოიგო, მიუღებელი იყო. (თავად ატენბორომაც კი უთხრა სპილბერგს, რომ უკეთესი ფილმი გააკეთა). შემდეგ, 1985 წელს, აკადემია მზად ჩანდა, შეცდომა გამოესწორებინა, როდესაც ალის უოკერის რომანის, „იისფერი ველის“ სპილბერგისეულ ადაპტაციას 11 ნომინაცია მიანიჭა. ბოლოს და ბოლოს, მან სერიოზული ფილმი გადაიღო უფროსებისთვის. მისი მთხრობელობითი ბრწყინვალება, თითქოს, ადეკვატურ, არა-გაქცევით თემას მიაგნო მე-20 საუკუნის დასაწყისის ჯიმ ქროუს სამხრეთში. თუ ვუპი გოლდბერგის სელი თავის შვილებთან გაერთიანებისას არ ტიროდით, ადამიანურობას მოკლებული იყავით. „იისფერს ველს“ ყველაფერი ჰქონდა წარმატებისთვის და, შოკისმომგვრელად, არაფერი მიუღია, რითაც 1977 წლის „გარდამტეხ მომენტთან“ გაათანაბრდა ყველაზე მეტი ოსკარის ნომინაციაში გამარჯვების გარეშე. როდესაც ჰერბერტ როსის ბალეტის დრამამ „გარდამტეხი მომენტი“ 1978 წელს 11 ოსკარის ნომინაცია მიიღო, ეს ისე იგრძნობოდა, თითქოს გრუხუნა რეაქცია იყო ვიზუალური ეფექტებით დატვირთულ ბლოკბასტერებზე: „ვარსკვლავური ომები: ეპიზოდი IV — ახალი იმედი“ და „მესამე ხარისხის ახლო კონტაქტები“. ეს იყო კარგად გაკეთებული ფილმი, რომელსაც ანა ბენკროფტის, შირლი მაკლეინისა და ლესლი ბრაუნის გამორჩეული შესრულება ამშვენებდა, მაგრამ ის ყველა კატეგორიაში უმაღლეს ნამუშევრებს უპირისპირდებოდა. თითქმის 50 წლის შემდეგ, წარმატებებს გისურვებთ კინომოყვარულის პოვნაში, რომელიც „გარდამტეხი მომენტის“ ღირსებებს დაიცავს. დანარჩენი ორი ფილმი? კლასიკა. ის, რომ ოსკარის ღამეს უარყვეს, დიდი ამბავი არ იყო. ოჰაიოს ჩრდილო-დასავლეთით მდებარე თეთრკანიანთა უბანში გაზრდილმა, მე „იისფერი ველი“ კლასიკად არ აღვიქვი. შემდეგ ჩემი ცხოვრების ორი ათწლეული გავატარე დიდ, კულტურულად მრავალფეროვან ქალაქებში და მივხვდი, რომ სტივენ სპილბერგმა თავისი გავლენა გამოიყენა ფილმის შესაქმნელად, რომელიც იმ ადამიანებს ელაპარაკებოდა, ვინც არ იყვნენ თეთრკანიანთა უბნებიდან. ეს განსაკუთრებული ფილმია. მაგრამ როდესაც სპილბერგმა 1986 წელს საუკეთესო რეჟისორის ნომინაცია ვერ მიიღო, იცოდით, რომ მისი სურათი ოსკარის თვალსაზრისით განწირული იყო. მაშინაც კი, „იისფერი ველის“ ოსკარის ღამეს არგამარჯვება ორ რამეზე რეფერენდუმს ჰგავდა: სპილბერგის პოპულარულ რეპუტაციასა და აკადემიაში შავკანიანი ამომრჩევლების ნაკლებობას. ის, რომ ორგანიზაციამ მის ნაცვლად „აფრიკიდან“ დააჯილდოვა, თეთრკანიანობის შეურაცხმყოფელ დღესასწაულად რჩება; ჯონ ბარის ამაღლებული მუსიკისა და მერილ სტრიპისა და რობერტ რედფორდის, საუკეთესო შემთხვევაში, ორ კარგ შესრულებას რომ თავი დავანებოთ, ფილმს დღესდღეობით არანაირი კულტურული ან ემოციური რეზონანსი არ აქვს. ამასობაში, „იისფერმა ველმა“ მიიღო სცენური მუსიკალური ადაპტაცია, რომელიც 2023 წელს ფილმად იქცა. სამართლიანობისთვის, სპილბერგის ადაპტაცია ძლიერ კონკურენციას უწევდა, მაგრამ ეს ფილმებიც ძირითადად დამარცხებულები აღმოჩნდნენ. საერთო ჯამში, 1986 წელი აკადემიისთვის სამარცხვინო წელი იყო.