მწერალ რიუ კამიოსა და მხატვარ იუ ნაკაჰარას უახლესი ნამუშევარი, კრიმინალური დრამა „Stray“, უკვე ხელმისაწვდომია ინგლისურ ენაზე. ის მოგვითხრობს ჰაჩია კენის ამბავს, კაცის, რომელიც ახლახან გათავისუფლდა ციხიდან დანაშაულისთვის, რომელიც არ ჩაუდენია. გათავისუფლებიდან მალევე, მისი წარსული მას დაუპირისპირდება ახალგაზრდა გოგონას, ჰანას სახით. ახლა წყვილმა უნდა გაიაროს კრიმინალური შეთქმულება და გაუმკლავდეს წარსულის ჭრილობებს. ჩვენ ვესაუბრეთ კამიოს „რაინდი იაკუზას“ მუდმივ ტროპზე და იმაზე, თუ რას ნიშნავს უსამართლობის წინააღმდეგ აღდგომა. **კითხვა:** თქვენი აზრით, რა არის მიმზიდველი „რაინდი განგსტერის/იაკუზას“ ისტორიებში? კენის მთელი გზა ეფუძნება განსაცდელების გადალახვას, რომლებშიც მას „სწორის“ საკუთარი გაგება უბიძგებს; როგორ ჯდება იაკუზა ამ ყველაფერში? **რიუ კამიო:** იაპონურ კინოში ერთ დროს არსებობდა ჟანრი, რომელიც ცნობილი იყო როგორც „რაინდული განგსტერული ფილმები“. ისინი ასახავდნენ ურყევი ერთგულების მქონე პროტაგონისტებს, რომლებიც, მიუხედავად უსამართლო გარემოებებისა, რისკავდნენ საკუთარ სიცოცხლეს მათთვის, ვინც მათ სიკეთე გამოუჩინა, მტკიცედ იცავდნენ საკუთარ სამართლიანობის გრძნობას. ვფიქრობ, ასეთი ნამუშევრები პოპულარული გახდა, რადგან ამ ფილმების გმირები განახლებულ შვებას სთავაზობდნენ იაპონური საზოგადოების მჩაგვრელი ატმოსფეროდან, რომელსაც ხშირად აკრიტიკებდნენ ინდივიდუალურ ნებაზე ორგანიზაციული ლოგიკის პრიორიტეტულობის გამო. თუმცა, „ღირსეული იაკუზას“ გმირების მონაწილეობით ფილმები ახლა იშვიათად იქმნება. ვფიქრობ, ეს მომდინარეობს ტენდენციიდან, რომელიც ბოლო წლებში სულ უფრო გამოხატულია, სადაც ინდივიდუალური ნება დათრგუნულია კოლექტიური ზეწოლით, რომ შეეგუო. არსებობს იაპონური ანდაზა: „მოხარე ქედი ძლევამოსილის ნებას“. თითქოს ამის პრაქტიკაში განხორციელებით, ატმოსფერო გაძლიერდა, განსაკუთრებით სოციალური მედიის ირგვლივ, სადაც ადამიანები ქედს იხრიან ძალაუფლებაში მყოფთა წინაშე, და მთავრობის კრიტიკული ხმებიც კი თრგუნავენ. იაპონური საზოგადოების ამ ბოლოდროინდელი მდგომარეობის მოკლედ სიმბოლიზაციისთვის, მთავარ გმირად ავირჩიე მამაკაცი, რომელიც ოდესღაც იაკუზას წევრი იყო – საზოგადოების მიერ შეურაცხყოფილი ორგანიზაცია. მას აქვს საკუთარი „სამართლიანობის“ გრძნობა, მაგრამ მისი ნება დათრგუნულია მათ მიერ, ვისაც მეტი ძალაუფლება აქვს. ეს სიტუაცია მას ნამდვილ „გარიყულად“ აქცევს, საზოგადოების მიერ მარგინალიზებულად. მინდოდა შემესწავლა, თუ როგორ შეძლებდა ის თანამედროვე იაპონიის მჩაგვრელ ატმოსფეროში გარღვევას და პასუხის გაცემას... მხოლოდ ერთხელ. სხვათა შორის, განვმარტავ, რომ არ ვადიდებ იაკუზას, როგორც ნამდვილ კრიმინალურ ორგანიზაციას. **კითხვა:** როგორ გადაწყვიტეთ, რომ ჰანა კენს შეუერთდებოდა? გქონდათ თუ არა შეშფოთება იმის თაობაზე, თუ როგორ მოახდენდნენ რეაგირებას მკითხველები ცხრა წლის ბავშვის იაკუზას ძალადობის შუაგულში ხილვაზე? არის თუ არა ჰანა პარალელი იმისა, თუ როგორ გადაარჩინა კენი თავდაპირველად მისმა კრიმინალურმა ოჯახმა? **კამიო:** ჰანა სიმბოლოა უდანაშაულო არსებისა, რომელიც დაცვას იმსახურებს. სწორედ მისი უდანაშაულობის გამო, ის მწვავედ გრძნობს საზოგადოების მჩაგვრელ ატმოსფეროს და მკაფიო გამჭრიახობით საუბრობს და მოქმედებს მისი წინააღმდეგობების მიმართ. მასთან ურთიერთობისას, პროტაგონისტი კენი ხელახლა აღმოაჩენს იმ მარტოობას, რომელსაც თავად გრძნობდა ბავშვობაში, და იმ პრინციპებს, რომლებიც მას ბანდის უფროსმა და უფროსმა წევრებმა ასწავლეს: „არასოდეს დაჩაგრო სუსტი“ და „არასოდეს მიმართო მშიშარა ქმედებებს“ – მამაკაცის ცხოვრების გზას. ეს უბიძგებს მას დაიცვას ჰანა და იმოქმედოს საკუთარი სამართლიანობის გრძნობის შესაბამისად. არსებითად, ჰანა არის ამ ნაწარმოების მთავარი წერტილი. ის არასოდეს ირყევა. მიუხედავად იმისა, რომ უძლურია, ის უარს ამბობს ძალადობაზე და წინ მიიწევს იმ გზაზე, რომლისაც სწამს. ის არის ამ ისტორიის კომპასი და მამოძრავებელი ძალა. ის არ არის მხოლოდ ცხრა წლის გოგონა. ის ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი პერსონაჟია ჩემს ვრცელ ნამუშევრებში. **კითხვა:** თქვენი აზრით, არის თუ არა დიდი განსხვავება კრიმინალურ ჯგუფებს, როგორიცაა იაკუზა, და კორუმპირებულ პოლიტიკას შორის? ეს იყო თუ არა ის აზრი, რომლის გადმოცემასაც ცდილობდით „Stray“-ში? **კამიო:** იაპონურ ორგანიზებულ დანაშაულში არსებობს აბსოლუტური იერარქია, რომელიც მოქცეულია გამონათქვამში: „თუ ბოსი იტყვის თეთრს, შავიც კი თეთრი გახდება“. იგივე დინამიკა ჭარბობს პოლიტიკურ სფეროში და კორპორატიულ ორგანიზაციებში: ისინი, ვინც აგროვებენ მრავალ მიმდევარს, რომლებიც იზიარებენ მათ შეხედულებებს, ფლობენ ძალაუფლებას, როგორც დე ფაქტო ლიდერები. ძალაუფლებაში მყოფთა გარემოცვა იყენებს თანატოლთა ზეწოლას განსხვავებული მოსაზრებების დასათრგუნად, სანამ მხოლოდ თანხმობის ხმები არ დარჩება, და ორგანიზაცია კორუმპირებული ხდება. მე ვესწრაფვი ყოველთვის ვიყო ის ბავშვი, რომელიც ყვირის: „იმპერატორს ტანსაცმელი არ აცვია!“ **კითხვა:** კენი არ არის თქვენი პირველი პროტაგონისტი, რომელიც ახლახან გამოვიდა ციხიდან; „Last Inning“-ის ჰატოგაია ასევე ცრუდაა ბრალდებული დანაშაულში და ციხეში გაგზავნილი. რა გიზიდავთ იმ ისტორიების წერაში, რომლებიც ადამიანების მეორე შანსებზეა? რას ფიქრობთ, რას სთავაზობს ეს თქვენს მკითხველებს? **კამიო:** ბევრ იაპონელს აქვს წარუმატებლობის უკიდურესი შიში. ეს მომდინარეობს ღრმად ფესვგადგმული განცდისგან, რომ მათ საზოგადოებაში ერთი შეცდომა შეიძლება იყოს საკმარისი იმისთვის, რომ ადამიანი ვეღარასოდეს ამაღლდეს. არსებობს გაბატონებული განწყობა, რომ ყველაზე დიდი წარმატება უბრალოდ იმის თქმაა, მრავალწლიანი სამსახურის შემდეგ კომპანიიდან გასვლისას: „მიხარია, რომ ეს ყოველივე დიდი შეცდომების გარეშე გადავიტანე“. მაგრამ არის თუ არა ასეთი ცხოვრება მართლაც სასიამოვნო? მე აღფრთოვანებული ვარ პერსონაჟებით, რომლებიც უპირისპირდებიან სირთულეებს. მინდა გავაგრძელო იმ პერსონაჟების ასახვა, რომლებიც შეუპოვრები არიან თავიანთ გამოწვევებში.