„Strip Law“ იმ მომენტში ჩნდება, როდესაც ზრდასრულთა ანიმაცია კვლავაც საკუთარი უსარგებლობის დამტკიცებას ცდილობს. ეს სამწუხაროა, რადგან ჟანრს ნამდვილად ბევრად მეტის უნარი აქვს, ვიდრე უბრალოდ სპაგეტის მჭამელი გორილას ჩვენება, თუმცა აქ მისი გამოჩენა ნამდვილად სახალისოა. ეს უამრავი უაზრო მომენტიდან მხოლოდ ერთ-ერთია, რასაც შეგიძლიათ ელოდოთ კალენ კროუფორდის (Star Trek: Lower Decks, ფუნქციურად მსგავსი პოლიციური მულტფილმი Paradise PD) ამ სერიალიდან – წუთში ათას ხუმრობაზე გათვლილი მანქანა, რომელიც თითქოს სიჩუმის შიშის გამო შეიქმნა. მისი რიტმი „Grand Theft Auto“-ს თოქ-რადიო შოუების მსგავსია, სადაც პერსონაჟები უშვერი სისულელეებით იფრქვევიან და ძლივს აცდიან მათ „დაშვებას“, სანამ რადიო მკვეთრად არ გადაერთვება შემდეგ ნაწილზე. (მაგალითად, ერთი ადვოკატი სასამართლოში „დიარეის შეწყვეტას“ ითხოვს.) ეს არის Netflix-ის უახლესი, გლუვად წარმოებული, დაბალკალორიული ანიმაციური „ნაკეთობა“, რომელიც აგრესიულად არასასიამოვნო პერსონაჟების მთელ დასს გვთავაზობს – რაც შესაბამისია, რადგან უმეტესობა ადვოკატია ლას-ვეგასის „Rockstar“-ის გემოვნების ვერსიაში – და მას ხმოვანი მსახიობების ვარსკვლავური შემადგენლობა ახმოვანებს. ის ზედმეტად არის დაკავებული ჭკუის კეკლუცობით, რათა ჩაუღრმავდეს კროუფორდის „კანონი და წესრიგი არავის მიწაზე“ სქემას, და კიდევ უფრო მეტად – ძველი პოპ-კულტურის მინიშნებებით (ოსტინ პაუერსი და „კორნჰოლიო“ რამდენჯერმე მოიხსენიება), რათა მკვეთრი სატირული აზრი გამოიტანოს ან გამორჩეული პიროვნება ჩამოაყალიბოს. თუ სხვა არაფერი, ის მილენიალების იუმორს საშუალო ასაკში შემოაქვს და შედეგები ზოგჯერ უფრო დეპრესიულია, ვიდრე სასაცილო. თუმცა, საწყისი იდეა ძალიან მყარია. ადვოკატი ლინკოლნ გამბი (ადამ სკოტი), რომელიც პატივცემული „სტივ ნიკოლს & ასოციეიტსიდან“ გააგდეს, საკუთარ იურიდიულ ფირმას, „გამბლეგალს“ ხსნის კუნთოვანი დისშვილთან, აირინთან (ეიმი გარსია) და უბედურ, ხშირად ულეცენზიო ადვოკატ გლემ ბლორჩმანთან (სტივენ რუტი) ერთად. პროფესიულად და ფინანსურად ლას-ვეგასში დაკარგული ლინკოლნი ტემპერამენტით არ შეეფერება ქალაქში იურიდიულ საქმიანობას. მაგრამ რადგან „გამბლეგალი“ ფულს კარგავს, ის იძულებულია, თავისი საქმიანობა გაამძაფროს. ხსნა მოდის შეილა ფლამბეს (ჟანელ ჯეიმსი) სახით – ქუჩის ჯადოქარი და თვითგამოცხადებული „სამი წლის საგრაფოს სექს-ჩემპიონი“, რომელსაც ისეთი შოუმენობა აქვს, რასაც ვეგასის სასამართლოები უპირატესობას ანიჭებენ კანონსა და პრეცედენტზე. ლინკოლნის პრობლემები სცენაზე მისი არყოფნის მიღმა უფრო ღრმაა. ის ქრონიკულად დეპრესიულია და უპირატესობის კომპლექსის მიღმა იმალება იმ ქალაქის მიმართ, რომელიც მას ასაზრდოებს. ეს კომედიისთვის მიმზიდველად მწარე საფუძველია და პერსონაჟებით მდიდარ უამრავ შესაძლებლობას ხსნის, თუმცა „Strip Law“ იშვიათად უთმობს დროს ლინკოლნის პრობლემების ღრმა გაანალიზებას, გარდა მისი სასოწარკვეთილი „დედის საკითხების“ სწრაფი დაცინვისა. (აღსანიშნავია, რომ „We Need To Talk About Heaven“, რომელიც უდავოდ საუკეთესო ეპიზოდია, მის სულიერ ეჭვს ეხება და სერიალს სეზონის ბოლოს სასიცოცხლოდ საჭირო სიუჟეტურ „ძალას“ მატებს.) უფრო ხშირად, ლინკოლნი და მისი გუნდი შეუპოვარი ჰიპერ-დარწმუნებულობით „ათრევენ“ ხუმრობებს იქამდე, რომ ზოგიერთი მაყურებელი საბოლოოდ შეიძლება გულგრილი გახდეს იმის მიმართ, რაც სინამდვილეში ითქმება სარკაზმის მიღმა. ავიღოთ მეოთხე ეპიზოდის, „Glemtastrophe: Anatomy Of A Glemsaster“-ის მეორე სიუჟეტური ხაზი (B-plot), სადაც პენსიაზე გასვლის პირას მყოფი მოსამართლე ცდილობს დაამყაროს მსოფლიო რეკორდი განხილული საქმეების რაოდენობით, რაც ლინკოლნს და შეილას აიძულებს რამდენიმე დღეში ოცი მოსმენის ჩატარებას. ისინი ისეთი აჟიოტაჟით გადადიან გაუთავებელ სიტუაციებსა და პანჩლაინებზე, რომ მათი სიუჟეტური ხაზის უმეტესი ნაწილი საბოლოოდ ხმაურამდე დაიყვანება. ოთხი მთავარი პერსონაჟი ჩვეულებრივ საკუთარ მიკრო-სიუჟეტურ ხაზებში არიან გამოყოფილი. აირინი, რომელსაც შერცხვა სანტა კლაუსისადმი თავისი რწმენის გამო, მილენიალების ზრდასრულობის გამოცდას ცდილობს, „Yeti“-ის სასმელი ჭიქით, ფართოფარფლიანი მოდური ქუდით და ღრმა, ხმის ჩახლეჩილი ტონით. გლემი ხვდება „სიცოცხლის კითხვის დასმის“ სათამაშო ავტომატს, რომელიც აღმოჩნდება უმნიშვნელო სუპერ-კრიმინალური ხრიკი. ლინკოლნი დიდ ეპიზოდს იღებს ახალგაზრდული საკალათბურთო გუნდის მწვრთნელობისას, რათა აღმოაჩინოს, რომ „The Mighty Ducks“-ისა და „The Bad News Bears“-ისგან განსხვავებით, მისი შინაგან სწავლებაზე მყოფი ბავშვების გუნდი არ შედგება დაუმარცხებელი გმირებისგან, არამედ რაღაც უფრო სოციალურად მტრული ნაწილისგან, ამიტომ ის მათ შინაგან რისხვას იღებს. მთელი ამ აგრესიული ანტი-ინტროსპექციის ფონზე, შოუ სეზონის შუა პერიოდში წარმოადგენს კევინს (მეტ აპოდაკა), როგორც ერთადერთ საღად მოაზროვნე პარალეგალს, გადაწყვეტილება, რომელიც დუმილის ნიშნით აღიარებს იმას, რასაც შოუ იშვიათად აღიარებს პირდაპირ: რომ მისი მთავარი პერსონაჟები კაუსტიკური ნაბიჭვრები არიან და მათი დაფასება თავისთავად რთულია. სერიალში წარმოდგენილია კომედიური ტალანტების შთამბეჭდავი შემადგენლობა – „Lower Decks“-ის ლორენ მაკგუაირი, „Swan Boy“-ის ბრანსონ რისი (რომელმაც „Heaven“ დაწერა), კოლბერის სცენარისტი დენიელ კიბლესმითი – და იქმნება შთაბეჭდილება, რომ სცენარისტთა ოთახში მუშაობა ალბათ ძალიან სახალისო იყო. თუმცა, ის, რაც ეკრანზე ჩანს, კრეატიული გადატვირთვის ნიშნებს ატარებს, თითქოს ყოველი ხუმრობა წინაზე მძიმე უნდა იყოს, მაშინ როდესაც მათ გარშემო დახატული სამყარო ცარიელი და სატირულად ინერტული რჩება. „Strip Law“ ცდილობს „BoJack Horseman“-ის მსგავსი კულტურული ნიჰილიზმის ვენას მიჰყვეს, მიანიშნებს ამერიკული იურიდიული სისტემის ამბივალენტობაზე და სოციალურ აპათიაზე, რომელსაც ის წარმოშობს, მაგრამ იგნორირებას უკეთებს პათოსს, რამაც ის შოუ ეფექტური გახადა. ის ასევე ცდილობს მიბაძოს სიურეალისტურ, ცოდვილ ტექსტურებს, რომლებიც გვხვდება ზრდასრულთა ანიმაციის უფრო „ბინძურ“ ნიმუშებში, როგორიცაა რალფ ბაკშის „Fritz The Cat“ ან „Heavy Traffic“, მაგრამ