სპოილერები: სტატია ეხება Netflix-ის სერიალს „Strip Law“, რომლის პრემიერა 20 თებერვალს შედგება. ცამეტი წლის წინ, „Adult Swim“-მა გამოუშვა ანიმაციური სერიალი, რომელმაც თამაშის წესები შეცვალა: „რიკი და მორტი“ კულტურულ ფენომენად იქცა და ზრდასრულთა ანიმაციის შესაძლებლობები გადააფასა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ საკულტო შოუს შემდეგ და მის წინაც უამრავი სერიალი შეიქმნა, რომლებიც მისგან შთაგონებას იღებდნენ ან თავად ახდენდნენ გავლენას, Netflix-ის „Strip Law“ არის პირველი ზრდასრულთა ანიმაციური კომედიური სერიალი „რიკისა და მორტის“ დებიუტის შემდეგ, რომელიც ნამდვილად ახალი და ორიგინალური ჩანს და შესაძლოა ისეთივე გავლენიანი გახდეს, როგორც ცნობილი დუეტის თავგადასავლები. მკაფიოდ რომ ვთქვათ, „რიკი და მორტი“ და „Strip Law“ ორი სრულიად განსხვავებული პროგრამაა. პირველი არის სამეცნიერო ფანტასტიკის კლასიკის, „უკან მომავალში“ (Back to the Future) ინტერპრეტაცია, რომელიც მთვრალ მეცნიერს მის შედარებით ნორმალურ (თუმცა უკიდურესად ვნებიან) შვილიშვილთან ერთად დროისა და სივრცის თავგადასავლებში უშვებს, საბოლოოდ კი ის გვაძლევს ღრმა ჩაძირვას სევდაში, მწუხარებასა და ოჯახის მეშვეობით განკურნებისა და საკუთარი თავის აღმოჩენის კვლევას. ამავდროულად, „Strip Law“ ლას-ვეგასელ ადვოკატებზეა. კარგი, ეს არ ასახავს სრულად იმ გამორჩეულობას, რასაც „Strip Law“ გვაძლევს (კრიტიკოსებს 10-ეპიზოდიანი სეზონი მიეწოდათ). სერიალი ფოკუსირებულია ლინკოლნ გამბზე (ადამ სკოტი), ვეგასის ყველაზე პოპულარული ადვოკატის ვაჟზე; დედის გარდაცვალების შემდეგ, ლინკოლნს სამსახურიდან ათავისუფლებს დედამისის დიდი ხნის პარტნიორი, სტივ ნიკოლსი (კით დევიდი). ლინკოლნს ახლა დამოუკიდებლად უწევს გაძღოლა, მაგრამ პრობლემა ისაა, რომ ის ყველაფერს წესების მიხედვით აკეთებს, ვეგასი კი – როგორც მას „The Late Show with Stephen Colbert“-ის ყოფილი სცენარისტი და შოურანერი კალენ კროუფორდი წარმოგვიდგენს – არის სიურეალისტური საოცრებათა ქვეყანა/უმისამართო ადგილი, სადაც თითქმის ყველაფერი შეიძლება მოხდეს ნებისმიერ დროს, და მოსახლეობა გაცილებით მეტად აფასებს რეკლამასა და სანახაობას, ვიდრე კანონის ასოს. გამბი ქუჩის ჯადოქარ შეილი ფლამბეს (ჟანელ ჯეიმსი „Abbott Elementary“-დან) შეუერთდება, რომელიც შოუს პიჟჟჟს სძენს, გამბი კი რეალურ სასამართლო პროცესებს უზრუნველყოფს… ყოველ შემთხვევაში, ისე, როგორც შეუძლია. ეს კლასიკური სიტკომის დაწყობაა, მაგრამ სინამდვილეში ეს უბრალოდ საბაბია, რომ ყველაზე წარმოსახვითი, შეშლილი ეპიზოდების სერია შემოგვთავაზოს, რაც ტელევიზიას „რიკისა და მორტის“ პრემიერის შემდეგ, ათწლეულზე მეტი ხნის წინ, არ უნახავს. ამ ევოლუციის ნაწილი მაინც შეიძლება მივაწეროთ რეფერენსების სხვაობას და მიუხედავად იმისა, რომ „Strip Law“-მა შესაძლოა ისეთი რეფერენსებით მდიდარი შოუებიც გაგვახსენოს, როგორიცაა „Family Guy“, „Strip Law“-ს სხვებისგან განასხვავებს ის, რომ წარმოშობის წერტილები ამაღლებს პერსონაჟებს და არ არსებობს მხოლოდ იმისთვის, რომ მაყურებელს დასამახსოვრებელი მომენტები შეახსენოს. ძირითადად, ეს არის განსხვავება სატირასა და პაროდიას შორის; სატირა (სხვათა შორის) არის რეფერენსების გამოყენება რაიმე აზრის გამოსახატავად, ხოლო პაროდია უბრალოდ მათ წარმოდგენას გულისხმობს ისეთად, როგორიც არის. სანამ „რიკი და მორტი“ ძალიან მინიშნებით იყო დატვირთული 80-იანი წლების ფილმებზე, „Strip Law“-ის ამოსავალი წერტილები მინიმუმ 10-20 წლით წინ არის გადმოწეული და მტკიცედ მოთავსებულია 90-იანი წლების ბოლოსა და 2000-იანი წლების დასაწყისში. ეს წარმოუდგენლად ცხადი ხდება პირველ ეპიზოდში, როდესაც ვეგასის მონტაჟი მხიარულად არის დადგმული „Cleveland Rocks“-ის ფონზე, რომელიც „The Drew Carey Show“-ის თემატური სიმღერაა; „Strip Law“ ამას აცნობიერებს, ხაზს უსვამს და უყვარს. „Strip Law“ შესაძლოა იყოს პირველი სატელევიზიო შოუ, რომელიც კონკრეტულად ჩვენთვის, სოციალური მედიით გამოუსწორებლად „ტვინდაბინძურებულთათვისაა“ შექმნილი. თქვენი აზრი შეიძლება განსხვავდებოდეს იმის შესახებ, კარგია ეს თუ ცუდი, მაგრამ სერიალის თავბრუდამხვევი ტემპი უდრის ძველებურ Twitter-ში „doomscrolling“-ს „BuzzFeed“-ის ვიქტორინის გავლისას, ან შესაძლოა „Vine“-ის ნახევარი საათის განმავლობაში დათვალიერებას, ნაცვლად ექვსი წამის განმავლობაში. არსებობს უფრო მნიშვნელოვანი შედარების წერტილი „Strip Law“-სა და „რიკსა და მორტის“ შორის: თქვენ მყისიერად იცით, ვინ არიან ეს პერსონაჟები და რა სურთ მათ. უმეტეს შემთხვევაში, კომედიებს დრო სჭირდებათ, რომ თავიანთი ადგილი იპოვონ. საჭიროა პერსონაჟების გაცნობა, მათი „თამაშების“ (ანუ განმეორებადი მომენტებისა და თვალსაზრისის) პოვნა, შემდეგ კი სცენარისტთა გუნდმა უნდა გააცნობიეროს, რომ ისინი არ მუშაობენ სრულყოფილად და შესაბამისად დახვეწოს. ანიმაციურ შოუებს, რომლებიც წლობით ადრე მუშაობენ, არ აქვთ ის ფუფუნება, რომ ნახონ, როგორ რეაგირებს აუდიტორია მათ მსახიობებზე და შეიცვალონ; ამის ნაცვლად, ეს ხშირად ხდება დამხმარე მსახიობთა გუნდისა და განმეორებადი პერსონაჟების შეთავაზების სახით, რათა მთავარ გუნდს გამოკვეთა მიეცეს. დაფიქრდით სპრინგფილდის მოქალაქეებზე „სიმფსონებში“; რა თქმა უნდა, სათაურში მოხსენიებული ოჯახი მთავარი მოვლენაა, მაგრამ მოუს, მისტერ ბერნსის, რალფ ვიგამის და ყველა დანარჩენის გარეშე, შოუ არ იმუშავებდა. „რიკი და მორტი“, ამავდროულად, თავიდანვე ნათლად და გასაგებად გამოვიდა, მიზნის სიცხადითა და იმის გაგებით, თუ რა ამოძრავებდა მის მთავარ პერსონაჟებს. ოჯახის დანარჩენ წევრებს შეიძლება დასჭირდათ დრო, რომ თავიანთ „თამაშებში“ ჩართულიყვნენ, და ალბათ შოუ შემდეგ დონეზე არ გადავიდა პირველი სეზონის მეექვსე ეპიზოდამდე („Rick Potion No. 9“), მაგრამ პირველივე მომენტიდან, როდესაც რიკი დრტვინავდა „ასი წელი რიკი და მორტიზე“, მაშინ როცა მორტი ეზოში კანკალებდა, თქვენ იცოდით, რაზე იყო ეს შოუ. ანალოგიურად, „Strip Law“ თავიდანვე კრისტალურად ნათელია, გამბისა და ფლამბეს ურთიერთობიდან დაწყებული, დამხმარე პერსონაჟებით დამთავრებული, როგორიცაა ლინკოლნის ძალოსანი დისშვილი/გამომძიებელი, აირინი (ემი გარსია), და სავალდებულო ამაზრზენი მოხუცი.