ალბომების უმეტესობა სტუდიაში იწერება და, როგორც მოგეხსენებათ, მათ სტუდიურ ალბომებს უწოდებენ. ისევე ცხადია, როგორც სახელწოდებიდან გამომდინარეობს, ცოცხალი ალბომები, რადგანაც ისინი ცოცხალ შესრულებას ასახავს. ზოგჯერ ისინი მთელ კონცერტს იჭერენ და შემდეგ ეს ცოცხალი შოუ გამოდის, როგორც გამოცდილება, რომლის მოსმენაც შეუძლიათ ადამიანებს, ვინც პირადად არ იმყოფებოდნენ იქ, სხვა დროს კი მუსიკა აღებულია რამდენიმე სხვადასხვა კონცერტიდან. ასევე, ეს კონცერტები ზოგჯერ ცოცხალი ალბომის გამოსვლამდე დიდი ხნით ადრე ტარდება, ამიტომ ქვემოთ მოცემული წლები ალბომის გამოსვლის თარიღებია (მნიშვნელოვანი დროითი განსხვავებები ტექსტში იქნება მითითებული; ბოდიშს გიხდით, დამატებითი ინფორმაციის წაკითხვა დაგჭირდებათ). ასევე, ქვემოთ მოყვანილია მინიმუმ ერთი მაგალითი, სადაც ცოცხალი ჩანაწერები ოდნავ გაუმჯობესდა/შეიცვალა სტუდიაში, რამაც ის „100% ცოცხალი“ ალბომის კატეგორიიდან გამორიცხა, თუმცა, თუ რამე ძირითადად ცოცხალი იყო და საკმარისად კარგი, მაშინ ის აქ შეიძლება ჩაითვალოს. The Who-ს მრავალი საუკეთესო სიმღერა „Live at Leeds“-ის ჩაწერისა და გამოცემის შემდეგ გამოვიდა, მაგრამ ეს ალბომი მაინც რჩება შესანიშნავ ასახვად იმისა, თუ რა შეეძლო ჯგუფს 1960-იან წლებში. რა თქმა უნდა, მისი მიზანია იმის დოკუმენტირება, თუ როგორ ჟღერდა ჯგუფი, და დროის მანქანის მსგავსი ეს თვისება სულ უფრო და უფრო ღირებული ხდება დროის გასვლასთან ერთად; რაც უფრო შორს რჩება 1960-იანი წლები. ასე რომ, აქ აუცილებლად ბევრ ჰიტს ვერ იპოვით, ან ვერ იპოვით, თუ უფრო „Who’s Next“-ისა და „Quadrophenia“-ს ფანი ხართ, მაგრამ მიუხედავად ამისა, „Live at Leeds“ ძალიან კარგია. ძნელია არ მივიჩნიოთ ის მნიშვნელოვან კლასიკური როკის ცოცხალ ალბომად, და ბევრი რამ, რისი თქმაც ამ ალბომზე შეიძლება, ასევე ვრცელდება... ...„How the West Was Won“-ზეც, თუმცა აქ, Led Zeppelin-მა, აღსანიშნავია, რომ მათი ზოგიერთი საუკეთესო ალბომი მანამდე გამოუშვა, სანამ აქ ჩაწერილი კონცერტები შედგებოდა. კერძოდ, პირველი ოთხი ალბომი სახელწოდების გარეშე, შემდეგ კი „Houses of the Holy“ – ყველა მათგანის ტრეკები აქ არის წარმოდგენილი, ასე რომ, დიდწილად დამაკმაყოფილებელ სიმღერების ჩამონათვალს იღებთ, თუმცა ის ფაქტი, რომ ის 30 წლის შემდეგ გამოვიდა, ნიშნავდა, რომ ტექნიკურად სხვა სიმღერების დამატებაც შეიძლებოდა. მაგრამ „How the West Was Won“ 1970-იანი წლების დასაწყისის რამდენიმე კონცერტს ეყრდნობა და მათგან მუსიკას დიდწილად დამაკმაყოფილებლად აკომპლექტებს. ის ასევე მასშტაბურია, ჯამში 2.5 საათს შეადგენს, რაც გარკვეულ მომენტში ცოტა დამღლელი ხდება, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ტრეკლისტში გაქვთ თითქმის 20-წუთიანი „Moby Dick“-ის ვერსია 23-წუთიანი „Whole Lotta Love“-ის გვერდით, მაგრამ Led Zeppelin ყოველთვის დიდი (და ზოგჯერ შეიძლება გადაჭარბებულიც კი) ჯგუფი იყო, ასე რომ... „კურსდამთავრებული“ არ არის ერთადერთი ფილმი, სადაც Simon & Garfunkel-ის მუსიკას შეხვდებით. ამ ფილმში ბევრია, რა თქმა უნდა, მაგრამ გაცილებით მეტი (ცხადია) არის „The Concert in Central Park“-ის ფილმირებულ ვერსიაში, რომელიც დუეტის ბოლო სტუდიური ალბომის, „Bridge over Troubled Water“-ის გამოსვლიდან დაახლოებით ათი წლის შემდეგ გამოვიდა. ასე რომ, „The Concert in Central Park“-ში ნამდვილად ყველაფერს იღებთ, რაც დუეტმა ერთად შექმნა. ის ასევე არსებობს როგორც დამოუკიდებელი ალბომი და მისი მოსმენა ძალიან სასიამოვნოა თანმხლები ვიზუალის გარეშეც. სიმღერების წერის ხარისხი და ტრეკების მარადიულობა ალბათ ყველაზე მნიშვნელოვანია, მაგრამ ამასთანავე, პოლ საიმონი და არტ გარფანკელი ფენომენალური ვოკალისტები არიან, როგორც მოსალოდნელი იყო, ასე რომ, ეს ყველა ასპექტით გამარჯვებაა. ეს არის ალბომი, რომელიც Simon & Garfunkel-ის თითქმის ყველა საუკეთესო ასპექტს დაახლოებით 75 წუთში აერთიანებს და ის ასევე ყველა დროის მნიშვნელოვანი კონცერტის შესანიშნავი დოკუმენტია. ნაწილობრივ იმის საჩვენებლად, რომ ეს რეიტინგი მხოლოდ კლასიკურ როკსა და/ან ბუმერებზე არ არის ორიენტირებული, წარმოგიდგენთ Portishead-ის ცოცხალ ალბომს, და ეს ჯგუფიც... კარგი, აღიარეთ, საკმაოდ ძველია. მათი სამი ალბომიდან ორი 1990-იან წლებში გამოვიდა, ხოლო 21-ე საუკუნეში ერთი სტუდიური ალბომი აქვთ გამოშვებული. ასე რომ, არც ისე ახალი. მაგრამ კარგი! და საინტერესო. ისინი არ ჟღერენ ისე, თითქოს მუსიკას სამი ათწლეულის წინ უშვებდნენ, რადგან მათი მუსიკა იმდენად მოწყვეტილია თავის დროს, და ნებისმიერ დროსაც, რეალურად. „Roseland NYC Live“ შეიცავს Portishead-ის პირველი ორი ალბომის სიმღერების საინტერესო ვერსიებს, განსაკუთრებით იმიტომ, რომ ისინი ელექტრონული ჯგუფია, ამიტომ სიმღერები გარკვეულწილად გადამუშავებას საჭიროებს ცოცხლად დაკვრისას, ცოტა მეტი ინსტრუმენტაციით და ორკესტრული ელფერით. ის მაინც ძალიან Portishead-ურად ჟღერს, მაგრამ ოდნავ განსხვავებული შეფერილობით, თუ საკვების მეტაფორას გამოვიყენებთ? მაგარია. მაგარი ცოცხალი ალბომია. „Queen Rock Montreal“-ის გამოსვლას მეოთხედ საუკუნეზე მეტი დასჭირდა, რადგან აქ მუსიკა 1981 წელს ჩაიწერა, თავად ალბომი კი 2007 წელს გამოვიდა (ასევე როგორც საკონცერტო ფილმი). მაგრამ სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროს, ალბათ, და კარგია, რომ Queen-ის პიკის ამდენად მაღალი ხარისხის ვერსია არსებობს, რადგან ჯგუფის საუკეთესო ალბომების/სიმღერების უმეტესობა იმ დროისთვის უკვე გამოსული იყო... თუმცა „The Works“ (1984) რამდენიმე შესანიშნავ ტრეკს შეიცავს. ის ცოტა უყურადღებოდ დარჩენილი, ან ზედმეტად საძულველია. თქვენ მიიღებთ თითქმის ყველაფერს, რაც შეიძლება გინდოდეთ და ელოდოთ „Queen Rock Montreal“-დან, ყოველ შემთხვევაში, ჯგუფის ისტორიის ამ ეტაპისთვის. რა თქმა უნდა, არის „Bohemian Rhapsody“ და დევიდ ბოუის გარეშე შესრულებული „Under Pressure“, რომელიც მაინც შესანიშნავად ჟღერს.