Netflix-ზე Take That-ის წევრების მონაწილეობით ახალი დოკუსერიალი გამოვიდა, რომელიც ბენდის ისტორიას არქივირებული მასალის საშუალებით მოგვითხრობს. ეს არის სამნაწილიანი სერიალი, რომლის რეჟისორია დევიდ საუთარი („Bros: After the Screaming Stops“-ის თანარეჟისორი) და მან საკმაოდ კარგი შეფასებები დაიმსახურა. Take That-ის 30-წლიანი საარქივო მასალისგან შექმნილი სერიალი ასახავს ბრიტანული ბოი-ბენდის აღზევებას, დაცემასა და ხელახლა აღორძინებას. ჯგუფის შიდა პრობლემები საჯარო პირველად 1990-იან წლებში გახდა, როდესაც მათ პრიალა იმიჯს ბზარები გაუჩნდა. მსგავსი რამ უკვე გვინახავს. Take That-ის წევრები: გარი ბარლოუ, ჰოვარდ დონალდი, მარკ ოუენი და ჯეისონ ორენჯი, ადრეც გამოჩენილან 2005 წლის დოკუმენტურ ფილმში „Take That: For the Record“. ის საკმაოდ მიმზიდველი იყო მაყურებლისთვის, რადგან ბიჭები კამერის წინ რეაგირებდნენ ყოფილი ჯგუფელის, რობი უილიამსის, ბოდიშის ვიდეოზე. „For the Record“-ის გამოსვლის შემდეგ Take That-მა გადაწყვიტა გაერთიანება და მალე კვლავ დაიწყეს ტურნეები (და ჩარტებშიც დაბრუნდნენ), რამაც ანშლაგური კონცერტები მოუტანა. თუმცა, Netflix-ის „Take That“-ის ყურების რამდენიმე წუთში, რაღაც უცნაური შეგრძნება გეუფლება. მართალია, საარქივო კადრები შესანიშნავად არის დამონტაჟებული. იშვიათი და უცნობი „სახლის ვიდეო“ კლიპები უფრო ღრმად გვაცნობს ბენდის წარსულს და მათ ურთიერთობებს. ვხედავთ, როგორი იყო ბიჭების ცხოვრება მაშინ და ეს მართლაც შემაძრწუნებლად გვეჩვენება: გაუთავებელი კივილი, კონფიდენციალურობის ნაკლებობა, არასრულფასოვნების შეგრძნება და მენეჯერის მხრიდან აშკარა ბულინგი – ეს ყველაფერი ნათლად ჩანს. სწორედ ის, რაც არ არის, ქმნის უცნაურ შეგრძნებას. ჯგუფის წევრებთან არ არის ახალი, კამერის წინ ჩაწერილი ინტერვიუები, ხოლო ტექსტური ეპილოგი გვაუწყებს, რომ აუდიოს ახალი ნაწილები მხოლოდ სამმა წევრმა წარმოადგინა. არც რობი უილიამსს და არც ჯეისონ ორენჯს არ მიუღიათ მონაწილეობა ამ ახალ ინტერვიუებში; მათი აუდიო, როგორც ჩანს, ძველი ჩანაწერებიდან არის ამოჭრილი. როდესაც ჯგუფის ყველა წევრი არ ყვება თავის ამბავს კამერის წინ, აშკარად იგრძნობა იმ გულწრფელი და დაუცველი პასუხებისა და მოგონებების ნაკლებობა, რაც „For the Record“-ში ვნახეთ. შედეგად, „Take That“ ვერ ახერხებს მაყურებელთან ისეთი კავშირის დამყარებას, რასაც მოელოდით. Netflix-ის დოკუმენტური ფილმები დღესდღეობით უხვად გამოდის, მაგრამ „მისტერ მაკმაჰონიდან“ „პოპის უდიდეს ღამემდე“ (The Greatest Night in Pop), მათი ჭკვიანურად გაკეთებული ონ-კამერა ინტერვიუები ადამიანებს საშუალებას აძლევდათ მოეყოლათ თავიანთი ისტორია, ამავდროულად მაყურებელსაც შეეძლო დაენახა მათი სხეულის ენა და სახის გამომეტყველება. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ გარი, მარკისა და ჰოვარდის ზოგიერთი გამჟღავნებული ამბავი ღრმად პირადი არ არის. გორის მოგონებები Take That-ის შემდგომი პირველი ეპოქის კრახის შესახებ განსაკუთრებით შემაშფოთებელია, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ბენდის მრავალ მოგონებას სიმძაფრე აკლია, რადგან ისინი არ გადმოსცემენ არავერბალური კომუნიკაციის კონტექსტს. მიუხედავად იმისა, რომ სერიალი გასართობია, „Take That“ უცნობი მიზეზების გამო ზღუდავს მაყურებელთან კავშირს და ნდობას. ბენდის ფანებს ნამდვილად მოეწონებათ ახალი დოკუსერიალი, მაგრამ ის მაინც გამოტოვებულ შესაძლებლობად რჩება, რომ კარიერის ამ ეტაპზე ნამდვილად გულწრფელად მოისმინონ მათი წარსულის შესახებ.