ამერიკის შეერთებულ შტატებში თეთრი სახლის კინოდარბაზზე უფრო პრესტიჟული არც ერთი კინოთეატრი არ არსებობს. პრეზიდენტსაც კი ზოგჯერ სჭირდება ფილმის ყურებით მოდუნება და ბოლო საუკუნის განმავლობაში ოვალურ კაბინეტში არაერთი კინომანი გვინახავს. ჯონ კენედი ჯეიმს ბონდის ფანი იყო, რიჩარდ ნიქსონი კი 1970 წლის ფილმ „პატონით“ იყო შეპყრობილი, რომელიც გენერალ ჯორჯ ს. პატონის შესახებ მოგვითხრობს (მისი როლი ჯორჯ სი სკოტმა შეასრულა). 1952 წლის აღიარებული ვესტერნი „მაღალი შუადღე“ (High Noon), რომელშიც გარი კუპერი მონაწილეობდა, თანაბრად უყვარდათ დუაიტ ეიზენჰაუერსა და ბილ კლინტონს. ეს ფილმი არის შერიფზე (კუპერი), რომელიც ამაოდ ცდილობს ქალაქის გაერთიანებას, როდესაც ძველი მტერი აკაკუნებს კარზე; ადვილი მისახვედრია, როგორ შეიძლება პოლიტიკოსი დაუკავშირდეს ამას. თუმცა, ჩვენი მთავარსარდლებისთვის ყველაფერი მხოლოდ მძაფრსიუჟეტიანი ფილმები, ვესტერნები და სამხედრო ფილმები არ ყოფილა. ამერიკის შეერთებული შტატების ყველაზე ხანგრძლივად მსახური პრეზიდენტი ფრანკლინ დ. რუზველტი, ანუ „ფდრ“, მისი მეუღლის, ელეონორის ნაწერების მიხედვით, უოლტ დისნეის მულტფილმების ფანი იყო. 1934 წლის წერილში ელეონორ რუზველტი წერდა, რომ ფრანკლინ დ. რუზველტი განსაკუთრებით მიკი მაუსის მოკლემეტრაჟიან ფილმებს აფასებდა. 1938 წლის მაისის ჩანაწერში, თავის სვეტში „ჩემი დღე“, მან ასევე ისაუბრა მისი მეუღლის სიყვარულზე „ფიფქია და შვიდი ჯუჯის“ მიმართ, რომელიც დისნეის პირველი სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი იყო. ფრანკლინ დ. რუზველტმა, რომელსაც უკვე ერთხელ ჰქონდა ნანახი ფილმი, კიდევ ერთხელ უჩვენა ის თეთრ სახლში ელეონორსა და რამდენიმე სტუმარს. „მე არასდროს მინახავს არაფერი ისეთი მომხიბვლელი, როგორიც ცხოველები, ფერი ლამაზია და მუსიკაც“, – წერდა პირველი ლედი. გაითვალისწინეთ, რომ რუზველტები ორივე 1880-იან წლებში დაიბადნენ, როდესაც ფილმები არ არსებობდა; მაშინაც კი, თუ „ფიფქია“ საბავშვო ზღაპარია, სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმის ტექნიკური მიღწევა 1938 წელს აღმაფრთოვანებელი იქნებოდა. იმ დროს, დისნეი დიდ რისკზე მიდიოდა „ფიფქიას“ შექმნით, მაგრამ მან წარმატებას მიაღწია. „სრულიად მესმის, რატომ მიაჩნიათ პატარა ბავშვებს მოხუცი ჯადოქარი და ფიფქიას გაქცევა ტყეში საკმაოდ შემზარავ სანახაობად“, – განაგრძობდა ელეონორ რუზველტი. მართლაც, „ფიფქიას“ საშიში მხარე ათწლეულების შემდეგ შთააგონებდა ჯალოს ჟანრის საშინელებათა ფილმს „სუსპირია“. ქალბატონ რუზველტს, მიუხედავად ამისა, უფრო იზიდავდა ფილმის ნათელი მხარეები: „ღამის გვიან საათებში, საკუთარ თავს ვფიქრობდი პატარა პრინცესაზე ჭასთან თავისი მტრედებით და მხიარულ პატარა კაცებზე, რომლებსაც თავზე კოცნიდნენ. ბატონ უოლტ დისნეის ნამდვილად აქვს მომხიბვლელი ფანტაზია და იმედი მაქვს, რომ ის კიდევ ბევრ ასეთ ფილმს შექმნის.“ შეიძლება წარმოვიდგინოთ, რას ფიქრობდნენ რუზველტები მოგვიანებით შექმნილ დისნეის ფილმებზე, რომლებიც ფრანკლინ დ. რუზველტის სიცოცხლეში გამოვიდა, როგორიცაა „პინოქიო“, „ფანტაზია“ ან „ბემბი“. მიუხედავად იმისა, რომ რუზველტი დისნეის ფანი იყო, საპირისპირო აუცილებლად არ იყო მართალი. ფრანკლინ დ. რუზველტი იყო დემოკრატი, რომელმაც თავისი „ახალი კურსით“ ამერიკული პროგრესივიზმი განსაზღვრა. დისნეი კი კონსერვატორი რესპუბლიკელი იყო; ის აქტიურად უჭერდა მხარს ფრანკლინ დ. რუზველტის ოპონენტს, ნიუ-იორკის გუბერნატორ თომას დიუს, 1944 წლის აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნებში. ეს არ ნიშნავს, რომ ორივე პატრიოტი არ იყო. დისნეი არ ერიდებოდა პროპაგანდისტული ფილმების შექმნას და 1941 წელს რუზველტის სახელმწიფო დეპარტამენტმა მას დაავალა „კეთილი ნების ტური“ ჩაეტარებინა სამხრეთ ამერიკაში და ხელი შეეშალა ნაცისტურ გერმანიასთან ალიანსებისთვის. ამ ტურისთვის დისნეიმ ორი ფილმი შექმნა: „გამარჯობა, მეგობრებო“ (Saludos Amigos) 1942 წელს და „სამი კავალერი“ (The Three Caballeros) 1944 წელს. მაგრამ რას გვეუბნება ფრანკლინ დ. რუზველტის სიყვარული დისნეის მიმართ მის შესახებ? მას ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე სტრესული და გარდამტეხი პრეზიდენტობა ჰქონდა, მან ამერიკის შეერთებული შტატები დიდი დეპრესიიდან და მეორე მსოფლიო ომის გავლით გამოიყვანა. ფილმებმა პოპულარობა ამ რთულ დროს მოიპოვა, რადგან აშშ-ის მოქალაქეებს ესაჭიროებოდათ რეალობისგან თავის დაღწევა — გასაკვირი არ არის, რომ მათ ლიდერსაც მოსწონდა მსუბუქი და წარმოსახვითი შესვენება.