2015 წლის შემოდგომის ერთ სუფთა შუადღეს, სკოლიდან სახლში დავბრუნდი და დედა სამზარეულოს მაგიდასთან დამხვდა, ხელში ღია ბარათი უკანკალებდა. „რაღაც მოგივიდა,“ თქვა მან სიფრთხილით. „არ ვიცი… ვისგან არის? ის… საშინელია.“ მან ბარათი გამიელვა და მე დავინახე ნეონის ვარდისფერი აბრა, რომელიც თეთრ ფონზე ბრწყინავდა, ხუთი რიგის წარწერით: I LIKE IT WHEN YOU SLEEP, FOR YOU ARE SO BEAUTIFUL YET SO UNAWARE OF IT. „ღმერთო ჩემო!“ – ამოვიოხრე და ბარათი ხელიდან გამოვტაცე. „ეს „The 1975“-ისგან არის!“ მე „The 1975“-ის ერთგული ფანი ვიყავი მათი დებიუტიდან, „One Direction“-ის ფანდომიდან გადავედი უფრო გრანჟულ, ჭუჭყიან ბრიტანელ მამაკაცთა ჯგუფთან ჩემი იდენტობისა და პიროვნების შესაბამისობაში მოსაყვანად. თითქმის როგორც One Direction Warios. ჩემი საშუალო სკოლის პირველ წელს, ჩემს Tumblr-ის გვერდზე ერთხელ „Sex“ მუსიკალური ვიდეოს კადრები ამოვარდა და მე სამუდამოდ შევიცვალე (და დღემდე დარწმუნებული ვარ, რომ მათი სცენის განათების ვირუსულად გავრცელებამ პლატფორმაზე მათი აღმასვლა განაპირობა). ერთი წლის შემდეგ, ტერმინალ 5-ში მათ კონცერტზე საეჭვოდ ახალგაზრდა მსმენელი ვიყავი, უშუალოდ ვხედავდი ფრონტმენ მეთი ჰილის სცენაზე უმართავ, წითელი ღვინით გაჟღენთილ პერსონას, რომელიც იმ მომენტში არც ისე ბევრი პერსონა იყო, რამდენადაც უკვე წონასწორობის ზღვარზე მყოფი, არაადეკვატური ადამიანი. მაგრამ Topshop-ის Jamie-ის ჯინსების, American Apparel-ის სკეიტერული კაბების, გაფუჭებული თვალის ლაინერისა და T1 VSCO ფილტრის წლები ჩემთვის კარგი იყო. ალბათ ცოტა ზედმეტადაც კი. მათი 2025 წლის საკონცერტო ალბომის „Still… At Their Very Best“ დაწყებიდან ნახევარ საათში ჰილი ბრბოს იწვევს: „ნუ იქნებით ნოსტალგიურები… არ გააკეთოთ ეს!“ მანჩესტერის AO Arena-ს მსმენელი მცოდნედ აქოჩებს „A Change of Heart“-ის, ჯგუფის მეორე LP, „I like it when you sleep, for you are so beautiful yet so unaware of it“-ის სეტის პირველი სიმღერის, საწყის მელოდიაზე. სამწუხაროდ, ნოსტალგია ჩემი საყვარელი საქმიანობათაგანია. და ცოტა ალბომმა თუ დაარტყა ჩემს წყლის ნიშნის რომანტიზატორ ბუნებას ისე ძლიერად, როგორც „I like it when you sleep“-მა. უბრალოდ არაფერია იმაზე უკეთესი, ვიდრე იყო 16-17 წლის, ახალი მართვის მოწმობა გიბრწყინავდეს ხელში, ხოლო საყვარელი ჯგუფის ახალი CD შენი მშობლიური ქალაქის ირგვლივ პირველ მგზავრობებს ახმოვანებდეს. ვიცოდი, რამდენად ჩამომყალიბებელი იყო ეს ყველაფერი, როდესაც ხდებოდა: „Love Me“-ს თანხლებით ყვირილი, ტექსტი უკვე ერთი საათის შემდეგ დამახსოვრებული; სამი ზოლის გადაკვეთა „She’s American“-ის მელოდიაზე; დედისთვის უნებლიეთ სიმღერის ჩართვა ჰილის კოკაინის განმეორებად პრობლემაზე („UGH!“); სიჩქარის ლიმიტის 30-ით გადაჭარბება მარტოხელა სანაპიროზე მგზავრობისას, რათა მშვიდად შემესრულებინა „The Ballad of Me and My Brain“. ეს ჩემთვის „უკანასკნელი ვერტმფრენი ვიეტნამიდან“ განცდას ჰგავს; თინეიჯერობა სრული „ტვინის ლპობის“ ეპოქამდე. ბოლო წლებში, „The 1975“ საკუთარ თავს უფრო ლეგენდარულ აქტად მიიჩნევს, ვიდრე სხვა რამედ. მათი ტური „At Their Very Best“, უახლეს სტუდიურ LP-თან (2022 წლის Antonoff-ის მიერ პროდიუსირებული „Being Funny in a Foreign Language“) ერთად, გედის სიმღერასაც ჰგავს და ხელახლა წარდგენასაც. ჰილი ყოველთვის თითქმის მტკივნეულად თვითკრიტიკული იყო, თავისი ტექსტებით ხშირად დასცინოდა საკუთარ წარსულ და აწმყო ვერსიებს. მაგრამ ათი წლის შემდეგ, ის აკრიტიკებს საკუთარ ვერსიებს, რომლებიც ჩვენ ყველამ უშუალოდ ვიხილეთ. „Being Funny“-ის გახსნის ტრეკი შეიცავს სტრიქონს: „You’re making an aesthetic out of not doing well and / Mining all the bits of you you think you can sell“ (ცუდად ყოფნისგან ესთეტიკას ქმნი და/საკუთარი თავის ყველა იმ ნაწილს იყენებ, რომლის გაყიდვაც გგონია, რომ შეგიძლია), რაც მაშინვე მახსენებს ჰილის იმ ადრეულ კონცერტებზე, როცა სცენაზე სრულ გათიშვამდე სვამდა, უკვე გაურკვეველ ტექსტებს კიდევ უფრო ბუნდოვნად წარმოთქვამდა, ზოგჯერ კი ბენდის წევრებს სცენიდან ჩამოჰყავდათ. ის ჰეროინს ეწეოდა და კოკაინს იღებდა, რის შემდეგაც ILIWYS ტურის ბოლოს სარეაბილიტაციო ცენტრში აღმოჩნდა (შემდეგ ერთი წლის განმავლობაში ისევ იყენებდა ნივთიერებებს, სანამ ერთბაშად არ შეეშვებოდა). და ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ ჰილი თავის დამოკიდებულებას რომანტიზებდა; უბრალოდ ასე წარდგებოდა ის თავისი ადვილად აღქმადი, ძირითადად თინეიჯერული აუდიტორიის წინაშე იმ დროს. და ფანებმა, უკეთესად თუ უარესად, ეს ყველაფერი „შეჭამეს“. ის, როგორც ფრონტმენი, კერპად აქციეს მთელი თავისი არეულობით და მისი არასტაბილურობა ავთენტურობად მიიღეს. ჰილი დაუცველი და თავისუფალი იყო, და ჩვენ გვეგონა, რომ მის შესახებ ყველაფერი ვიცოდით. ცხოვრება საშინელია, და ეს ბიჭიც ასე ფიქრობს. მას ესმის. მას ნამდვილი პრობლემები აქვს, იმდენად ნამდვილი, რომ მათი გაგება ნამდვილად არ შეგვიძლია, უბრალოდ ვიცით, რომ ის თავის ემოციებს ისეთი ამაღლებული, თითქმის მელოდრამატული სახით წარმოაჩენს, რაც პირდაპირ გვესაუბრება ჩვენს არასტაბილურ თინეიჯერულ არსებობას. ლტოლვა, თანაგრძნობა. ჩვენ ყველანი ერთად შეგვეძლო საშინელები და უბედურები ვყოფილიყავით. „Robbers“-ის მუსიკალურმა ვიდეომ გაგვაოცა ბიჭზე, რომელიც შეყვარებულს თავთან დატენილ იარაღს ადებდა, და სანამ ადამიანები TikTok-ზე თვითდიაგნოზირებას დაიწყებდნენ, ჩვენ Tumblr-ზე „ფანდომის დეპრესიის ოლიმპიადას“ ვატარებდით: აბა, რამდენჯერ მოგნდომებიათ „Antichrist“-ის გამო ყველაფრის დასრულება? მაგრამ იტირე თუ არა მას შემდეგ, რაც ქალიშვილობა „Sex“-ის თანხლებით დაკარგე?? ჰილის სცენაზე თავშეკავების ნაკლებობა ასახავდა კათარზისულ ემოციურ განთავისუფლებას, რომელიც ბრბოს გავლით ვრცელდებოდა, ისეთი სტრიქონების ყვირილით, როგორიცაა „Now everybody’s dead!“ ან „And it’s not my fault / That I fucked everybody here!“, როგორც შეჯვარების მოწოდებები, რომლებსაც ჩვენ თავისთავად ვერ დავუკავშირდებოდით, ჰილის „კიდეს“ და „გრანჟს“ ვისესხებდით, რამაც ჯგუფის მუსიკის დიდი ნაწილი განსაზღვრა.