ამ თვეში Shudder-მა გამოუშვა საშინელებათა თამაშის „მორგის ასისტენტი“ (The Mortuary Assistant) ადაპტაცია, სადაც პროფესიონალურად გვამებით გარემოცვა მხოლოდ დასაწყისია. მაგრამ ამ ფილმის ზედაპირული დემონები, მოსაწყენი ქვესტები და სიკვდილთან ჩვენი დამოკიდებულებისადმი უმნიშვნელო მიდგომა ვერ აღწევს იმ ძალას, რაც მის გარემოშია — ის არ არის „ჯეინ დოუს გაკვეთა“ (Autopsy Of Jane Doe), სადაც სიკვდილის კლინიკური გაგება მისი საიდუმლოებებით თავდაყირა დგება. ის ასევე არ არის ისეთი კარგი, როგორც „კრემატორი“ (The Cremator), სარკასტული და სადისტური ჩეხური ახალი ტალღის ფილმი, რომელიც სიკვდილის ინდუსტრიის საშინელებათა ქვეჟანრის სათავეშია. ჟურაი ჰერცის რეჟისორობით, რომელიც ჰოლოკოსტის გადარჩენილია და რავენსბრიუკის საკონცენტრაციო ბანაკში იყო დაპატიმრებული, და ლადისლავა ფუქსეს რომანის მიხედვით ადაპტირებული „კრემატორი“ საზარელი ფილმია, რომელიც მკვლელობითა და სიგიჟით არის სავსე. მაგრამ ის კიდევ უფრო შემზარავია იმის გამო, თუ რამდენად ღრმად აძევებს მაყურებელს ნაცისტი კოლაბორაციონისტის გონებაში. რამდენადაც „კრემატორი“ არის ჟანრული ფილმი კრემატორიუმის თანამშრომელზე, რომელიც სულ უფრო მეტად მიდრეკილია თავისი მსხვერპლის ცეცხლში შეგდებისკენ, ის ასევე არის სუსტი მამაკაცის ისტორია 1930-იანი წლების პრაღაში, რომელსაც ძლევამოსილი ფაშისტები იზიდავენ — ისტორიული მაგალითი, რომელიც განსაკუთრებით აქტუალური იყო 1969 წელს მისი გამოსვლისას, როდესაც ჩეხოსლოვაკიის „პრაღის გაზაფხული“ საბჭოთა შემოჭრამ ახშო. „კრემატორში“ ნაცისტებს არასოდეს უწოდებენ „ნაცისტებს“, მხოლოდ „პარტიას“, რამაც ის პრაღის იმდროინდელი ავტორიტარული კომუნისტების ბუნებრივ შემცვლელად აქცია. ფილმის ეს ძლივს დაფარული ინტერპრეტაცია გახდა მიზეზი, რომ ის აიკრძალა და მივიწყებულ იქნა 1990-იან წლებამდე, სანამ ხავერდოვანი რევოლუციის შემდეგ საბოლოოდ არ გამოჩნდა. მაგრამ პროგრესული პოლიტიკის გვერდით, ჰერცის განსაკუთრებული ესთეტიკა იმალებოდა, რომელიც ტერი გილიამის მსგავსი ამოჭრილი ანიმაციით, კინეტიკური თანამედროვე მონტაჟით, თევზის თვალის ლინზებით, რომელიც იორგოს ლანთიმოსსაც კი შეუძახებდა, და რუდოლფ ჰრუშინსკის ყველა დროის უცნაური შესრულებით გამოირჩეოდა. ჰრუშინსკი განასახიერებს კარელ კოპფრკინგლს, ოფლიან და მძიმე თვალების მქონე ასკეტს, რომელიც ფაშისტური სიკვდილისკენ სწრაფვის პერსონიფიკაციაა. ის არა მხოლოდ კრემატორიუმს მართავს, კუბოებს ცეცხლში აგდებს და ფერფლს აგროვებს, არამედ პირადად იხვეწება ფსევდო-ბუდიზმში, სადაც სიკვდილი ტანჯული სულებისთვის სიკეთე ხდება — ისინი ხომ უბრალოდ რეინკარნაციას განიცდიან ხორციელი საპყრობილეებიდან გათავისუფლების შემდეგ. როგორც ბევრი უცნაური კინო მკვლელისთვის, სიკვდილი კურთხევაა, მისი აღსრულება კი – მზრუნველობის აქტი. კარელი საკუთარი ჯიბის სავარცხლით უსწორებს გვამებს თმას და დაკრძალვის რიტუალის დეტალებით შეპყრობილია. ამგვარად, „კრემატორს“ კიდევ ერთი კავშირი აქვს 2026 წლის საშინელებათა ფილმთან: კარელი თავის მორგს „სიკვდილის ტაძარს“ უწოდებს, რაც „ძვლების ტაძრის“ შემზარავ და მოწიწებულ მფლობელს ეხმიანება. თუმცა, ჰერცის კინემატოგრაფია ყველაფერია, გარდა მოწიწებულისა. ეს არ არის „ინტერესის ზონა“ (Zone Of Interest), სადაც ბანალური ბოროტება სტატიკური, დათრგუნული — ან თუნდაც თვალწარმტაცი ხდება. „კრემატორი“ მანიაკური ფილმია, რომელიც ღრმად არის ჩამჯდარი არასტაბილურ ფსიქიკაში. ის სავსეა ფეთქებადი კადრებითა და ექსპრესიონისტული მონტაჟებით, აღარაფერს ვამბობ Peep Show-ის მსგავსი ხედვის წერტილის დამახინჯებებზე და მუდმივ ტონალურ უზურპაციებზე (შიშველი ქალები ნადირობის გამოსახულებებს ერწყმის; სცენები გადადის კომიკურად არასწორად მიმართული „match-cuts“-ებით). ერთ მომენტში კამერა კატაფალკზე მიყვება სხეულს, რითაც მაყურებელს სიკვდილის ცენტრალურ ნაწილზე ათავსებს. ეს არის ამაღელვებელი და შემაშფოთებელი ესთეტიკა, შექმნილი ოპერატორ სტანისლავ მილოტას ხრიკების წყალობით, და ის, რაც ეფექტურად აცილებს საშინელებათა ფილმს შიშისგან და უსაზღვრო ტერორისკენ მიმართავს. როდესაც კარელი და მისი თეატრალური თავშეკავება (ის არ ეწევა, არ სვამს და არ ღალატობს, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამას აკეთებს) მისი ქვეყნისკენ მომავალი ნაციზმის მიერ იჩაგრება, მისი ფსიქიკური მდგომარეობა კიდევ უფრო არაპროგნოზირებადი ხდება და კიდევ უფრო მიდრეკილია, რომ საკუთარი პრინციპები ძლევამოსილი, მოახლოებული იდეოლოგიის შესაბამისად მოარგოს. ის არ არის მხოლოდ კოლაბორაციონისტი, არამედ პატარა კაცი, რომელიც მზადაა, დაამახინჯოს თავისი ღირებულებები, რათა შეეგუოს ახალ რეალობას. მისი ფარისევლობა უფრო აშკარა ხდება, მისი ზიზღი „სისუსტისა“ და „ქალური თვისებების“ მიმართ უფრო გამოკვეთილი, მისი შთამბეჭდავი აღნაგობა კი – უფრო მუქარის შემცველი. ფილმის ბოლოს, მან სრულად გააერთიანა თავისი რწმენა ერთ ფატალისტურ მსოფლმხედველობაში, რომელსაც რიფენშტალისეული კათედრიდან ყვირის: „ფიურერის ბედნიერი ახალი ევროპა და სიკვდილი. ეს არის ერთადერთი ორი რამ, რაშიც ადამიანები დარწმუნებულები ვართ.“ ეს არაფერს უქადის კარელის ირგვლივ მყოფთ, რომლებსაც ნაციზმი ჯერ არ მიუღიათ გულში, იქნებიან ისინი თანამშრომლები თუ ოჯახის წევრები. უხილავი ჯარები ქვეყნის საზღვრებს უახლოვდებიან და სიკვდილის აჩრდილი კარელს გარს ეხვევა, რაც ჰალუცინაციურ კულმინაციაში მთავრდება, სადაც ბერად გადაცმული კარელი თავს მომავალ დალაი ლამას უცხადებს. ეს არის შავი იუმორი ყველა იმ უაზრო ტყუილისა და ლოგიკური ტანვარჯიშის შესახებ, რაც კარელის მსგავს ადამიანებს სჭირდებათ საკუთარი სისასტიკის გასამართლებლად, თვითმოტყუების ტენდენცია, რომელიც დღევანდელ ტოტალიტარებშიც გრძელდება. ჰერცი არასოდეს ენდობა დახვეწილობას: კარელის წმინდა ორეული მაშინვე ჩნდება, როდესაც ახლად ნაკურთხი ნაცისტი სიხარულით იღებს გაზის კამერის კომისრის როლს იერონიმუს ბოსხის „მიწიერი სიამოვნებების ბაღის“ წინ მდგომი.