ფოლკ ჰორორის ჟანრში ბრიტანელები განცალკევებულად დგანან; ისინი ამ ქვეჟანრისთვის „ჩალის კაცის“ (The Wicker Man) მსგავს ფიგურას წარმოადგენენ. თუმცა, იაპონია, უცნაური იოკაის სულების მრავალი ამბით, არც ისე ჩამორჩება მათ. ამიტომ, ალბათ, არც ისე მკრეხელურია, როგორც ეს ერთი შეხედვით შეიძლება ჩანდეს, რომ 60-იანი წლების ერთ-ერთი უდიდესი იაპონური ფოლკ ჰორორის ფილმმა, „ონიბაბამ“, მიიღო ინგლისურენოვანი, ინგლისურ გარემოში მოქმედი რიმეიქი რეჟისორ ნატაშა ქერმანის „The Dreadful“-ის სახით. თეორიულად, ამას შეეძლო ემუშავა. გარემოსა და კულტურის ცვლილებას, შესაძლოა, „The Dreadful“-ისთვის სარგებელიც კი მოეტანა, თუკი ის ამ ასპექტებს კონკრეტულად გაუმკლავდებოდა. სამაგიეროდ, ზედმეტად მოდერნულმა სენსიბილიტეტმა და ორიგინალური ხალხური ზღაპრისგან დრამატულმა გადახვევამ ფილმი საშინლად გადაიყვანა მცდარ გზაზე. სოფი ტერნერი ენის როლს ასრულებს, ახალგაზრდა უბრალო ქალისას მე-15 საუკუნის ინგლისში. ვარდების ომმა მისი ქმარი, შეიმუსი, ომში გაიწვია, ამიტომ ენი დედამთილთან, მორუენთან (მარსია გეი ჰარდენი) ერთად ცხოვრობს. მათი არსებობა ძალზედ მწირია, ვახშმად მცირე რაოდენობის კარტოფილს იშოვნიან, თუმცა წყვილს სწამს, რომ შეიმუსი ცოცხალი და უვნებელი დაბრუნდება. ამიტომ, როდესაც ბავშვობის მეგობარი, რომელიც შეიმუსთან ერთად წავიდა ომში, მის გარეშე ბრუნდება და ქალებს ატყობინებს, რომ მათი დამაკავშირებელი მამაკაცი დაიღუპა, ეს მათ ურთიერთობას კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს. ეს ერთგვარი „სამეფო კარის თამაშების“ გაერთიანებაა, რადგან კიტ ჰარინგტონი დაბრუნებული ჯაგოს როლს თამაშობს და აშკარაა, რომ მას ენისთვის თვალი უჭირავს. ენსაც, შესაძლოა, იგივე გრძნობები ჰქონდეს, მაგრამ ის წუხს მორუენის ბედის ანაბარა მიტოვების გამო. მას ასევე ეშინია მორუენის და იმ მზარდი დრამატული ზომების, რომლებსაც ის გადარჩენისთვის იღებს. და ეს არც კი მოიცავს რაინდს, თავიდან ფეხებამდე შთამბეჭდავი აბჯრით შემოსილს, რომელიც მან თავისი ქოხის გარშემო ტყეში შეამჩნია. ტერნერსა და ჰარინგტონს ბუნებრივი ქიმია აქვთ ერთმანეთთან, მიუხედავად იმისა, რომ და-ძმის როლების შემდეგ, ამდენი ხნის განმავლობაში შეყვარებულებს თამაშობენ. (თუმცა, თუკი არსებობდა შოუ, სადაც ინცესტის შესახებ წუხილი უსაფუძვლო იყო, ეს სწორედ ის იქნებოდა.) ჰარინგტონის ჯაგო რეალურად მხოლოდ სოლია ენსა და მორუენს შორის, რომლებიც ამ ამბის საკვანძო ურთიერთობას ქმნიან. მაგრამ იქ ქიმია არ მუშაობს. ტერნერი ზედმეტად თანდაყოლილად გამჭრიახი ჩანს იმისთვის, რომ იმ სიტუაციაში იყოს, რაც ამ უცნაური დინამიკის ჭეშმარიტად ეფექტურობისთვის იქნებოდა საჭირო. ტერნერი უფრო მეტად აღიქმება, როგორც პროტაგონისტი საკუთარი ნებითა და ბედისწერით, ვიდრე ქალი, რომელიც პირადი და ზებუნებრივი ხასიათის შეუძლებელ გარემოებებს შორისაა მოქცეული. ჰარდენს საპირისპირო პრობლემა აქვს; ის საოცრად ასახიერებს ცხოვრებისა და დანაკარგის გაჭირვებით გატანჯული გლეხი ქალის იერს, მაგრამ მისი მორუენი თავიდანვე ზედმეტად ბოროტია, რადგან ის ენის თავის ცხოვრებაში შენარჩუნებას გეგმავს. მორუენი ეჭვიანობას (წარმოსადეგ და პოტენციურად ხორციელ დინამიკას) პირდაპირ გამაგრებულ სიძულვილში გადააქვს. პერსონაჟთა ტრიო სრულად აცნობიერებს თავის როლებს ამ ისტორიაში, ნაცვლად იმისა, რომ იყვნენ ოპორტუნისტული ადამიანები, რომლებიც იბრძვიან და ინტრიგებს ხლართავენ უცნაურ, სასტიკ სამყაროში. „The Dreadful“-ის დასასრული, რომელიც მორუენის შეხვედრას მოიცავს საზარელ რაინდთან, როდესაც ის ცდილობს საშიში მუზარადის გამოყენებით ენი დააშინოს, დრამატულად განსხვავდება „ონიბაბას“ დასასრულისგან, იმ დონემდე, რომ თითქმის ენს „ძლიერი ქალის“ მომენტს ანიჭებს. ეს ფატალურად მოდერნული ცვლილებაა ფოლკ ჰორორის გადამუშავებისთვის. მაგრამ, საბოლოო ჯამში, „The Dreadful“ განსაკუთრებით ხალხურად ან განსაკუთრებით საშინლად არ გამოიყურება, მიუხედავად ნისლიანი მინდვრების სავალდებულო ზედა ხედებისა და პერიოდული სიზმრისეული საშიში სცენებისა – ეს საშინელებათა ფილმებისთვის ნაცნობი ხრიკია და იმის ნიშანია, რომ ქერმანი აცნობიერებს, რომ მისი ფილმის ატმოსფერული ელემენტები საკმარისი არ არის მის შესანარჩუნებლად. „The Dreadful“ ღიად არ არის წარმოდგენილი, როგორც „ონიბაბას“ რიმეიქი, თუმცა ტერნერმა ინტერვიუებში ასე აღწერა. ნებისმიერ შემთხვევაში, ეს განსაკუთრებით სამწუხარო ხელიდან გაშვებული შესაძლებლობაა. უილემ დეფო კანეტო შინდოს 1964 წლის საშინელებათა ფილმს თავის საყვარელ ნამუშევრებს შორის ასახელებს და „კრაიტერიონ კლოზეტის“ სტუმრობისას განმარტა, რომ ერთხელ მოიპოვა მისი რიმეიქის უფლებები. თუმცა, მან საბოლოოდ გადაიფიქრა, რადგან მიხვდა, რომ „ონიბაბა“ „მის დროისთვის ზედმეტად სპეციფიკური“ იყო. მიუხედავად ამისა, „The Dreadful“-ის ყურებისას, არ ჩანს, რომ „ონიბაბა“ ადაპტაციას არ ექვემდებარება, არამედ ის, რომ „The Dreadful“ ვერ უმკლავდება გამოწვევას. ამის ნაწილი ორი ფილმის ვიზუალშია. „ონიბაბა“ გადაღებულია შავ-თეთრ ფერებში, ჭაობის ბალახის, ერთი შეხედვით, უსასრულო მინდორში; მონოქრომული გამოსახულება მაღალ ლერწმებს კოშმარული არარეალურობის განცდას ანიჭებს. სამურაის ჰანიას ნიღაბი მთელ ჟანრში ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული და ეფექტური ჰორორ-ატრიბუტია. პერსონაჟები ოფლიანები და ხშირად ნახევრად ჩაცმულები არიან, რაც მათ ხორცისა და სისხლის ადამიანებად აქცევს ამ ბნელ ადგილას. „The Dreadful“-ში კი, ჯულია სვეინის მკვეთრი ფერადი კინემატოგრაფიაა განწყობისა და საიდუმლოების ყოველგვარი შეგრძნების გარეშე, შედარებით უსახური რაინდის მუზარადი და უღიმღამო ტანსაცმლის ფენები. ამ განსხვავების ნაწილი იაპონიის ნაცვლად ინგლისში მოქმედების გარდაუვალი შედეგია, მაგრამ „The Dreadful“ არც ამ მდიდარ სეტინგს იყენებს, ისე როგორც ბრიტანული ფოლკ ჰორორის მრავალ ფილმს აქვს გაკეთებული. „The Dreadful“-ის ყველაზე საინტერესო ადაპტური არჩევანი – და ერთადერთი, რასაც პოტენციურად შეეძლო მისი ახალი ლოკაციის სპეციფიკასთან დაკავშირება – ენისა და მორუენის ურთიერთობა ქრისტიანობასთან.