ტელევიზიის ისტორია ხშირად გამარტივებულია, რაც უფრო მეტად ხდება მისი მოყოლა. „ბინდის ზონას“ ჭკვიანურს უწოდებენ. „ვარსკვლავურ გზას“ კი – იმედისმომცემს. ასეთი ტიპის თხრობა დამკვიდრდა, რადგან ის მოსახერხებელი და ადვილად გასამეორებელია. „გარე ლიმიტები“ ყოველთვის ამ ნარატივის მიღმა ცხოვრობდა. ის იმავე შოუებთან ერთად, იმავე ეპოქაში, თითქმის იმავე აუდიტორიისთვის გადიოდა, მაგრამ არასდროს ქმნიდა შთაბეჭდილებას, რომ მასზე სიყვარულით მოგონება სურდა. „ბინდის ზონა“ გესაუბრებოდათ და „ვარსკვლავური გზა“ მომავალზე გელაპარაკებოდათ. „გარე ლიმიტები“ კი გესაუბრებოდათ და ცივად მიდიოდა, თითქოს ვიღაცამ ღილაკს დააჭირა, რომ ენახა, რამდენ ხანს იცქირებოდით თვალის მოშორებამდე. ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც „გარე ლიმიტები“ დღესაც ასეთი გამაღიზიანებელია, არის ის, თუ რამდენად ნაკლებად ზრუნავს ის მაყურებლის კომფორტზე. არ არსებობს მუდმივი მსახიობები, ნაცნობი სახე, რომელსაც დაუბრუნდები. არ არის შეგრძნება, რომ თუ ამ კვირაში ყველაფერი ცუდად წავა, მომავალ კვირას გამოსწორდება. საშინლად დროულ ეპიზოდში „შიშის არქიტექტორები“, რობერტ კალპის მონაწილეობით, მეცნიერები უცხოპლანეტელთა საფრთხეს ქმნიან, რათა მსოფლიო მშვიდობისკენ უბიძგონ. წარმატებული იქნება თუ არა ეს, თითქმის უმნიშვნელოა. ეს კიდევ უფრო მეტად გონების ამრევია, ვიდრე 'Severance' და 'Pluribus'. ეპიზოდი ყურადღებას ამ ტყუილის განხორციელებისთვის საჭირო მოქმედებებზე ამახვილებს: ადამიანი კარგავს თავის სხეულს, სახელსა და სიცოცხლეს იმისთვის, რისი ღირებულებაც არავის შეუძლია დაამტკიცოს. ეპიზოდი ზეიმის გარეშე მთავრდება. ერთიანობა, შესაძლოა, დადგეს, მაგრამ ის, რაც დაიკარგა, არ ბრუნდება. ეს არის შოუს ნიმუში. ადამიანები იმდენ ხანს არსებობენ, რომ გამოიცადონ, კომპრომეტირდნენ ან წაიშალონ. როდესაც საათი მთავრდება, შოუ უკან არ ბრუნდება. ის მიდის და აუდიტორიას შფოთვა რჩება. ბევრი სამეცნიერო ფანტასტიკა შიშისკენ მიდის და შემდეგ ათავისუფლებს მას. „გარე ლიმიტები“ იქიდან იწყება და იქ რჩება. ის არ გაშინებთ უეცარი ხტუნვებით ან მოულოდნელი გამოცხადებებით, რამდენადაც დაძაბულობას ნელ-ნელა ადუღებს, თანდათან აღელვებს მაყურებელს ეპიზოდების განვითარებასთან ერთად. ეპიზოდში „კაცი, რომელიც არასოდეს დაბადებულა“, მუტაციური დროში მოგზაური ანდრო (მარტინ ლანდაუ) წარსულში ბრუნდება, რათა შეაჩეროს მეცნიერის დაბადება, რომელიც პასუხისმგებელია ბაქტერიაზე, რომელიც კაცობრიობას ცვლის. ის, რაც შეიძლება გამარჯვების ისტორია ყოფილიყო, მორალურ დილემად იქცევა. მომავლის გამოსწორების ყოველი მცდელობა ახალ ზიანს და ახალ გაურკვევლობას ქმნის. ეპიზოდი არ გეუბნებათ, რა არის სწორი პასუხი. ის მაშინ მთავრდება, როცა შედეგები გარდაუვალი ხდება. ის, რაც ამგვარ ეპიზოდებს ამდიდრებს, არ არის კონცეფცია, არამედ მისი გადაჭრაზე უარის თქმა. შოუ ენდობა იმას, რომ შიში თავისთავად არსებობს მშვილდის გარეშე. თუ რამეა, რასაც „გარე ლიმიტები“ ისევ და ისევ უბრუნდება, ეს არის ძალაუფლება. არა ძალაუფლება, როგორც ბოროტება, არამედ ძალაუფლება, როგორც დარწმუნებულობა. ისეთი ძალაუფლება, რომელიც სასიამოვნოდ გელაპარაკებათ, როდესაც მიიღება გადაწყვეტილებები, რომელთა შეცვლაც შეუძლებელია. ერთი შეხედვით, ეპიზოდი „დემონი შუშის ხელით“, კალპის კიდევ ერთი ნამუშევარი, რომელმაც შესაძლოა „ტერმინატორი“ შთააგონა, იდენტობის შესახებ საიდუმლოს ჰგავს. თუმცა, ის ნელ-ნელა ავლენს თავს, როგორც ისტორია სისტემებზე – იმაზე, თუ როგორ ხდებიან ინდივიდები კომპონენტებად, როდესაც გადარჩენა მათემატიკურ პრობლემად იქცევა. დასასრული ტრიუმფალური არ არის. კაცობრიობა ტექნიკურად გადარჩება, მაგრამ მხოლოდ კონტროლსა და მსხვერპლზე აგებული მომავლის მიღებით. შოუ არ ამტკიცებს თავის არგუმენტს. ის არ ქადაგებს. ის გვიჩვენებს შედეგს და საშუალებას აძლევს სიჩუმეს შემდგომში იმუშაოს, სანამ მის მნიშვნელობაზე დაფიქრდებით. „გარე ლიმიტები“ არასოდეს გამხდარა კომფორტული ტელევიზია. მასთან ადვილი ნოსტალგია არ ასოცირდება. მას არ რთავთ დამშვიდებისთვის, არამედ უყურებთ იმიტომ, რომ ის კვლავ მკვეთრად გრძნობს თავს იმ ადგილებში, სადაც სხვა შოუები დროის მიერ გაპრიალდა. „ჯარისკაცი“, რომელიც მომავლიდან მებრძოლს, კარლოს (მაიკლ ანსარა), აწმყოში აგდებს, რათა აჩვენოს, თუ როგორ ცვლის უსასრულო ომი კაცობრიობას, დაძველებულად არ გვეჩვენება. ის გამოფიტული და დაღლილი გვეჩვენება. ეპიზოდს სპექტაკლი არ აინტერესებს, არამედ ის, თუ რა ხდება, როდესაც ძალადობა ერთადერთი მემკვიდრეობითი უნარი ხდება. სწორედ ამიტომ „გარე ლიმიტები“ „ვარსკვლავური გზისა“ და „ბინდის ზონის“ გვერდით ჯდება, დღესაც კი. ის ავსებდა იმ ხარვეზს, რომელიც მათ დატოვეს, როდესაც პასუხები ზედმეტად პირქუში ხდებოდა. ის არ გვპირდებოდა პროგრესს. არ არბილებდა თავის დასკვნებს. ის უბრალოდ მთავრდებოდა, ხშირად მოულოდნელად, და გტოვებდათ იმ განცდით, რომ არაფერი გამოსწორებულა. და შესაძლოა, სწორედ ამიტომ რჩება ის ჩვენს გონებაში.