„ამ სამყაროში თავს შინ აღარ ვგრძნობ“ (2017) და ბოლოდროინდელი „ტოქსიკური შურისმაძიებელი“ ფილმების რეჟისორი, მწერალი-რეჟისორი მეიკონ ბლერი ალბათ არ არის პირველი სახელი, რომელიც თავში მოგივათ, როდესაც საქმე ბადი-როუდ-ტრიპ კომედიის გადაღებას ეხება. მისი რეჟისორული ფილმები გამოირჩევა უფრო ბნელი, თითქმის ნიჰილისტური ხედვით და ეს ნამდვილად არ არის ის განწყობა, რასაც ღია გზაზე თან წაიღებდით. მაგრამ სწორედ ეს ხდის მის უახლეს ფილმს, „The Shitheads“-ს, ასეთ მკვეთრ, უჩვეულო და ხშირად სახალისო გამოცდილებას. ბლერი და მისი სამი ვარსკვლავი – დეივ ფრანკო, ო'შეი ჯექსონ უმცროსი და მეისონ თემსი – სათაურის შესაბამისად, სხვადასხვა ტიპის „ქლიავისთავები“ (იდიოტები) არიან. მაგრამ სწორედ ამ უცნაურობისა და სიბნელისადმი გახსნილობა ხდის „The Shitheads“-ს მისასალმებელ სიურპრიზად. შეიძლება ეს არ იყოს ყველაზე თანმიმდევრული კომედია და ზღვარსაც არაერთხელ გადავიდეს, მაგრამ მეიკონ ბლერის საგზაო კომედიისგან სხვას არც უნდა ელოდოთ, თუ არა ცოტა არ იყოს უხერხულ მგზავრობას. „The Shitheads“-ის სამივე მთავარი გმირი, თავისებურად, ნამდვილი „ქლიავისთავია“. დევისი (ო'შეი ჯექსონ უმცროსი) ახლახან გაათავისუფლეს ეკლესიაში დაკავებული თანამდებობიდან, რადგან შემთხვევით სტუდენტების ჯგუფი ლარს ფონ ტრიერის „ანტიქრისტეს“ სანახავად წაიყვანა... და შეცდომის გაცნობიერების მიუხედავად, მთელი ფილმის განმავლობაში დარჩა. ამავდროულად, მარკი (დეივ ფრანკო) ტელემარკეტინგის სამსახურიდან გაათავისუფლეს, რაც, როგორც ჩანს, ხელს უშლიდა მას მარიხუანის მოწევასა და სხვადასხვა უცნობი ნივთიერების მიღებაში. მაგრამ მარკი შემთხვევით იღებს სამსახურს სატრანსპორტო სამსახურში, სადაც დევისიც მუშაობს. მათი პირველი ერთობლივი დავალებაა, ველური, მდიდარი მოზარდი, შერიდან კიმბერლი (მეისონ თემსი), სარეაბილიტაციო ცენტრში მიიყვანონ. თავდაპირველად შერიდანი დიდად არ ჩანს შემაწუხებელი, მაგრამ მათი საგზაო მოგზაურობის გაგრძელებასთან ერთად, დევისს და მარკს უჭირთ სიტუაციის გაკონტროლება, რაც მათ ასევე მიჰყავს სტრიპტიზიორ ირინასთან (კიერნან შიპკა), პიტერ დინკლეიჯის მიერ მართულ უცნაურ, სოციალურ მედიაზე ორიენტირებულ ბანდასთან და SoundCloud რეპერ Pricka Bush Da Werewoof-თან (ნიკოლას ბრაუნი). „The Shitheads“ თავდაპირველად ჰალ ეშბის „უკანასკნელი დეტალის“ ერთგვარ ვარიანტს ჰგავს, ოღონდ სამი იდიოტით, რომლებიც თავიანთ შესაძლებლობებს სცდებიან. გარკვეული ხნით, ბლერის უკიდურესობისკენ მიდრეკილება კარგად მუშაობს ამ პერსონაჟების აბსურდულობის ჩვენებაში და მათი ხუმრობები საკმაოდ სახალისოა, განსაკუთრებით კი დევისის და მარკის ერთმანეთთან შეჯახების ყურება, სანამ შერიდანი ფონზე თავის გეგმებს აწყობს. დინამიკა კარგად არის მართული და მიუხედავად იმისა, რომ ზოგჯერ შედარებით ბნელ ადგილებში მიდის, არასდროს სცდება ზღვარს. მაგრამ შემდეგ ბლერი შემოაქვს ძალადობის დონეს, რათა აჩვენოს, თუ რამდენად საშიში და არასტაბილურია შერიდანი სინამდვილეში, და ეს ფილმის დანარჩენ ნაწილს აბნევს. ეს არ არის გამანადგურებელი არჩევანი, მაგრამ დამამწუხრებელია იმით, რომ ის მოითხოვს ამ ისტორიის ხელახლა გააზრებას ისე, რომ ის არასოდეს სრულად არ აღდგება. არსებობდა შერიდანის სხვების უგულებელყოფის ჩვენების გზა, რომელიც ამ მარშრუტს არ მიჰყვება და სამწუხაროა, რადგან ეს ფილმის ყველაზე დიდი შეფერხებაა. ბლერი ცნობილია ასეთი ისტორიებით, რომლებსაც შეუძლიათ მოულოდნელად შეცვალონ მიმართულება, როგორც საკუთარ სარეჟისორო ნამუშევრებში, ასევე ჯერემი სოლნიერთან თანამშრომლობით, რადგან ბლერი თამაშობდა ფილმებში „ლურჯი ნანგრევები“ და „მწვანე ოთახი“. ეს ყველაფერი ისეთი ფილმებია, რომლებიც თქვენს მოლოდინებს ეთამაშებიან, შემდეგ კი ისეთ უფსკრულში გაგდებენ, რასაც არ ელოდით. ეს შეიძლება გამოდგეს თრილერისთვის, მაგრამ ისეთივე ეფექტური არ არის კომედიაში, მით უმეტეს, ამ ფილმის მიერ მისი გაკონტროლების გზით. კიდევ ერთხელ, გასაკვირია, რამდენად კარგად მუშაობს ბლერის სტილი მისი ყველაზე აშკარა კომედიისთვის, განსაკუთრებით ფილმის ზოგიერთ ყველაზე ველურ, უფრო აბსურდულ მომენტში — მაგალითად, როდესაც შერიდანი მოტელში როგორც დევისს, ასევე მარკს ნარკოტიკებს აძლევს — მაგრამ ზოგჯერ ის გადადის ზღვარს ისეთი გზებით, რომლებიც ტონალურად არ შეესაბამება ამ საგზაო კომედიის ბნელ მომენტებსაც კი. თუმცა, რაც ბლერის კომედიას ასე კარგად მუშაობს, არის მსახიობების ეს მთავარი ტრიო, რომლებიც კარგად აბალანსებენ ერთმანეთს „The Shitheads“-ის განმავლობაში. ო'შეი ჯექსონ უმცროსი მშვენიერია, როგორც (უმეტესად) კანონმორჩილი ბიჭი, რომელიც ცდილობს ამ ჯგუფის სწორ გზაზე შენარჩუნებას, მაგრამ მაინც აქვს უამრავი შესაძლებლობა თავისი კომედიური ნიჭის გამოსაჩენად. დეივ ფრანკო იღებს შესაძლებლობას იყოს შეშლილი ყველაზე სახალისო გზებით, როგორც ნამდვილი სულელი ნაძირალა, რომლის ყურება ყოველთვის სასიამოვნოა. ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში, ისეთ ფილმებით, როგორიცაა „ერთად“ და „სიყვარული სისხლდენას იწვევს“, ფრანკო შესანიშნავი გახდა უცნაური პერსონაჟების სრულად მიღებაში, და ეს განსაკუთრებით აქ არის ჭეშმარიტი. ფრანკოს აშკარად არ უჭირს იყოს ამაზრზენი, უცნაური და ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშ (რაც „სტუდია“ ამის ნათელი მაგალითია), და სწორედ ეს ხდის მის შესრულებას ასეთ სახალისოს. მაგრამ ალბათ ყველაზე დიდი სიურპრიზი აქ არის მეისონ თემსი, როგორც შერიდანი, რომელსაც ძირითადად კარგი პერსონაჟები უთამაშია ფილმებში „შავი ტელეფონი“, „როგორ გავწვრთნათ დრაკონი“ და „თქვენი სინანული“, და მშვენიერია იმის ნახვა, თუ რას აკეთებს ის, როდესაც ზუსტად საპირისპირო მიმართულებით მიდის. დიახ, ფილმის ყველაზე დიდი ხარვეზებიდან ბევრი სწორედ შერიდანის პერსონაჟის გაკონტროლებაშია, მაგრამ ეს არ არის თემსის ბრალი, რომელსაც შეუძლია მაღალი და დაბალი მომენტები თანაბარი ოსტატობით გაართვას თავი. შერიდანი ამ მსახიობთა გუნდში ყველაზე დიდი გაურკვევლობაა.