ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში, რეჟისორმა რენი ჰარლინმა მოძებნა გზა, რომ 2008 წლის ფილმი „The Strangers“ სამ ფილმად გაეწელა სამი წლის განმავლობაში და სრულად გაექრო მისგან ყველაფერი, რაც ამ სერიალს თავიდანვე ასე საშინელს ხდიდა. ორიგინალურ ფილმსა და 2018 წლის გაგრძელება „The Strangers: Prey at Night“-ში ტერორის უმეტესი ნაწილი სერიული მკვლელების ისტორიის ყველაზე საბაზისო ელემენტებამდე დაყვანას გულისხმობდა: უსახელო, უსახო მკვლელების წარმოდგენას, რომლებიც უბრალოდ იმიტომ კლავდნენ, რომ მათი მსხვერპლი სახლში იმყოფებოდა. თუმცა, ჰარლინი გადაწყვეტს მოგვცეს მათი ბექგრაუნდი, პერსონაჟების ისტორიები და მკვლელები ისე განავითაროს, როგორც მათ საერთოდ არ სჭირდებოდათ. მიუხედავად იმისა, რომ პირველი ორი ფილმი მოკლე, 90 წუთზე ნაკლები ხანგრძლივობის იყო, ჰარლინი თითქოს ეკითხება: „რა მოხდება, თუ ერთ ისტორიას იმდენად გავწელავთ, რომ თითოეული აქტი ცალკე ფილმი გახდება?“, რითაც ეს იქცა ყველაზე დამღლელ 4 საათსა და 30 წუთიან საშინელებათა ფილმად, რაც კი წარმოგიდგენიათ. აღსანიშნავია, რომ ჰარლინის „The Strangers“-ის ტრილოგია ამბიციური იდეა იყო, რომელიც ცდილობდა ამ შემზარავი ისტორიისთვის სხვა კუთხით შეეხედა, და „The Strangers: თავი 3“ ნამდვილად ამ იმედგამაცრუებელი ამბის საუკეთესო სეგმენტია. მაგრამ, საუკეთესო უვარგისი ნაწილიც კი მაინც უვარგისია. თუ წინა ორი თავი არ გახსოვთ, ან ეს თქვენი პირველი შეხებაა „The Strangers“-ის ტრილოგიასთან, მაქვს კარგი და ცუდი ამბავი. კარგი ამბავი: თქვენ მოახერხეთ წინა ფილმების დავიწყება, ან არ დაკარგეთ თქვენი ცხოვრების სამი საათი. ცუდი ამბავი: „The Strangers: თავი 3“ უბრალოდ ისე გაგდებთ ამ ამბავში, რომ არ ადარდებს, რა იცით მაინც. როდესაც ბოლოს დავტოვეთ ეს პერსონაჟები, მაიამ (მედლენ პეჩი) მოკლა შელი (ემა ჰორვატი), ერთ-ერთი იმ სამი მკვლელიდან, რომელიც მას დასდევდა, რის შედეგადაც დანარჩენი ორი საკმაოდ გაბრაზებული დარჩა. მაგრამ „თავი 3“-ში დიდხანს არ სჭირდება, სანამ ერთ-ერთი მკვლელი, გრეგორი (გაბრიელ ბასო, იგივე ჯ. დ. ვენსი „ჰილბილი ელეგიაში“), მაიას იპოვის და გადაწყვეტს, ის თავის მკვლელურ ménage à trois-ში შემცვლელად აქციოს. რადგან მაია უაზრო ხოცვა-ჟლეტის სამყაროში იძირება, ამ უკანასკნელი ორი ფილმის მოვლენებმა ის შიგნიდან გამოფიტა იმ დონემდე, რომ „თავი 3“ გვაიძულებს დავფიქრდეთ, გახდება თუ არა მაია ისეთივე ცუდი, როგორიც გრეგორი და მისი გუნდი, თუ შეძლებს ახალი მკვლელი მეგობრებისგან თავის დაღწევას. ამ ამბავში, „თავი 3“ ასევე ცდილობს გაგვიღრმავოს გაგება ამ სამი მკვლელის შესახებ ფლეშბექების საშუალებით, იქნება ეს გრეგორის პირველი მკვლელობის ჩვენება, შელისა და გრეგორის ურთიერთობა, რომელიც მაშინ დაიწყო, როცა ისინი ბავშვები იყვნენ და ძალადობის სიყვარულს ერთად სწავლობდნენ, თუ მაშინ, როდესაც მათ პირველად გაიცნეს გოგონა, რომელიც დოლფეისის სახელით იყო ცნობილი (ფლეშბექებში სტეფანი ობერტინის შესრულებით). სხვა ორ ფილმთან ერთად, ალან ფრიდლენდისა და ალან რ. კოენის სცენარს, როგორც ჩანს, მიაჩნია, რომ აქვს აზრი იმის ცოდნას, თუ საიდან მოვიდა ეს სამეული, რომ მნიშვნელოვანია, ვინ იყვნენ ისინი ამ ფილმების მოვლენებამდე, და რომ, რატომღაც, ეს რამეს მატებს არსებულ ამბავს. თუ რამეს, ის ამცირებს საშინელებას ფლეშბექებით, რომლებიც არასაჭირო და პირდაპირ სასაცილოა. უნდა ითქვას, რომ თუ კარგად დააკვირდებით, თითქმის ხედავთ, რისკენ მიისწრაფიან აქ ჰარლინი, ფრიდლენდი და კოენი. არ არის თავისთავად ცუდი იდეა, შეეცადოთ უფრო ღრმად ჩაწვდეთ, რა ააქტიურებს ფილმის მკვლელს. თუმცა, ლეზერფეისისა თუ მაიკლ მაიერსისგან განსხვავებით, „The Strangers“-ის ფრენჩაიზის მკვლელები ასეთი შემზარავნი სწორედ მათი ანონიმურობისა და იმის მიმართ უდარდელობის გამო არიან, თუ ვის კლავენ. „თავი 3“ და მთელი ეს ტრილოგია იღებს პერსონაჟებს, რომელთა არაადამიანურობა არის მთავარი აზრი, აძლევს მათ უფრო მეტ სიღრმეს და ამით მათ უფრო ჰუმანურს ხდის, რაც მხოლოდ აზავებს მათ რეალურ შემზარავობას. უარესიც, თვითონ ფლეშბექები არც გვაძლევს რაიმე რევოლუციურ ინფორმაციას ამ მკვლელების შესახებ. ეს საკმაოდ ზერელე ახსნებია, რომელთა ვარაუდსაც ფილმიდან ისედაც შევძლებდით, მის გადმოცემის გარეშეც. უმეტესწილად, არაფერია ნამდვილად ახსნილი, გარდა იმისა, რომ ადამიანებმა, რომლებსაც მოსწონდათ კვლა, აღმოაჩინეს, რომ მოსწონდათ კვლა, შემდეგ კი გაერთიანდნენ. ყოველ შემთხვევაში, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ფლეშბექები არ არის კარგი და ზოგადად, საზიანოა მთელი ისტორიისთვის, ის მაინც არღვევს მონოტონურობას: „პერსონაჟი გარბის, პერსონაჟი სულელურ შეცდომას უშვებს, მკვლელობა ხდება, გაიმეორეთ.“ კიდევ უფრო უარესია ის, თუ როგორ ცდილობს „თავი 3“ დაამყაროს ეკვივალენტობა მაიასა და გრეგორის შორის, თითქოს მკვლელი უტოლდება იმ ადამიანს, ვინც იმდენი სიკვდილი და ტკივილი ნახა, რომ შიგნიდან დაბუჟებულია. ამ ფილმის უმეტესობის მსგავსად, ეს ასპექტი არ არის დამუშავებული სათანადო ყურადღებით და უბრალოდ ისე ჩანს, თითქოს ის ამბობს, რომ მსხვერპლები და დამნაშავეები ერთი და იგივეა. რაც უფრო გრძელდება ფილმი, ეს დინამიკა უფრო და უფრო პრობლემური და გაუგებარი ხდება, მანამ სანამ ეს წყვილი გრეგორის უცნაურ სარდაფის ოთახში ერთ მომენტს გაიზიარებს, სადაც კედლებზე ისეთი სიტყვებია მიწერილი, როგორიცაა „სიკვდილი“, „კვლა“ და „ტკივილი“, რათა იცოდეთ, რომ ის მართლაც „დაზიანებულია“. არა, არა რიმეიქები! აააააჰ! მიუხედავად იმისა, რომ მედლენ პეჩმა პირველ ორ ნაწილში მაინც შეძლო მაქსიმუმის გაკეთება, აქ ის ძირითადად ნიღბის მიღმაა, ან ცდილობს აჩვენოს, რომ ახლა შიგნიდან თითქმის მკვდარია იმით, თუ როგორ...