რედაქტორის შენიშვნა: ქვემოთ მოცემული ინტერვიუ შეიცავს სერიალ „ღამის მენეჯერის“ მე-2 სეზონის ფინალის მნიშვნელოვან სპოილერებს. მიუხედავად იმისა, რომ „ღამის მენეჯერის“ ფანები მოუთმენლად ელოდნენ სერიალის დაბრუნებას ათწლიანი პაუზის შემდეგ, ვერავინ იწინასწარმეტყველებდა, თუ როგორ დასრულდებოდა ტომ ჰიდლსტონის ჯაშუშური თრილერის მეორე სეზონი — ან, პირდაპირ რომ ვთქვათ, როგორ დასრულდებოდა ის სასტიკი კლიფჰენჯერით, რა დროსაც ჯონათან პაინის სამყარო მის ირგვლივ ინგრევა. Prime Video-სა და BBC-ის სერიალი დადასტურებულია, რომ დაბრუნდება მინიმუმ მესამე სეზონისთვის, ამიტომაც არსებობს ყველა შანსი, რომ პაინის მიმდინარე ომი რიჩარდ როპერთან (ჰიუ ლორი) სათანადო დასასრულს მიაღწევს. თუმცა, როპერი თავისუფალი კაცია, პაინის ზოგიერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მოკავშირე კი უკვე მკვდარია, რაც „ღამის მენეჯერისთვის“ ყველაზე ბნელ წერტილად იქცა, სადამდეც კი ოდესმე მიუღწევია. ფინალის წინ, Collider-ს მიეცა შესაძლებლობა ესაუბრა ჰიდლსტონთან და დიეგო კალვასთან, რომელიც როპერის ბიოლოგიურ შვილს და პაინის მოულოდნელ მოკავშირეს, ტედი დოს სანტოსს ასახიერებს, მათი პერსონაჟების მე-2 სეზონის ყველაზე საკვანძო მომენტების შესახებ. ინტერვიუს განმავლობაში, თანავარსკვლავები განიხილავენ, თუ რატომ არის კლდეებთან არსებული სცენა აუცილებელი პაინისა და ტედის რთული დინამიკისთვის, მათ რეაქციას ტედის ტრაგიკულ ბედზე და რა ელის პაინს სეზონის შოკისმომგვრელი ფინალის შემდეგ. **COLLIDER:** იყო რამდენიმე სცენა, რომელმაც ნამდვილად გამაოცა თქვენს შორის, კონკრეტულად, და პირველი, რაც თავში მომივიდა, იყო სცენა, სადაც პაინს უწევს, ასე ვთქვათ, ტედისთვის თვალებიდან ფარდის ახდა როპერის ნამდვილ ბუნებაზე — როდესაც თქვენ ორნი წყალთან ხართ და პაინი ჩანაწერს რთავს. როგორ მოემზადეთ ამ სცენისთვის? რადგან ისეთი ემოციური „ატრაქციონია“ ტედისთვის, განსაკუთრებით. **ტომ ჰიდლსტონი:** ჯერ მე ვისაუბრებ, შენ კი ტედის ემოციურ ცხოვრებაზე შეგიძლია ისაუბრო. დიეგოსთვის, ჩემთვის და ჩვენი რეჟისორის, ჯორჯი ბენკს-დეივისისთვის, ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, რომ სცენის ბოლოს ფიზიკურობა წარმოშობილიყო იმ მომენტიდან, როდესაც სიტყვები ვეღარ შეძლებდნენ მათთვის ლაპარაკს; რომ უბრალო ვერბალური კომუნიკაცია არ იქნებოდა საკმარისი და რომ, ვვარაუდობ, მათ შორის არსებული ჩხუბი, თუ შეიძლება ასე ვუწოდოთ, ფიზიკურობა, უკიდურესად ემოციური და უკიდურესად რეალური რამიდან განვითარდა; რომ ფიზიკურობის ქორეოგრაფია იმდენად რეალური უნდა ყოფილიყო, რამდენადაც ჩვენ, როგორც ორ მსახიობს, კლდეებითა და ოკეანით გარემოცულებს, ამის ატანა შეგვეძლო. ამიტომ, წინა ღამით, მახსოვს, შევხვდით სპორტდარბაზში, ჩვენი საცხოვრებლის კუთხეში, და სტანტების კოორდინატორთან ერთად გავიარეთ: „რამდენის გაკეთება შეგვიძლია აქ? რამდენის ატანა შეგვიძლია ფიზიკური ძალის თვალსაზრისით, და რა არის უსაფრთხო და რა შესაძლებელი?“ შემდეგ, როდესაც ეს ნდობა გვქონდა და სცენაზე მივედით, იმის ცოდნა, რომ გვესმოდა სცენის დასასრული, გვაძლევდა თავისუფლებას, გვეთამაშა გრძნობების სიღრმესთან, და იმის ცოდნა, რომ, ასე ვთქვათ, სცენა ნელ-ნელა ადუღებს წყალს, და როდესაც წყალი ადუღდება, ისინი წყვეტენ საუბარს. ახლა შენზეა ჯერი, დიეგო, როგორ გრძნობდი თავს ემოციურად. ათწლიანი პაუზის შემდეგ, „ღამის მენეჯერმა“ ტომ ჰიდლსტონი ჯონათან პაინის როლში ისეთი მიზეზების გამო დააბრუნა, რასაც ის არ ელოდა. **დიეგო კალვა:** უბრალოდ იდეა მქონდა. სხვა ინტერვიუში გისმენდით, როგორ საუბრობდით იმ მომენტზე, როცა ხვდები, რომ როპერი ცოცხალია. ვფიქრობ, ეს ტედისთვის როპერის ვინაობის გაცნობიერების მომენტია. ორივეს გვაქვს გაცნობიერების მომენტი, როგორიცაა: „კარგი, ეს ის კაცია,“ და ვფიქრობ, ძალიან ლამაზია, რომ სცენა ჩახუტებით სრულდება. **ჰიდლსტონი:** დიახ. **კალვა:** იმიტომ, რომ ჩვენ ვსაუბრობდით ამაზე და, რა თქმა უნდა, არის, ისევ, მარტივი გზა — შესაძლოა, დარტყმა, ან, არ ვიცი, ძალადობა. ჩემთვის, ეს ერთ-ერთი ყველაზე ემოციური სცენაა, რადგან საბოლოოდ მარტო დავრჩი. უცნაურია, მაგრამ იმ მომენტში, როდესაც სიმართლეს ვიგებ, გული მტკივა, დიახ, მაგრამ ბოლოს და ბოლოს, მარტო აღარ ვარ. სწორედ ამას ვგრძნობდი ამ სცენის დროს. ჩვენი ბოლო ჩახუტება ისეთი იყო, თითქოს: „ოჰ, საბოლოოდ მყავს ძმა, პარტნიორი.“ ეს არის ის მომენტი, ფაქტობრივად, სცენა მამაჩემთან, როპერთან, ეს ის მომენტია, როცა უკვე არ მაინტერესებს. შენთვის სიცოცხლეს გავიღებ. **ჰიდლსტონი:** დიახ. სიმართლე გაგათავისუფლებს. **კალვა:** დიახ. საბოლოოდ, ვიღაც სიმართლეს ამბობს. **ჰიდლსტონი:** და კლარა, ასევე. „კლარა, შენი და, გელოდება.“ ეს უზომოდ ემოციურია. მახსოვს, ერთ-ერთი ბოლო ფრაზა იყო: „შენი და გელოდება. ის აქ არის.“ ამაღელვებელი სცენაა სათამაშოდ. და შემდეგ, ისევ, თავად სცენაში, იყო სტრუქტურა, რომლითაც შეგვეძლო გვეთამაშა, და ცოტა ვიმპროვიზეთ კიდეც, მახსოვს. ეს ასევე ძალიან ამაღელვებელი იყო, იმის ცოდნა, რომ, სინამდვილეში, როგორც მსახიობის, ჩემი, როგორც პაინის, საქმე იყო დიეგოს, როგორც ტედის, პროვოცირება და მისი ამ რეალობაში შოკირება, რომ აი, ეს არის ის, ვინც ის არის. ზოგჯერ სხვადასხვა რამეს ვამბობდით. მე ვთქვი: „აი, ეს არის ის. ეს არის შენი მამა. იფიქრე დედაშენზე,“ და ყველა ეს რამ. უბრალოდ შენი რეაქციის ყურება ამ ყველაფერზე, ვფიქრობ, ისინი სცენაშია. **კალვა:** ქორეოგრაფია ვიცით, მაგრამ ვიცით როლის ნაწილი — სიტყვასიტყვით, ბოლოს, იქ მოხდა. The