90-იანი და 2000-იანი წლების მრავალი თრილერი ისეა შექმნილი, თითქოს ზუსტად იმ მომენტისთვის შეიქმნა, როცა ღილაკს „შემდეგი ეპიზოდი“ დააჭერთ, თუმცა ისინი ჯერ კიდევ სტრიმინგის ცნების არსებობამდე გაცილებით ადრე გამოვიდა. რეტროსპექტულად, ეს კონკრეტული თრილერები ახლა ასე იმიტომ აღიქმება, რომ მაშინაც კი, მათ სწრაფად გიზიდავდნენ, კლიფჰენჯერები ზუსტად საჭირო დროს ჩნდებოდა და მათი სამყარო საკმარისად ღრმა იყო. სტრიმინგისგან განსხვავებით, ადრე მომდევნო ეპიზოდისთვის ერთი კვირა უნდა გელოდოთ. ამ სიის შედგენა მხოლოდ იმიტომ შევძელი, რომ ქვემოთ მოცემული ყველა სერიალი სტრიმინგის ეპოქის დადგომის შემდეგ ვნახე. მათ მარათონულად ვუყურე და ყველა გამოირჩევა დაუჯერებელი ტემპითა და „კიდევ ერთი ეპიზოდის“ ყურების დაუძლეველი სურვილით. უყურებთ, როგორ იტყუებიან ადამიანები, იმპროვიზირებენ, ტყდებიან და არ ნებდებიან, შემდეგ კი ხედავთ შედეგებს, რომლებიც მათ ყველაზე ნაკლებად სურთ. თითოეული ეპიზოდი კლიფჰენჯერით მთავრდება. როგორ შეგიძლიათ დაიძინოთ, თუ არ იცით, რა მოხდება შემდეგ?! „ჯერიკო“ ისეთი შოკისმომგვრელი დასაწყისით გამოირჩევა, რითაც სტრიმინგის თრილერები სუნთქავენ: წყნარ კანზასის ქალაქში ჰორიზონტზე ბირთვული სოკოს ფორმის ღრუბელი ჩნდება და მოულოდნელად ყველა ჩვეულებრივი პრობლემა უმნიშვნელო ხდება. ჯეიკ გრინი (სქით ულრიხი) სახლში უკვე თავისი პრობლემებით ბრუნდება და კრიზისი მას ლიდერად ყოფნას აიძულებს, უნდა თუ არა. პანიკას გრძნობთ პრაქტიკულ საკითხებში, როგორიცაა საკვები, ენერგია, მედიკამენტები და ინფორმაცია. „ჯერიკო“ არ არის მხოლოდ იმაზე, თუ ვინ ჩაიდინა ეს — ის იმაზეა, თუ რა ხდება, როდესაც საზოგადოებები იზოლირებულია და ნდობა ვალუტად იქცევა. უყურებთ, როგორ ყალიბდება ალიანსები აუცილებლობის გამო, შემდეგ კი შიშის ქვეშ იშლება. სერიალის საუკეთესო ეპიზოდებია ის, როდესაც ქალაქს უწევს არჩევანი გააკეთოს ღირსეულ ქმედებასა და უსაფრთხოებას შორის, და გრძნობთ, რატომ კამათობენ ადამიანები, რადგან ყოველ ვარიანტს თავისი ფასი აქვს. „ოზი“ სასტიკი, ნარკოტიკულად მიმზიდველი და უცნაურად შეუჩერებელია, როცა უკვე ჩაგითრევს. „ზურმუხტის ქალაქი“ ციხის ექსპერიმენტია, რომელიც რეაბილიტაციას გვპირდება და საბოლოოდ ამჟღავნებს, თუ როგორ მუშაობს ძალაუფლება რეალურად, როდესაც ადამიანებს ერთმანეთისგან თავის დაღწევა არ შეუძლიათ. ტობიას ბიჩერი (ლი ტერგესენი) შედის როგორც განათლებული ადამიანი, რომელსაც ჰგონია, რომ სასჯელს გაუძლებს და ხელუხლებლად გამოვა, და სერიალი მაშინვე ამტკიცებს, თუ რაოდენ გულუბრყვილოა ეს. ის სტრიმინგისთვის არის შექმნილი, რადგან ყოველი სიუჟეტური ხაზი არჩევანისა და შედეგების მეშვეობით ძლიერდება. ერთი გადაწყვეტილება ვალს წარმოშობს, ეს ვალი – საფრთხეს, საფრთხე – ძალადობას, შემდეგ კი ძალადობა ახალ იერარქიას ქმნის. სერიალი დიდხანს არ გაძლევთ საშუალებას, კომფორტულად იგრძნოთ თავი რომელიმე პერსონაჟთან. ადამიანები როლებს იცვლიან — მსხვერპლი, მტაცებელი, მოკავშირე — იმის მიხედვით, თუ ვის აქვს იმ დღეს უპირატესობა. „ოზი“ დაძაბულია, რადგან ის ყოველთვის პირადულია. ეს სერიალი, ალბათ, ყველაზე მეტად გამოდგება მარათონული ყურებისთვის ამ სიაში, სულ 30 ეპიზოდით ორ სეზონში. „ტვინ პიქსი“ გაგრძნობინებთ, თითქოს ქალაქში შედიხართ, რომელიც გიღიმით, მაგრამ დანას მალავს. ყოველი ეპიზოდი უფრო ღრმად გითრევთ ქალაქის სიბინძურეში და თქვენ განუწყვეტლივ აჭერთ „შემდეგს“, რადგან საიდუმლო მუდმივად მუტაციას განიცდის. სიუჟეტი ნათელი და მყისიერად მომაჯადოებელია: ლორა პალმერი (შერილ ლი) მკვდარია, და ყველა ისე იქცევა, თითქოს არაფერი მომხდარა. დეილ კუპერი (კაილ მაკლაქლანი) ჩამოდის ისეთ გამომძიებლად, რომელსაც გსურთ მიჰყვეთ — დაკვირვებული, უცნაურად მხიარული და ემოციურად გახსნილი, რაც მის ირგვლივ არსებულ სიბნელეს კიდევ უფრო ამძაფრებს. ასეთი დაძაბული მიმდინარეობა სერიალს სიმკვეთრეს უნარჩუნებს. დევიდ ლინჩმა ამ სამყაროს, ფაქტობრივად, დეტექტივი შესთავაზა, რომელიც ნელ-ნელა ხსნის საიდუმლოებებს და ის დამოკიდებულებას იწვევს, რადგან ყოველი გამოვლენა ცვლის თქვენს დამოკიდებულებას ქალაქის მიმართ. სერიალი გიჩვენებთ სცენებს, რომლებიც ზედაპირულად უდანაშაულო ჩანს, მაგრამ შიგნიდან მომწამვლელია. სტრიმინგი, რა თქმა უნდა, ამ ყველაფერს კიდევ უფრო ეფექტურს ხდის — სიზმრის ლოგიკა, უცნაური გამეორებები და შეგრძნება, რომ საიდუმლო არ არის მხოლოდ დანაშაული. „საიდუმლო მასალები“ ასევე საუკეთესო საწვავია მარათონული ყურებისთვის, რადგან ის ორ სიამოვნებას ერთდროულად გთავაზობთ: „კვირის მონსტრის“ კმაყოფილებას და შეთქმულების ხაზს. ის მოგვითხრობს ფოქს მალდერის (დევიდ დუხოვნი) შესახებ, რომელიც ისეა შეპყრობილი სიმართლის პოვნით, რომ სახალისო საყურებელია. მას იმდენად ძლიერად სურს სიმართლე, რომ უგუნურს ხდის. დანა სკალი (ჯილიან ანდერსონი), მეორე მხრივ, სკეპტიციზმს ავლენს, რომელიც დისციპლინას უფრო ჰგავს, ვიდრე უარყოფას. მათი დინამიკა ყოველ საქმეს გამორჩეულს ხდის, რადგან ისინი კამათობენ როგორც ჭკვიანი ადამიანები, რომლებიც რეალურად უსმენენ ერთმანეთს, და ეს კარგად იზიდავს მაყურებელს. „საიდუმლო მასალების“ თითოეული ეპიზოდი რაღაცას წყვეტს, მაგრამ ახალ კითხვებს ტოვებს, და საუკეთესო მონაკვეთები ისაა, როდესაც შეთქმულების ეპიზოდები გროვდება და გრძნობთ, როგორ იხშობა სამყარო თქვენს ირგვლივ. ინფორმატორები ქრებიან, სააგენტოები იტყუებიან, მტკიცებულებები ქრება. შემდეგ ჩნდება ცალკეული ეპიზოდი, როგორც „გემოვნების გამწმენდი“, უბრალოდ იმიტომ, რომ ის აშკარა შიშის გარშემოა აგებული. ამთავრებთ ერთ ეპიზოდს და მაშინვე მეორეს მოხვევა გსურთ. „ალიასი“ მოგვითხრობს სიდნი ბრისტოუს (ჯენიფერ გარნერი) შესახებ, ახალგაზრდა ჯაშუშზე, რომელსაც ჰგონია, რომ ესმის თავისი სამუშაო, შემდეგ კი ისეთი გამოვლენა ელოდება, რომელიც მის მთელ იდენტობას თავდაყირა აყენებს. სახალისოა იმის ყურება, თუ როგორ გადადის ის კონტროლირებადი კომპეტენციიდან იმპროვიზაციის რეჟიმზე, იტყუება გადარჩენისთვის, სწავლობს ვის ენდოს და აბალანსებს ორმაგ ცხოვრებას, რომელიც ყოველთვის ერთი შეცდომის ზღვარზეა...