ცხოველებზე ტესტირება: დოკუმენტური ფილმი „Sentient“-ის კრიტიკული ხედვა

მსოფლიოში არავის მიაჩნია, რომ ცხოველებზე ტესტირება ჰუმანურია. თუ თქვენ ასე ფიქრობთ, საკუთარ თავს ატყუებთ. არ არსებობს ჰუმანური გზა ცხოველის დასაჭერად, გალიაში გამოსაკეტად, დაავადების შესაყვანად და მასზე უსასრულო ტესტების ჩასატარებლად, სანამ ტესტირების ციკლის ბოლოს ცხოველი არ მოკვდება. მაშ, რატომ არსებობს ის? ფაქტია, რომ ისტორიის დიდი ნაწილის განმავლობაში, ცხოველებზე ტესტირება აუცილებელ ბოროტებად და მედიკამენტების ადამიანებზე გამოცდამდე ჩატარებული ცდების ნაწილად ითვლებოდა. ამის ყურება მტკივნეულია, მისი აღიარება გულსატკენია და სასწრაფოდ გვჭირდება ალტერნატივა უფრო ეფექტური ტესტირებისთვის, რომელიც ცხოველების უაზრო ტანჯვას არ გამოიწვევს. დოკუმენტური ფილმი „Sentient“ იკვლევს ცხოველებზე ტესტირების სამყაროს მეცნიერების თვალით, რომლებიც უშუალოდ მუშაობენ ამ სფეროში. ჩვენ გვესმის წამყვანი ექსპერტებისგან, რომლებიც მზად არიან ისაუბრონ კვლევის გაგრძელების ან მისი შეწყვეტის აუცილებლობაზე. თუმცა, არსებითად, „Sentient“ საკმაოდ მანიპულაციური და თვალთმაქცური ფილმია, რომელიც თვალს ხუჭავს მის მიერ წარმოდგენილი გადაწყვეტილებების ფასზე და საეჭვოდ აქებს ჯანმრთელობის კვლევების დაფინანსებაში ბოლო დროს მომხდარ ზოგიერთ უდიდეს შეფერხებას. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი ცხოველებზე ტესტირებას ნიუანსირებულად უდგება, ეთიკურ დილემაზე მრავალფეროვან პერსპექტივებს აჩვენებს, ის საბოლოოდ თითს უქნევს მეცნიერებს, რომლებიც კვლავ ეჭვქვეშ აყენებენ, უნდა შეწყდეს თუ არა ცხოველებზე ტესტირება. „Sentient“-ის ცენტრში არსებული საკითხი არც შოკისმომგვრელია და არც გამოუკვლეველი. ათწლეულების განმავლობაში, ცხოველთა უფლებების დამცველები ეწინააღმდეგებოდნენ ცხოველებზე ტესტირებას. და „Sentient“-ის მიერ წარმოდგენილი არგუმენტი დამაჯერებელია. კადრების უმეტესობა ასახავს შიმპანზეებსა და მაკაკებს, რომლებიც შიშით ყვირიან და ტირიან, როდესაც მათ იყენებენ მედიკამენტების შესამოწმებლად. ერთ-ერთი საკვანძო არგუმენტი, რომელსაც ექსპერტი აჟღერებს, არის ის, რომ ცხოველებზე წარმატებული ტესტირების დაახლოებით 95% ადამიანებზე ცდების დროს მარცხდება, და ექსპერტი კითხულობს, თუ თვითმფრინავში ჩაჯდომას აპირებდით და პილოტი გეტყოდათ, რომ წარმატებული დაშვების მხოლოდ 5%-იანი შანსი იყო, ჩაჯდებოდით თუ არა ამ თვითმფრინავში? ეს სულელური შეკითხვაა, რომელიც „ჩალის კაცის“ არგუმენტს ქმნის. თვითმფრინავში ჩაჯდომა არ არის იგივე, რაც ასობით საათის დახარჯვა კვლევაზე, საბოლოოდ ცხოველებზე ცდებზე გადასვლა, მხოლოდ იმისთვის, რომ ადამიანებზე ცდებისას მარცხი განიცადო. მაგრამ განზრახვა კეთილშობილურია: ინდუსტრია მთლიანად მოშორდეს ცხოველებზე ტესტირებას. არ გამიგოთ არასწორად, არავის შეუძლია ნახოს ამ ცხოველებზე ტესტირების კადრები და არ იგრძნოს თანაგრძნობა. აღარაფერს ვამბობ იმ ემოციურ ტვირთზე, რასაც ეს აყენებს მეცნიერებსა და ტექნიკოსებს, რომლებსაც ცხოველებთან უწევთ ურთიერთობა. ისინი ხშირად ცხოველების მოყვარულები არიან, რომლებიც ყველაფერს აკეთებენ ცხოველების დასამშვიდებლად, თუნდაც მაშინ, როდესაც მათ ექვემდებარებიან მეთოდებს, რომლებიც ადამიანების უმრავლესობის თვალში წამებას უტოლდება. თუმცა, „Sentient“ დროის უმეტეს ნაწილს ხარჯავს თანაგრძნობის მოსაპოვებლად, აუდიტორიისთვის შეხსენებით, თუ რამდენად გვანან პრიმატები ჩვენ. ცხოველებზე ტესტირების წინააღმდეგ თითქმის ყველა გულწრფელი არგუმენტი ემყარება იმ ფაქტს, რომ ეს პრიმატები იმდენად ჰგვანან ადამიანებს, რომ არგუმენტი, როგორც ჩანს, არის ის, რომ ეს არაადამიანურია, რადგან ისინი ჩვენნაირები არიან და არა იმიტომ, რომ ჩვენ ცოცხალ არსებებს ვაყენებთ ზიანს. ამ გზით, „Sentient“ სრულად მიმართავს ემოციურ მანიპულაციას. ბოროტი ფონური მუსიკიდან დაწყებული გალიებში გამოცდილი მაიმუნების კოლაჟებით დამთავრებული, ის არასოდეს წყვეტს მაყურებლისთვის შეხსენებას და დანაშაულის გრძნობის გაღვივებას ცხოველებზე ტესტირების ფასის შესახებ. მაგრამ ის ასევე ნახევრად გულმოდგინედ აღიარებს ცხოველებზე ცდების მიღწევებს იმ დროს, როდესაც ტექნოლოგია რეალურ ალტერნატივებს არ გვთავაზობდა. სინამდვილეში, ის დროის უმეტეს ნაწილს ჩვენს თავში იმის ჩაბეჭდვას უთმობს, რომ ამ ლაბორატორიებში გაკეთებული მორალურად არასწორია. მაინტერესებს, ვისთვის არის განკუთვნილი ეს დოკუმენტური ფილმი? რა ახალ ინფორმაციას გვიჩვენებენ სინამდვილეში? ფაქტია, რომ დიახ, ტექნოლოგია მიდის იქამდე, სადაც ცხოველებზე ტესტირება მოძველდება. მაგრამ იმის თქმა, რომ ცხოველებზე ტესტირება არასაჭირო ვარიანტი იყო, უბრალოდ გულუბრყვილობაა. „Sentient“ ჩუმად აღიარებს, რომ ცხოველებზე ტესტირების წყალობით, ჩვენ შევიმუშავეთ სიცოცხლის გადამრჩენი ვაქცინები პოლიომიელიტისა და COVID-19-ისთვის, აღარაფერს ვამბობთ კიბოს კვლევებში (განსაკუთრებით პედიატრიულ ონკოლოგიაში), ეპილეფსიის მკურნალობასა და ორგანოთა ტრანსპლანტაციაში მიღწეულ დიდ მიღწევებზე, რომელთაგან მხოლოდ რამდენიმეს ვასახელებთ. იმისათვის, რომ არ გამოვჩნდე, როგორც უგულო კრიტიკოსი, რომელიც ცხოველებზე მტანჯველ ტესტირებას უჭერს მხარს, „Sentient“-ის პრობლემა იმაშია, თუ როგორ ცდილობს ის შეამციროს ცხოველებზე ჩატარებული ცდებით გადარჩენილი მილიარდობით სიცოცხლის მნიშვნელობა და არა მის მისიაში, რომ მაყურებელს გააცნოს სასტიკი პრაქტიკის რეალობა და ინდუსტრიაში შესაძლო ცვლილებები. „Sentient“ მაყურებელს ბავშვივით ექცევა, აწვდის იმ რეაქციას, რაც ჩვენ უნდა გვქონდეს, და უბრალოდ საკმარისი განსხვავებული მოსაზრებებით ავსებს მას, რათა მიუკერძოებელი ჩანდეს. ფილმში წარმოდგენილ ყველაზე ემოციურ რესპონდენტებს, მაგალითად, ერთ ტექნიკოსს, რომელიც ფილმს ამ ლაბორატორიებში მიმდინარე საშინელი ტესტების შეუზღუდავ, უკანონოდ მოპოვებულ კადრებს სთავაზობს, არასოდეს ეკითხებიან: გინახავთ ამ ტესტირების სასარგებლო შედეგები? შეგიძლიათ თქვათ, რომ უნდა შეგვეწყვიტა ეს ტესტირება, როდესაც გლობალური პანდემია დაიწყო და შოკისმომგვრელი პროცენტი...