50 წლის წინ, დუბლინის არტანის პატარა სამზარეულოში, ოთხმა თინეიჯერმა სკოლის დაფაზე განცხადება გააკრა, რომელმაც სამუდამოდ შეცვალა როკ მუსიკის ისტორიის მსვლელობა. ის, რაც 1976 წელს „Feedback“-ის სახელით დაიწყო, U2-ად გადაიქცა – გლობალურ ფენომენად, რომელმაც ოფიციალურად გადააჭარბა თითქმის ყველა თანამედროვე შემსრულებელს და ნახევარსაუკუნოვან ეტაპს მიაღწია. 70-იანი წლების ბოლოს პოსტ-პანკ ენერგიიდან ლას-ვეგასის „სფეროში“ მათ ბოლოდროინდელ, რეკორდების დამამხობელ რეზიდენციამდე, ჯგუფის მოგზაურობა გამოირჩეოდა განუწყვეტელი, ხშირად პოლარიზებული, თვითგანახლების სურვილით. 15 სტუდიური ალბომის მემკვიდრეობით (და ეს რიცხვი იზრდება), U2-ის დისკოგრაფია სულიერი ძიების, პოლიტიკური ვნებებისა და ჟღერადობის ექსპერიმენტების მასშტაბური, რთული რუკაა. ბონოს, The Edge-ის, ადამ კლეიტონისა და ლარი მალენ უმცროსის 50 წლის აღსანიშნავად, ჩვენ მიმოვიხილავთ მათი კარიერის ყოველ თავს, ვაფასებთ მათ ალბომებს საკვანძო შედევრებიდან იმ იშვიათ მომენტებამდე, როდესაც ექსპერიმენტულმა ნაპერწკალმა მიზანს ვერ მიაღწია. თითქმის უსამართლოდ მიგვაჩნია ამ რემასტერინგული კრებულის მათ დანარჩენ ალბომებთან ერთად განხილვა. „Songs of Surrender“ არსებითად საუკეთესო ჰიტების კრებულია, სადაც U2-მა მრავალი კლასიკური ჩანაწერი ხელახლა ჩაწერა. თეორიულად, ეს სიცოცხლისუნარიანი და თამამი ექსპერიმენტია. ჯგუფი ამჟამად თავის საუკეთესო ფორმაშია და უნარების მწვერვალზე იმყოფება, ამიტომ მათი საკუთარი სიმღერების ახალი პერსპექტივით ხელახლა გადახედვა მომხიბლავი აზრობრივი ექსპერიმენტია. თუმცა, თუ სიმღერები ორიგინალებთან შედარებით ასეთი ნელი და მოუხელთებელი არ იქნებოდა, ეს გამარჯვება იქნებოდა. ნაცვლად ამისა, ის წარსულ ნამუშევრებს აუფასურებს და ჯგუფის ერთადერთ „გადასახტომ“ ალბომად აქცევს. U2-ს აქვს ნიჭი, ყოველთვის სცადოს ახალი რამ თავის მუსიკაში, და მაშინაც კი, როცა მცდელობა ყოველთვის წარმატებული არ არის, U2 ყოველთვის თანმიმდევრული იყო როგორც ახალი ჟღერადობისადმი ერთგულებაში, ასევე ხარისხში. არათანმიმდევრულობა „How to Dismantle an Atomic Bomb“-ის ყველაზე დიდი ნაკლია. ეს შეიძლება იყოს ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ალბომთაგან U2-ის დისკოგრაფიაში, რომელიც შეიძლება აღიწეროს, როგორც ტონალურად და ემოციურად დამაბნეველი. ის ადამიანური კავშირი, რომელსაც U2 ჩვეულებრივ მსმენელს სთავაზობს, აქ არ არის. სიმღერები, როგორიცაა „Love and Peace or Else“ და „Yahweh“, ზედაპირულია მათი კონცეფციითა და შესრულებით. არის შესანიშნავი სიმღერები, როგორიცაა „Original of the Species“ და „Vertigo“, მაგრამ ალბომი მიდრეკილია კარგი და ცუდი სიმღერების მონაცვლეობისკენ. ადვილია საუკეთესო სიმღერების ცალკე მოსმენა, მაგრამ უფრო რთულია მთელი ალბომის თავიდან ბოლომდე მოსმენის ატანა. პოპ ჯგუფზე საუბრისას განმეორებადობის რისკის მიუხედავად, „Songs of Experience“ ჯგუფის ყველაზე პოპულარულ ალბომად ჟღერს. ეს ნიშნავს, რომ მასობრივი აუდიტორიის მოზიდვის მცდელობისას, „Songs of Experience“ ყველაზე მეტად ირჯება და, შესაბამისად, ყველაზე მეტად „პოპია“. ეს არის ალბომი, რომელშიც ვარსკვლავური მონაწილეობა აქვთ ისეთ შემსრულებლებს, როგორებიც არიან Haim, ლედი გაგა და კენდრიკ ლამარის ზეპირი შესრულებაც კი. შედეგი საკმაოდ პოლარიზებულია და ზოგიერთ მომენტში, ალბომის სახით, უპატიოსნოც კი. ეს არც ისე ალბომს ჰგავს, რამდენადაც ემოციურ ფულის შოვნას. გაითვალისწინეთ, რომ ჯგუფმა იცოდა ალბომის კონცეფციის შესახებ, რადგან ბონომ სიმღერები პირად წერილებს დააფუძნა. მიუხედავად ამისა, რთულია ამ სიმღერებთან რაიმე კავშირის პოვნა, როდესაც ასეთი დაფარული მცდელობა ხდება, რომ ალბომი მაქსიმალურად მეინსტრიმ-მეგობრული იყოს. ეს არავითარ შემთხვევაში არ არის ცუდი ალბომი. „All That You Can't Leave Behind“-ზე ბევრი კარგი რამის პოვნა შეიძლება და მისი გამოსვლის დროს, იგი ძირითადად შეფასდა, როგორც ჯგუფის „ძველ ფორმაში დაბრუნება“. ეს ერთგვარი პრობლემაა, რომელიც დღესაც აქტუალურია განმეორებითი მოსმენის კუთხით. ეს U2-ის დღემდე ყველაზე ნაკლებად ამბიციური ალბომია. ეს არის ალბომი, სადაც U2 ძველ ჟღერადობას უბრუნდება. რა თქმა უნდა, გასაგებია, რომ მათი მნიშვნელოვანი ალბომისთვის ლოგიკურია ამ მიღწევის აღნიშვნა ფესვებთან დაბრუნებით. თუმცა, ეს U2-ს ართმევს ჯგუფის ყველაზე სახალისო მახასიათებელს: განსხვავებულობის სურვილს. U2 ყოველთვის ცდილობდა განსხვავებული ყოფილიყო როკ ჟანრში თავისი თანატოლებისგან, ისევე როგორც უკეთესი და განსხვავებული, ვიდრე თვითონ აკეთებდნენ მანამდე. ეს კი, ნებისმიერ ძალისხმევას შლის და იმედგამაცრუებელია. „Rattle and Hum“ შესაძლოა U2-ის ყველაზე ამბიციური ნამუშევარი იყოს. ალბომი არის ცოცხალი ჩანაწერისა და ნამდვილი სტუდიური ჩანაწერის კომბინაცია, მას თან ახლავს ამავე სახელწოდების დოკუმენტური ფილმიც. ბევრი მსმენელისთვის „Rattle and Hum“ შესაძლოა ზედმეტად ამბიციური აღმოჩნდა, რაც ირონიულია იმის გათვალისწინებით, რომ U2 საუკეთესოა მაშინ, როცა ასეთი ამბიციურია. თუმცა, ბევრმა კრიტიკოსმა ეს ალბომი პრეტენზიულად მოიხსენია როგორც მისი შესრულების, ასევე მრავალი სხვა ნივთის ერთდროულად შეფუთვის გამო. მიუხედავად იმისა, რომ მისი გამოშვების ბუნება სადავოა, რადგან მას არაფერი აქვს საერთო თავად ალბომთან, შესრულების კრიტიკა სამართლიანია. ის მართლაც ცოტათი გადატვირთულია იდეებით. მათი გარღვევის, „Joshua Tree“-ის შემდეგ, U2-მ შესაძლოა ზედმეტად სცადა ახალი ფანების ლეგიონის შთაბეჭდილების მოხდენა. „No Line on the Horizon“ არის ალბომი, რომელიც საკუთარმა პოტენციალმა დააზიანა. ამ ალბომში ბევრი დიდებულებაა. სიმღერები, როგორიცაა „Magnificent“ და „Moment of Surrender“, U2-ის ნებისმიერ ალბომზე გამოცემულ საუკეთესო სიმღერებს შორის ითვლება. თუმცა, ალბომი...