„სირატი“ უდაბნოში იწყება. ამ უდაბურ და ამავე დროს, მშვენიერ პეიზაჟში ადამიანთა ჯგუფი იჭრება, რათა დინამიკები და სხვა აღჭურვილობა დაამონტაჟონ. სამხრეთ მაროკოში რეივი იმართება და უბრალო საცეკვაო წვეულებიდან ნელ-ნელა რეჟისორ ოლივერ ლაქსეს უახლესი ფილმის ნარატივი იწყებს გამოკვეთას. ლუისი, საშუალო ასაკის მამაკაცი, რეივზე თავის ვაჟთან, ესტებანთან ერთად იმყოფება. ისინი უადგილოდ გამოიყურებიან, რადგან წვეულების მონაწილეებს აჩერებენ და ეკითხებიან, ხომ არ უნახავთ ვინმე. ლუისის ქალიშვილი, მარი, უგზო-უკვლოდ გაუჩინარდა და მათ სჯერათ, რომ ის შესაძლოა უდაბნოს რეივზე იყოს. თუმცა, როგორც ჩანს, არა ამაზე. მარის ძებნა მაინც გრძელდება, მაშინაც კი, როდესაც რეივს ჯარისკაცების ჯგუფი შლის და რადიოთი გლობალური ომის დაწყების ამბავი ვრცელდება. მაგრამ ლუისს სჯერა, რომ მარი სადღაც მაინც უნდა იყოს, შესაძლოა სხვა რეივზე, ამიტომაც მიჰყვება ადამიანთა ჯგუფს, რომლებიც, როგორც ჩანს, მხოლოდ რეივებით ცხოვრობენ — ეძებენ შემდეგ თავშეყრას, სამყაროს დასასრულის შემდეგ რეივს. რაც შემდეგ ხდება — დაკარგული ბავშვის და მშვიდობიანი ცეკვის ადგილის პოვნის ხანგრძლივი, დამქანცველი ძიება — სპოილერის გარეშე უნდა დარჩეს. საკმარისია ითქვას, რომ მოვლენები კარგად არ ვითარდება. საერთოდ არ ვითარდება. როდესაც სამყარო ინგრევა, ფილმის პერსონაჟებს შორის კავშირები იწყებს რღვევას. თუმცა ეს არ არის „ცოცხალი მკვდრების ღამე“ („Night of the Living Dead“). ეს არ არის ფილმი ადამიანებზე, რომლებიც უფრო დაბალ, ველურ ინსტინქტებზე გადადიან. „სირატი“ ადამიანების უუნარობაზეა, შეინარჩუნონ ერთმანეთთან სიახლოვე განუსაზღვრელი ვადით, მიუხედავად მათი საუკეთესო ძალისხმევისა, როდესაც სამყაროს უფრო დიდი ძალები კაცობრიობის განადგურებას გეგმავენ. ეს არის ლაქსეს მხრიდან შთამბეჭდავად ცინიკური ხედვა, რომელიც განმტკიცებულია მისი აქტუალურობით დღევანდელ პოლიტიკურ მომენტში. თუმცა, ლაქსე თავის ალეგორიულ მიდგომას სისასტიკეში აძლევს გასაქანს. ეს თავიდანვე აშკარაა, რადგან ფილმის სტილი იყენებს როგორც EDM-ის მძლავრ ბასს, ასევე 16 მმ-იანი ფირის უხეშ ტექსტურასა და სინათლის შესანიშნავ რეპროდუქციას. ამას ის იყენებს იმის ხაზგასასმელად, თუ რამდენად მტვრიანი და გაბზარულია მისი ცენტრალური პერსონაჟების არსებობა, რომელთაგან თითოეული უნიკალურად, თავისებურად, ტყავისებურად გაცვეთილი და დაღლილი ჩანს. კარგ მომენტებშიც კი, პირველი რეივის ნეტარების პერიოდშიც, ისინი ისე გამოიყურებიან, თითქოს პოსტაპოკალიფსურ უდაბნოში ცხოვრობდნენ. ამიტომაც არ არის გასაკვირი, რომ როდესაც სატვირთო მანქანებით გზას დაადგებიან, ფილმი „შეშლილი მაქსის“ („Mad Max“) ფილმებიდან იღებს რამდენიმე მინიშნებას. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არ არის სამოქმედო ფილმი, „სირატის“ მოძრაობის განცდა მსგავს ელექტროენერგიას ატარებს, პირველი ნამდვილი შოკის მომენტამდე — იმდენად კოშმარული და კოშმარულად ჩაფიქრებული მომენტია, რომ რეჟისორის შექება ამის განხორციელებისთვის თითქოს სავალდებულო ხდება. გარდა იმისა, რომ სწორედ აქ ლაქსეს სისასტიკე აშკარა და შეუძლებელი ხდება მისგან თავის დაღწევა. ეს არის დამთრგუნველი განცდა, რომელიც ფილმის განმავლობაში იზრდება, არა საკუთარი დრამატული რკალის ფუნქციის სახით, არამედ იმის ეჭვის სახით, რომ ნაწილები არ ქმნიან მთლიანობას, რომელიც ასეთ სისასტიკეს იმსახურებს. ფილმის საბოლოოდ ბანალური დაკვირვებები საშიშ სამყაროში საშიშ დროს ცხოვრებაზე, შესაძლოა, უფრო მისაღები ყოფილიყო, ლაქსეს პერსონაჟების მიმართ ადამიანური ინტერესი რომ გამოეჩინა. ამის ნაცვლად, ისინი სხვა არაფერია, თუ არა უბრალოდ კარგი სახეები; გაბზარული და დაკლაკნილი ავატარები, რომლებიც შოკის მოსახდენად გამოიყენება და სიღრმისეულობად არის გასაღებული. იმ დროისთვის, როდესაც „სირატი“ თავის გახანგრძლივებულ ფინალურ აქტს აღწევს, სიტყვასიტყვით ფეთქებად კულმინაციას, ძნელია არ უყურო დაძაბულობაში, არა იმისთვის, რომ ნახო, როგორ დასრულდება ყველაფერი, არამედ იმის გასარკვევად, იყო თუ არა საერთოდ აზრი ასეთ შეჩერებულ მდგომარეობაში ყოფნას. პასუხი ამ სიტუაციაში ყოველთვის „არაა“. რაც „სირატის“ შესახებ განსაკუთრებულია, რომელიც მომავალ თვეში „ოსკარზე“ა ნომინირებული საუკეთესო ხმისა და საუკეთესო საერთაშორისო ფილმის კატეგორიებში, არის ის, თუ როგორ ახერხებს მისი ფესტივალზე მორგებული სტილი, თავისი რეალისტური ვიზუალითა და ჰიპნოტური რიტმებით, მისი წინ წაწევას ყოველგვარი დადებითი ჯილდოს შეთავაზების მიღმა. ლაქსე, თუ არა კარგი ხელოსანი, არაფერია; ის ქმნის ფილმს, რომლის საუკეთესო თვისებებიც არის ის, რომ მას უნდა უყურო და მოუსმინო. მისი ზედაპირულობა, გარკვეულწილად, დამსახურებულია მისი ხარისხის გათვალისწინებით. და ეს კარგი იქნებოდა, თუ „სირატი“ იქნებოდა რაიმე განწყობის ნაწარმოები, ან ნელი კინოს ნიმუში, მაგრამ ის ბევრად უფრო სერიოზულ იდეებზე მიგვანიშნებს და მისი სიუჟეტური შემობრუნებები საკმარისად აღსანიშნავია იმისთვის, რომ მოითხოვოს „უბრალო განწყობაზე“ მეტი. სირცხვილია, ნამდვილად. „სირატს“ აქვს ყველა ის ნაწილი, რათა მაყურებელს სასტიკი სანახაობაზე ბევრად მეტი შესთავაზოს. მსახიობები, რომელთაგან თითქმის არც ერთი არ არის პროფესიონალი, ყველა შესანიშნავია. თავად ფილმის გადაღებაც შესანიშნავია. და თავად მოწყობაც კარგია, რაც გვახსენებს კიდევ ერთ ფილმს, რომელიც გასულ წელს ფესტივალის ფარგლებში შედგა, ქართულ ფილმ „მშრალ ფოთოლს“ („Dry Leaf“), რომელიც ასევე მამაზეა, რომელიც დაშლილ ქვეყანაში დაკარგულ ქალიშვილს ეძებს. მაგრამ „მშრალი ფოთოლი“ იძლევა სივრცეს, განვიხილოთ მისი პერსონაჟები, როგორც რთული კომპლექსურობის მქონე ადამიანები. „სირატი“ არ არის დაინტერესებული სირთულით, ან განსაკუთრებით კაცობრიობით. მისი სპირიტუალისტური ოდა მუსიკისა და რიტმისადმი სიცარიელეს ჰგავს, როდესაც მოცეკვავე ადამიანებს ასეთი უგულებელყოფით ეპყრობიან. მამა და მისი პატარა ვაჟი უზარმაზარ, დაუნდობელ ჩრდილოეთ აფრიკის უდაბნოში მიემართებიან, რათა იპოვონ მისი დაკარგული ქალიშვილი, რომელიც ბოლოს ქვიშაში ღრმად მდებარე შორეულ რეივზე ნახეს.