გაფრთხილება: ეს სტატია შეიცავს უამრავ სპოილერს სერიალ „უცნაური ამბების“ ფინალური ეპიზოდისა და მთლიანი სერიალის შესახებ. აი, ესეც ასე. ცხრა წლის, ხუთი სეზონის, 42 ეპიზოდის, 82 იდეალურად შერჩეული მუსიკალური ნომრისა და დაახლოებით მილიონი პერსონაჟის მიერ ნათქვამი ფრაზის „ბოლოჯერ“ შემდეგ, „უცნაური ამბები“ დასრულდა. ჩვენმა გმირებმა საბოლოო ბრძოლა გადაიტანეს. კატასტროფა ჰოუკინსში, ინდიანას შტატში, თავიდან იქნა აცილებული. და ყველაფერი, რაც „ამოტრიალებულ სამყაროში“ იყო, ახლა კვლავ „პირდაპირ სამყაროშია“. საბოლოოდ, ყველა სპეკულაციისა და რთული თეორიის მიუხედავად, არ ყოფილა ძირითადი პერსონაჟების სიკვდილი (ბოდიში, კალი), არ ყოფილა გონების მორევი (ან გატყავება) სეზონის ფინალური მოულოდნელობები და არც გიჟური სცენები ტიტრების შემდეგ, როდესაც Netflix-ის სამეცნიერო ფანტასტიკის ფენომენი საბოლოოდ გაქრა ეკრანიდან. მაგრამ იცით რა? ეს... რეალურად არ არის ცუდი. „უცნაური ამბების“ ფინალურ ეპიზოდს არასოდეს შეეძლო ყველა გულშემატკივრისთვის მიეცა ის, რაც მათ უნდოდათ, ამიტომ დაფერების ძმებმა ჰოუკინსის გმირებისთვის იმის მიცემაზე გაამახვილეს ყურადღება, რასაც ისინი იმსახურებდნენ. ხედავთ, საქმე იმაშია: „უცნაური ამბების“ გრანდიოზული ფინალის წინ, ინტერნეტში თითქოს კონსენსუსი იყო მიღწეული, რომ თუ „პირდაპირ სამყაროში“ არ იქნებოდა გიჟური მსხვერპლი, ტრავმული პერსონაჟების სიკვდილი ან წარმოუდგენლად მოულოდნელი გამოცხადებები, ეს ნიშნავდა, რომ ჩვენ, როგორც ფანებს, გვიღალატეს, რომ შოუში თითქმის ათწლიანი ინვესტიცია არაფრად ღირდა. ეს არის მკაფიოდ სოციალური მედიის ეპოქის აზროვნება, რომლის ფესვებიც ჰარი პოტერის ყალბ სიკვდილში დევს „სიკვდილის საჩუქრებში“ დაახლოებით 18 წლის წინ — იდეა, რომელიც, ალბათ, ნაწილობრივ მაინც, იმ რწმენიდან მომდინარეობს, რომ რადგან დასასრულები ხშირად მტკივნეულია ჩვენთვის პირადად, ისინი ასევე, სამართლიანობის ინტერესებიდან გამომდინარე, მტკივნეული უნდა იყოს იმ პერსონაჟებისთვისაც, რომლებსაც ვემშვიდობებით. ეს არის აზროვნება, რომელიც გამყარდა „სამეფო კარის თამაშების“ ეპოქაში, სადაც ფანებისთვის საყვარელი პერსონაჟების შოკისმომგვრელი სიკვდილი იმდენად ჩვეულებრივი მოვლენა გახდა ფინალური ეპიზოდის მოსვლამდე, რომ სიკვდილების, მოულოდნელობებისა და შემობრუნებების არცერთ რაოდენობას არ შეეძლო გაემართლებინა ფანების მიერ ონლაინში მოგონილი ყველაზე ველური სიუჟეტური სქემები. იმათ სამართლიანობისთვის, ვინც (უმეტესად არაავმყოფურად) თავისი გმირების სისხლს მოითხოვდა, ეს ყოველთვის — ან მხოლოდ — არ არის ერთგვარი უფლებამოსილების განცდა ან ის, რომ მხატვარს და მის შემოქმედებას რაღაც გვმართებს. ასევე არსებობს კონკრეტული გადაწყვეტილებებისა და ხანგრძლივი შედეგების ხელშესახები სურვილი, რაც სულაც არ არის უსაფუძვლო: საკმარისია გადახედოთ „ვარსკვლავური ომები: სკაიუოკერის აღზევებას“ და მის C3PO-სა და ჩუის ყალბ სიკვდილებს — ან MCU-ს მულტივერსის საგას და რამდენად ბევრი „უსასრულობის ომისა“ და „ენდგეიმის“ მოვლენა იქნება უკან გადადგმული „განკითხვის დღისა“ და „საიდუმლო ომების“ დასრულებამდე — რათა დავინახოთ, რომ IP-ს სამყაროში, სულ უფრო და უფრო რთული ხდება დასასრულის ნამდვილი შეგრძნების მიღება. მიუხედავად ამისა, როგორიც არ უნდა იყოს მოტივაცია, დიდი ხანია არსებობს გავრცელებული შეგრძნება, რომ სიუჟეტის დასასრულს რომ ჰქონდეს წონა და მოგზაურობას ჰქონდეს აზრი, მაშინ უნდა იყოს გადასახდელი ფასი — სასურველია სისხლით. მაგრამ მეტ და როს დაფერებმა, მსახიობებთან და გუნდთან ერთად, ახლახან შეგვახსენეს, რომ ეს უბრალოდ სიმართლე არ არის. ახლა, სრული გამჟღავნებით, როდესაც Empire-ის ეს კონკრეტული მწერალი ახალი წლის დღეს, უღმერთო საათზე, „პირდაპირი სამყაროს“ საყურებლად დაჯდა, ემოციურად ტანჯვის მასოქისტურ სურვილს — რომ ერთი ან ორი დიდი სიკვდილი ნამდვილად აეტალღებინა უსაშველო ცრემლები — ბოლოჯერ ჯერ არ მიმიტოვებია. წაკითხული მქონდა თეორიები კალის, როგორც ფარული აგენტის შესახებ, თესალჰიდრასა და ედი მენსონის აღდგომაზე, იმის შესახებ, რომ ჩვენს D&D-ს მოყვარულ გმირებს ბუნებრივი 20 (რვა (კალი), თერთმეტი (ელ) და ერთი (ჰენრი)) სჭირდებოდათ Mindflayer-ის დასამარცხებლად, და მე მზად ვიყავი გამომშვიდობებოდი პერსონაჟებს, რომლებიც ძალიან მიყვარდა. როგორც პოეტმა, ფილოსოფოსმა და პოპ-სავანტმა ლედი გაგამ ერთხელ დაწერა: „თუ არ არის უხეში, არ არის სახალისო“, არა? იმ მომენტში, როდესაც ჯოის ბაიერსი ვეკნას საბედისწერო დარტყმას აყენებს, ჩვენ მძაფრად გვახსენდება მთელი ის სიკვდილი და ტანჯვა, რამაც გზა გაუხსნა ამ მძიმე ბრძოლით მოპოვებულ კათარზისულ გამარჯვებას. მაგრამ შემდეგ, ყველა თეორიზირების, სპეკულაციისა და ნაადრევი გლოვის შემდეგ, შოუს სრულად ფუნქციონალური, მაგრამ არასოდეს-რეალურად-მთავარი დიდი ფინალური ბრძოლის მწვერვალზე, უფსკრულში, რაღაც მოულოდნელად წარმოუდგენლად ნათელი გახდა: ალბათ ბევრ ჩვენგანს „უცნაური ამბების“ დასასრული თავიდანვე არასწორად ესმოდა. ხედავთ, ჩვენი გმირების ფინალურ ბოსთან — და მის ხუთვარსკვლავიან გენერალთან (განსაკუთრებული ჯეიმი ქემპბელ ბაუერი, განმეორებით აღნიშვნის ღირსი) — მისვლა არასოდეს ყოფილა მათ სიკვდილისთვის მომზადებაზე. პირიქით, ყოველივე იმის შემდეგ, რაც მათ უკვე კოლექტიურად და ინდივიდუალურად დაკარგეს ამ წერტილამდე მისასვლელად, ეს იყო იმის ჩვენება, რომ ისინი მზად იყვნენ გადარჩენისთვის. და, როგორც „მეფის დაბრუნების“ ღირსი ეპილოგი ასე მშვენივრად ხაზს უსვამს, ეს ასევე, გადამწყვეტად, მათ სიცოცხლისთვის მომზადებაზეც იყო. იმ მომენტში, როდესაც ჯოის ბაიერსი — რომელიც, არ დაგვავიწყდეს, ჩვენთვის მისი ცხოვრების ყველაზე ბნელ მომენტში გაგვაცნეს და რომელიც ხუთი სეზონისა და თითქმის ათწლეულის განმავლობაში მრავალი, მრავალი უფრო ბნელი მომენტის წინაშე დაგვინახავს (კვლავ გვენატრები, ბობ ნიუბი) — და