ავტორი: ანჯი ჰანი, სატელევიზიო კრიტიკოსი ჩვეულებრივი ამერიკელი ქალი საშიშ შეთქმულებაში ეხვევა მას შემდეგ, რაც მისი შეყვარებული (სემ კლაფლინი) პარიზიდან გასული მატარებლიდან იდუმალებით გაუჩინარდება. HBO Max-ის თავბრუდამხვევად გასართობ სერიალში „ბორტგამცილებელი“ კეილი კუოკო ამერიკელ ქალს განასახიერებდა, რომელიც დიდ და საშიშ შეთქმულებაში ეხვევა მას შემდეგ, რაც მისი ერთჯერადი ნაცნობი საზღვარგარეთ მოგზაურობისას მოკლეს. გართობის დიდი ნაწილი გამომდინარეობდა იქიდან, რომ მისი პერსონაჟი ქესი არ არის სუპერ ჯაშუში ან ოსტატი დეტექტივი, არამედ ჩვეულებრივი ქალი, რომელიც თავზე გადასული ამბებში ეხვევა და შემდეგ ზეწოლის ქვეშ მოულოდნელად გამჭრიახობას ავლენს. MGM+-ის ახალ თრილერში „Vanished“ კეილი კუოკო კვლავ ამერიკელ ქალს განასახიერებს, რომელიც დიდ და საშიშ შეთქმულებაში ეხვევა მას შემდეგ, რაც მისი მამაკაცი, ამჯერად გრძელვადიანი შეყვარებული, საზღვარგარეთ შეხვედრის დროს ქრება. ის კვლავ ჩვეულებრივ ადამიანს თამაშობს, რომელსაც წარმოდგენა არ აქვს, რას აკეთებს; ისევ, ეს ხშირად შეუფასებელი ქალი ექსტრემალურ გარემოებებში შთამბეჭდავ სიმტკიცეს ავლენს. თეორიულად, „Vanished“-ს უნდა გაეაქტიურებინა ისეთივე სასიამოვნო შეგრძნებები, როგორსაც „ბორტგამცილებელი“ იწვევდა. სამაგიეროდ, ეს მინისერიალი იმ ისტორიის ვერსიას ჰგავს, რომელსაც მთელი პიროვნულობა და ამბიცია წაართვეს – ანუ ისეთს, რომელსაც დიდი მნიშვნელობა არ აქვს. დევიდ ჰილტონისა და პრესტონ ტომპსონის მიერ შექმნილი დრამა, ისევე როგორც ბოლო დროის უამრავი თრილერი, იწყება შუა მოქმედებიდან, როდესაც ელისს უკვე მისდევს დანით შეიარაღებული, მოტოციკლისტი მკვლელი. შემდეგ სიუჟეტი ერთი კვირით უკან ბრუნდება, ელისის პარიზში ჩასვლასთან. ის იქ იმისთვისაა, რომ შეხვდეს ტომს (სემ კლაფლინი), თავისი ცხოვრების სიყვარულს. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი წლებია ხვდებიან ერთმანეთს, მისი არქეოლოგის პროფესია და ტომის იორდანიაში დაფუძნებულ არასამთავრობო ორგანიზაციაში მუშაობა ნიშნავს, რომ მათი რომანი მთლიანად ვნებიანი შეხვედრების სახით ვითარდებოდა მსოფლიოს სასტუმროებში. გეგმის მიხედვით, წყვილი პარიზიდან არლში უნდა ჩასულიყო ერთი კვირით, შამპანურის, ხამანწკებისა და მასაჟების გულისთვის, ექსკლუზიურ ლუქს სასტუმროში, რომელიც ტომმა დიდი ძალისხმევით დაჯავშნა. მაგრამ რამდენიმე გაჩერების შემდეგ, ტომი კვალის დაუტოვებლად ქრება მატარებლიდან. განერვიულებული ელისი მარსელში ჩამოდის და მის ძებნას იწყებს – ადგილობრივი პოლიციელის, დრაქსის (საიმონ აბკარიანი) სკეპტიციზმის მიუხედავად, რომელიც ვარაუდობს, რომ ტომი უბრალოდ კიდევ ერთი ცუდი შეყვარებულია, და ტომის უფროსის, დიურანდის (მატიას შვაიგჰოფერი) დამაიმედებელი სიტყვების მიუხედავად, რომელიც დარწმუნებულია, რომ ტომი უბრალოდ პირად პრობლემებს აგვარებს და თავისით დაბრუნდება. თავიდან ძნელია ზუსტად იმის დადგენა, თუ რა ხდის „Vanished“-ს ნაკლებად შთამბეჭდავს. ბევრი რამ არის, რასაც ის სწორად, ან სულ მცირე, ადეკვატურად აკეთებს. ოთხი ეპიზოდით, რომელთაგან თითოეული ერთ საათზე ნაკლებია, მისი ყურება ნამდვილად სწრაფად ხდება, ყოველგვარი ზედმეტი სიუჟეტური ხაზის ან თავის მოვლენის გარეშე, რაც მას შეანელებდა. კუოკო შესანიშნავად ასრულებს ელისის გაოგნებული გაჭირვების, შემდეგ კი მისი რკინისებრი გადაწყვეტილების როლს. დაახლოებით მესამე ეპიზოდის გარშემო, ის სასიამოვნო „ბადი-კოპ“ ურთიერთობაში ებმება კარინ ვიარის ჰელენთან, ჟურნალისტთან, რომელიც ისეთივე ფრანგულად გულგრილია, როგორც ელისი ამერიკულად გულწრფელი. გარდა ამისა, ალბათ საუკეთესო მიზეზი მის საყურებლად, მარსელის ხედები თითქმის წარმოუდგენლად ლამაზია. როდესაც ელისი სასტუმროს ოთახში შიშისა და მწუხარებისგან ჩაკეცილი იჯდა, მე საკუთარ თავს ვამჩნევდი, რომ აღფრთოვანებული ვიყავი იმით, რომ მისი აივანი პირდაპირ წყალზე იშლებოდა. მე მაინტერესებდა, როგორ ჰქონდა ასეთ გაჭირვებულ ქალს იმის საშუალება (ან, თუ გნებავთ, ფული), რომ ასეთი მომხიბვლელი ადგილი დაეჯავშნა, და ეს ხედი ხომ არ იყო გაფლანგული ქალზე, რომელიც ძალიან განაწყენებული იყო მის დასაფასებლად, და რა დამიჯდებოდა მე ოდესმე მსგავსი ხედით სიამოვნება. პრობლემა ისაა, რომ „Vanished“ არასოდეს იძლევა იმის მიზეზს, რომ ძალიან ვიდარდოთ არსებულ საიდუმლოებაზე. ის, რომ ელისს არ აქვს მამოძრავებელი მოტივაცია „ტომის პოვნის“ (და შემდეგ, ამასთან დაკავშირებით, „არ მოკვდეს“) გარდა, გასაგებია. ის, რომ მას უნდა აუხსნან, რომ როგორც არქეოლოგი, „თქვენ ეძებთ წარსულის მინიშნებებს, რათა მომავლის შესახებ გითხრათ“ – რადგან კუოკოს ბუნებრივი ხიბლის მიუხედავად, ელისი იმდენად უპიროვნოა, რომ არც მას და არც ჩვენ ამას სხვაგვარად ვერ გავიგებდით – ნაკლებად გასაგებია. მისი ურთიერთობა ტომთან ზედმეტად ზოგადად ტკბილია იმისთვის, რომ დაიჯერო, ისეთივე იდეალურად თვალწარმტაცი და სიყვარულით სავსე ფლეშბეკებში ვითარდება, თითქოს სამოგზაურო ბროშურებიდან იყოს ამოღებული. თავად ტომი ამ სცენებში თითქმის ზედმეტად წმინდანად მოჩანს იმისთვის, რომ დაიჯერო. რაც, სამართლიანობისთვის, ნაწილობრივ მიზანს ემსახურება: რაც უფრო მეტს იგებს ელისი მისი გაუჩინარების ირგვლივ არსებული უცნაური გარემოებების შესახებ, ის იწყებს კითხვას, ოდესმე თუ იცნობდა ის თავის პარტნიორს საერთოდ. მაგრამ რადგან ჩვენ არასოდეს ვიღებთ ნათელ სურათს, თუ ვინ არის ის სინამდვილეში, ან როგორი იყო ურთიერთობა, ჩვენ არ გვეძლევა შანსი, რომ მათ მიმართ ძლიერი გრძნობები განვივითაროთ. ამასობაში, რაც უფრო ღრმად ვიჭრებით შეთქმულებაში, მით უფრო უცნაური ხდება შოუ. პერსონაჟების გადაწყვეტილებები, როგორც ჩანს, უკუღმართად არის შექმნილი, რათა სიუჟეტი იქ მივიდეს, სადაც საჭიროა, ნაცვლად იმისა, რომ რაიმე ინტელექტუალური ან ემოციური ლოგიკით იყოს ნაკარნახევი.