ვინ იმალება ნიღბის მიღმა? „კივილის“ ფილმების მკვლელების რეიტინგი

სერიის უახლესი ფილმის (რომელიც კინოთეატრებში 27 თებერვალს გამოვა) მოლოდინში, მე კიდევ ერთხელ გადავხედე „კივილის“ ფრენჩაიზის ყველა ფილმს. მასში უამრავი შესანიშნავი ელემენტია, თუმცა ვიტყოდი, რომ „კივილის“ ფილმისთვის არაფერია იმაზე მნიშვნელოვანი, ვიდრე ის მომენტი, როცა საბოლოოდ ვხედავთ, ვინ იმალება Ghostface-ის ნიღბის მიღმა. საუკეთესო გამოვლენები იმიტომ მუშაობს, რომ მსახიობის სიხარულს გრძნობ, როდესაც ის ბოროტმოქმედის მონოლოგს წარმოთქვამს და ამით მომენტის შოკს კიდევ უფრო ამძაფრებს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს სიხარული ზოგჯერ შეიძლება ზედმეტ თამაშში გადაიზარდოს, ის ყოველთვის ხელს უწყობს მაღალი ენერგიის მქონე მომენტის შექმნას. წინა 90 წუთის განმავლობაში შექმნილი მთელი საიდუმლოების შემდეგ, ყოველთვის შოკისმომგვრელია იმის დანახვა, თუ ვინ დგას ამ მკვლელობების უკან და რა არის მათი საბოლოო მიზანი. მტკიცედ მჯერა, რომ სწორედ ეს არის მიზეზი, თუ რატომ გაგრძელდა ეს ფრენჩაიზი ამდენ ხანს და ყოველთვის ახერხებს მაყურებლის მოხიბვლას. ასე რომ, სანამ საბოლოოდ კიდევ ერთ ნაწილს ვიხილავთ (და იმედია, მე-7 ფილმი ჩვენს სიაში მაღალ ადგილს დაიკავებს, როცა გამოვა), მოდით, შევაფასოთ „კივილის“ ფრენჩაიზის მკვლელების გამოვლენები. ცხადია, აქ იქნება სპოილერები, ამიტომ გთხოვთ, ჯერ ფილმებს უყუროთ, სანამ გაიგებთ, ვინ დგას მთელი ამ სისხლისღვრის უკან. როგორც „კივილის“ ერთგული ფანი, ყოველთვის, როცა ახალი ნაწილი გამოდის, ვცდილობ, ყველა შესაძლო ელემენტი გავშიფრო და მკვლელი სრულყოფილ გამოვლენამდე მივხვდე. ამიტომაც, გონება ამერია, როდესაც მეექვსე ფილმის დაწყებიდან სულ რაღაც ხუთ წუთში, Ghostface-მა თავად მოიხსნა ნიღაბი. ეს ოფიციალურ სიაში ვერ შევიტანე, რადგან ის ტექნიკურად ფილმის მთავარი Ghostface არ არის, მაგრამ ის მაინც Ghostface-ია და სწორედ ის ასრულებს ფილმის გახსნის მკვლელობას (ჩემი ყველა დროის ფავორიტი მომენტი, სამარა უივინგის მონაწილეობით). ფრენჩაიზის ყველაზე სუსტი მომენტი, როდესაც ადრე მკვდრად მიჩნეული რომან ბრიჯერი (Roman Bridger) ცხადყოფს, რომ ის არის სიდნის მწამებელი. ძნელია რომანი სერიოზულად აღიქვა, რადგან ის წუწუნებს, თუ როგორ არ ზრუნავდა მასზე დედამისი ისე, როგორც მის ნახევარ-დაზე, სიდნიზე. სკოტ ფოლის წკრიალა ხმა არ არის დამაშინებელი და ის უბრალოდ გაბუტულ ბავშვს ჰგავს. და რაც ყველაზე უარესია, მისი მთავარ შემოქმედად წარმოჩენა, ბილისა და სტუს გავლენის ქვეშ მოქცევა, ყოველთვის სისულელე იყო. არსებობს მიზეზი, რის გამოც ამ ფილმს შემდგომ ნაწილებში თითქმის არასდროს ახსენებენ და ეს არის ის, რისი დავიწყებაც უმეტესობას გვსურს. მე-2 ნაწილიდან მცირე ინსპირაციის აღებით, ეს ყველაფერი შურისძიებაზეა, რადგან „კივილი 5“-ის რიჩი ქირშის (Richie Kirsch) ოჯახი სემ და ტარა კარპენტერების (Sam and Tara Carpenter) ცხოვრებას ჯოჯოხეთად აქცევს. მათ განსაკუთრებით სემის ტანჯვა სურთ, რადგან ის იყო ის, ვინც რიჩის სასიკვდილო დარტყმა მიაყენა, და აუდიტორიას ფრენჩაიზის წარსულის უამრავ ნივთს აცნობს. ეს ელემენტი შესანიშნავია, მაგრამ არის რაღაც, რაც გამოვლენაში ბოლომდე არ მუშაობს და ცოტა უხერხული გამოდის. მიუხედავად იმისა, რომ ზედმეტი თამაში Ghostface-ის გამოვლენის ერთ-ერთი მახასიათებელია, დერმოტ მალრუნი (Dermot Mulroney) მას ზედმეტად იყენებს, რაც უფრო იუმორისტულია, ვიდრე დამაშინებელი. ლიანა ლიბერატო (Liana Liberato) კი თავის ელემენტშია, მაგრამ ის სამი მკვლელიდან ყველაზე ნაკლებად ჩანს. პირველი ფილმის ხელახლა შექმნის კონცეფციას და მთელი ყურადღების მარტოხელა გადარჩენილზე გამახვილებას უზარმაზარი პოტენციალი ჰქონდა. ინტრიგა იმაშია, რომ ის, ვისაც ყველა საბოლოო გოგონად მიიჩნევს, სინამდვილეში მკვლელია. ფილმი რომ ჯილის (Jill) ეტლით გაყვანით დასრულებულიყო, ეს რეიტინგში უფრო მაღლა იქნებოდა. სამაგიეროდ, მათ უკან დაიხიეს და იგივე ძველი სცენარი გაიმეორეს: სიდნი, დიუი და გეილი (Sidney, Dewey and Gale) უკუიქცნენ და ჯილი ერთხელ და სამუდამოდ გაანადგურეს. ამის მიუხედავად, მაინც სახალისოა ორიგინალური ელემენტების ხელახალი შექმნის ნახვა. ჩვენი ამ სიის წინა ორი ჩანაწერის მსგავსად, ემა რობერტსი (Emma Roberts) ცოტა უჭირს მართლაც დამაშინებელი იყოს. საბედნიეროდ, რორი კალკინი (Rory Kulkin) ფენომენალურია და მომენტი, როცა ის ქირბის (Kirby) დანით ჭრის, შოკისმომგვრელია, რაც საშუალებას გვაძლევს, ერთ ფილმში ორი შესანიშნავი მკვლელის გამოვლენა ვიხილოთ. ეს ცოტა უცნაურია, რადგან თავდაპირველად სხვა მკვლელები იყვნენ (თუმცა ქალბატონი ლუმისი ყოველთვის ამ ყველაფრის უკან იდგა). ასე რომ, დავკარგეთ დერეკი (Derek) და ჰალი (Hallie) და სანაცვლოდ მივიღეთ კინო-ობსესირებული მიკი (Mickey), როგორც ლუმისის პარტნიორი. მიკის სიგიჟე ეკრანიდანაც კი იგრძნობა, რადგან მას არ შეუძლია მოითმინოს სასამართლო პროცესი, თითქმის საკუთარ ფილმში თამაშობს. შურისძიება ყოველთვის ძლიერი მოტივატორია, ამიტომაც მხოლოდ დამატებითი ბონუსია ის ფაქტი, რომ ქალბატონი ლუმისი (Mrs. Loomis) ამ ყველაფერს აწყობს, ცდილობს შური იძიოს მისი შვილის, ბილის (Billy) სიკვდილისთვის. ლორი მეტკალფი (Laurie Metcalf) დიდ შთაბეჭდილებას ახდენს, მიუხედავად მცირე ეკრანული დროისა და ეს მაშინვე აზრიანი ხდება: რა თქმა უნდა, ვიღაც ამას გააკეთებს შვილის სიკვდილისთვის. განსაკუთრებით ის, ვინც ბილი ლუმისივით შვილი გაზარდა. მე მომწონს კონცეფცია, როდესაც ფანები თავად იღებენ ინიციატივას და ცდილობენ შექმნან ისეთი ფილმი, როგორიც ყოველთვის სურდათ. „კივილის“ ფრენჩაიზის მეტა ელემენტი საშუალებას აძლევს მას ღრმად ჩავიდეს, რიჩის ბოლო სიტყვები „მაგრამ რაც შეეხება ჩემს დასასრულს?“ („But what about my ending?“) ფანთა კულტურისთვის გაცილებით მეტს ნიშნავს, ვიდრე უბრალო სიტყვებს ფილმში. ხშირად ვხედავთ, თუ როგორ ბრაზდებიან ფანები, როდესაც სერია არ მიდის იმ გზით, როგორც მათ წარმოედგინათ, და ეს არის მოლოდინების რეალობასთან შედარების შესანიშნავი ანალიზი. სწორედ ეს ფანდომი ეხმარება ჯეკ ქვედისა (Jack Quaid) და მაიკი მედისონის (Mikey Madison) პერფორმანსების გაუმჯობესებას, რომლებიც, როგორც ჩანს, ამით არიან გატაცებულნი