ვინსენტ დ'ონოფრიო დღესდღეობით შესაძლოა ყველაზე მეტად ცნობილი იყოს უილსონ ფისკის/ქინგპინის როლით Marvel-ის სატელევიზიო შოუებში „დერდევილი“ და „დერდევილი: თავიდან დაბადებული“, მაგრამ მსახიობს თავისი კარიერის განმავლობაში რამდენიმე დასამახსოვრებელი როლი აქვს შესრულებული. დ'ონოფრიო ფართო საზოგადოებამ სტენლი კუბრიკის ფილმში „მეტალის გარსი“ შესრულებული როლით გაიცნო, რის შემდეგაც მან ითამაშა ისეთ ფილმებში, როგორებიცაა „კაცები შავებში“, „შესანიშნავი შვიდეული“, „უცნაური დღეები“ და „იურული სამყარო“. ის რეჟისორობითაც დაინტერესდა და 2005 წელს გადაიღო მოკლემეტრაჟიანი ფილმი „ხუთი წუთი, მისტერ უელსი“, რომელიც თავისივე კამეოს გაგრძელება იყო ორსონ უელსის როლში, ტიმ ბარტონის ფილმში „ედ ვუდი“. შემდეგ, 2010 წელს მუსიკალური სლეშერის (!) „ტყეში ნუ შეხვალ“ რეჟისორობის შემდეგ, დ'ონოფრიომ გადაიღო (და თავადაც გამოჩნდა) 2019 წლის ვესტერნში „ბიჭუნა“, სადაც ითამაშეს ისეთმა მსახიობებმა, როგორებიც არიან ითან ჰოუკი, კრის პრატი, დეინ დეჰაანი და ადამ ბოლდუინი. მაშ, რაზეა ფილმი „ბიჭუნა“? ფილმი მოგვითხრობს ძველი დასავლეთის კანონგარეშე ბილი ქიდის ისტორიას, რომელიც თავის მხრივ გახდა შთაგონება უფრო ძველი ვესტერნებისთვის, როგორიცაა სემ პეკინპას მძაფრი „პეტ გარეტი და ბილი ქიდი“ და ჰოვარდ ჰიუზის ნაკლებად შთამბეჭდავი „კანონგარეშე“. დ'ონოფრიო, თუმცა, დრამატიზირებს ლეგენდარულ დაპირისპირებას ბილი ქიდს (დეჰაანი) და შერიფ პეტ გარეტს (ჰოუკი) შორის, მკვეთრად განსხვავებული თემატური აქცენტებით. მისი ფილმი ორიენტირებულია რიოზე (ჯეიკ შური), 14 წლის მოზარდზე, რომლის ტრავმული ბავშვობა უსიამოვნო ელფერს სძენს მის ზრდასრულობისკენ მიმავალ გზას. როგორც კი რიო თავისუფლების მოსაპოვებლად გაქცევას გადაწყვეტს, მისი სასტიკი ბიძა გრანტი (პრატი) ერთვება საქმეში, რათა ეს არ მოხდეს. მიუხედავად იმისა, რომ „ბიჭუნა“ ყველანაირად ცდილობს ბილი ქიდის მითოსს მიუდგეს ბავშვის პერსპექტივიდან, რომლის ცხოვრებაც ძალადობრივმა მამაკაცებმა დააზარალეს, მას განსაკუთრებით ახალი სათქმელი არაფერი აქვს. მიუხედავად ამისა, ეს არის დ'ონოფრიოს ღირსეული სარეჟისორო მცდელობა, რომლის ნახვაც ღირს, თუ მედიტაციური ხასიათის ვესტერნების მოყვარული ხართ. ნებისმიერი მხატვრული ნაწარმოები შემოქმედებითი ხერხებით არის განპირობებული, მაგრამ დამაჯერებელ და დაუჯერებელ ისტორიას შორის განსხვავება დაუჯერებლობის შეჩერებაში მდგომარეობს. „ბიჭუნა“ დიდ უპირატესობას იღებს თავისი რეალისტური წინაპირობიდან, რაც გულისხმობს იმას, რომ რიოს საკუთარ ხელში უწევს სადავეების აღება მოძალადე ოჯახიდან გასაქცევად. სავსებით სარწმუნოა, რომ ბავშვი, რომელიც ძალადობის გარემოცვაში იზრდება, ერთ მომენტში თავადაც იძალადებს და მისი მორალი გამოცდას გაუძლებს, როდესაც ის ახალ ადამიანებს შეხვდება. სამწუხაროდ, ეს პერსპექტიული თემა მიტოვებულია ფილმის უხარისხო, არაპრაქტიკულ მესამე აქტში, რომელიც ორიენტირებულია სროლაზე, რაც ნაჩქარევად შექმნილ შთაბეჭდილებას ტოვებს. ვინსენტ დ'ონოფრიომ ამ არარეალისტურ ელემენტზე ისაუბრა 2019 წელს Den of Geek-თან ინტერვიუში, სადაც ახსნა, თუ რატომ მუშაობს ის, მისი აზრით, რიოს ისტორიის ნაწილად: „ვესტერნის გადაღების იდეის არსი იმაშია, რომ, განსაკუთრებით ახალგაზრდა კაცის გადმოსახედიდან, შეგიძლია ცოტათი რომანტიზება მოახდინო, რათა ზოგიერთი არარეალისტური რამ გამოგივიდეს. იქნება ეს საუბრის მანერა თუ სცენარები, რომლებიც ახალგაზრდა ბიჭთან ხდება, საბოლოო ჯამში, ეს ფილმია და ფილმში ბევრი რამის გაკეთება შეგიძლია.“ მიუხედავად იმისა, რომ ეს ლოგიკა გონივრულია, ენდრიუ ლენჰემის სცენარი არ არის საკმარისად მჭიდროდ გამართული ან დახვეწილი ამის წარმატებით განსახორციელებლად. „ბიჭუნა“ ასევე იღებს გაუგებარ გადაწყვეტილებას, ზედაპირულად წარმოაჩინოს თავისი ქალი პერსონაჟები, რაც უნებლიეთ ამცირებს მის მკვეთრ კრიტიკას პატრიარქალური ძალადობის მიმართ. სარას (ლეილა ჯორჯი), რიოს დას, გააზრებული მოტივაცია აქვს, მაგრამ მისი მიზნები მამრობითი სქესის პერსონაჟების სასარგებლოდ იჩრდილება. თუმცა, ამ ნაკლოვანებების მიუხედავად, „ბიჭუნა“ კურსზე რჩება ითან ჰოუკისა და დეინ დეჰაანის დამაჯერებელი შესრულების წყალობით, რაც ხელს უშლის ამ პოტენციურად არატრადიციულ ვესტერნს სრულად გადაუხვიოს გზიდან.