ტელევიზიის სამყაროში „მეორე სეზონის“ ხსენება ხშირად საშიშ ასოციაციებს იწვევს და ამას კარგი მიზეზი აქვს. მკაცრი ვადებისა და მაღალი მოლოდინების პირობებში, სცენარისტები, რომლებსაც საკმარისი დრო ჰქონდათ სადებიუტო სეზონების დასახვეწად, უცებ აღმოჩნდებიან წნეხის ქვეშ, რომ უფრო სწრაფად წარმოადგინონ უკეთესი ნამუშევარი. თავისი ბუნებით, მეორე სეზონები ასევე წარმოადგენს ნარატიულ ჩიხს. თუკი პირველ სეზონში თქვენს უმთავრეს სიუჟეტურ ხაზებსა და პერსონაჟების განვითარებას დაასრულებთ, გაგიჭირდებათ საინტერესო ახალი მიმართულებების პოვნა შემდგომი გაგრძელებისთვის. პირიქით, თუ პირველ სეზონს ყურადღებით გამოიყენებთ საინტერესო საიდუმლოებების შესაქმნელად, მეორე სეზონს დაუტოვებთ ტვირთს, რომ ეს ყველაფერი ისე ახსნათ, რომ მაყურებელი კმაყოფილი დარჩეს. ასეთ ხაფანგში ხვდებიან ყველაზე ამაღელვებელი შოუებიც კი, რომელთა მეორე სეზონებიც ყველაზე მოუთმენლად არის ნანატრი, და 2010-იანი წლების მაღალპროფილურ სამეცნიერო ფანტასტიკის სერიალს ეს ძალიან კარგად ახსოვს. ბლოკბასტერული ფილმის ღირსი სამსახიობო შემადგენლობით, მიმზიდველი „ვესტერნი მომავალს ხვდება“ ესთეტიკით და უამრავი დაპირებით, Westworld 2016 წლის ყველაზე განხილვადი შოუ იყო. გარკვეულწილად გასაკვირია, რომ Westworld-ის პირველმა სეზონმა გაამართლა ეს მოლოდინები. ენტონი ჰოპკინსის, ევან რეიჩელ ვუდის და ედ ჰარისის შესანიშნავი შესრულებებით გამყარებული, Westworld-მა თავისი მიმდინარეობა სტილითა და შინაარსით დაიწყო. ხელუხლებელი ვესტერნის პეიზაჟი პოეტურად კონტრასტში იყო კლინიკურ, კულისებს მიღმა ლაბორატორიებთან; ერთი შეხედვით უწყინარი უაზრობა, რომელსაც ანდროიდები წარმოთქვამდნენ; თანამედროვე ჰიტები, რეგტაიმის ფორტეპიანოს მელოდიებად გადაკეთებული – Westworld-ში ყველაფერს ღრმა მნიშვნელობა ჰქონდა (ან ყოველ შემთხვევაში ასე ჩანდა). ეს იყო სეზონი, რომელიც შექმნილი იყო თეორიების ინსპირაციისთვის, რთული კითხვების დასასმელად და უამრავი სიუჟეტური შემობრუნების მოსატანად. ისტორია მართლაც ჭკვიანური იყო თავისი ორმაგი ქრონოლოგიით, დამალული „ჰოსტებითა“ და დაფარული საიდუმლოებებით. Westworld-ის პირველი 10 ეპიზოდი რთული იყო, ეჭვგარეშეა, მაგრამ ისინი გასაგები იყო ყველასთვის, ვისაც სურდა ჩაძირულიყო მასში. ეს არაფერს ნიშნავდა, თუ Westworld-ს არ შეექმნა პერსონაჟები, რომლებზეც ზრუნვა ღირდა, მაგრამ ეს საკითხიც მოგვარებული იყო. ადამიანი იყო თუ „ჰოსტი“, Westworld-ის მკვიდრთა უმეტესობა ენიგმატურ მორალურ ნაცრისფერ ზონაში იმყოფებოდა, სადაც მათი მოტივები არასოდეს იყო სრულად ნათელი – ფორდი, დოლორესი, შავებში გამოწყობილი კაცი და ა.შ. მაგრამ ჯეიმს მარსდენის ტედის, ტენდივე ნიუტონის მეივს და ჯეფრი რაიტის ბერნარდის მსგავსმა პერსონაჟებმა Westworld-ს ნამდვილი პროტაგონისტები მისცეს, რომლებისთვისაც თანაგრძნობა ღირდა, რითაც მექანიკურ სიგიჟეს აზრი მიენიჭა. მსოფლიოს იმ დროისთვის, შესაძლოა, ასე არ ეფიქრა, მაგრამ Westworld-ის პირველი სეზონის საიდუმლოებები შედარებით მარტივი იყო. მათგან ყველაზე დიდი, ლაბირინთი, აღმოჩნდა არნოლდის გზა, რათა „ჰოსტებს“ სრული აზროვნება მოეპოვებინათ. ქრონოლოგიის მთავარი ხრიკი იყო ჯიმი სიმპსონის მიერ ედ ჰარისის პერსონაჟის ახალგაზრდა ვერსიის განსახიერება, რითაც სეზონის მოვლენები ორად იყოფოდა. ჯერჯერობით, ყველაფერი კარგად მიდიოდა. Westworld-ის მეორე სეზონი უფრო მასშტაბური გახდა, მაგრამ შედეგად დაკარგა კონტროლი თავის ნარატივზე. საიდუმლოებები საიდუმლოებებზე იყო დალაგებული, და მეორე სეზონში ბუნდოვანი, აუხსნელი სახელების სიმრავლე პრობლემას ასახავდა: სამჭედლო (the Forge), კარი (the Door), ამაღლებული (the Sublime), მიღმიერი ველი (the Valley Beyond)... გარკვეულ მომენტში, ისეთი შეგრძნება გაჩნდა, თითქოს Westworld ენიგმატური იყო მხოლოდ ენიგმატურობის მიზნით. უმარტივესი დეტალიც კი უახლეს საიდუმლო ყუთად უნდა ქცეულიყო. ეს ფილოსოფია Westworld-ის მეორე სეზონის ქრონოლოგიებზეც გავრცელდა. ისევ და ისევ, თუ პირველი სეზონის გაყოფილი ნარატივი გამოწვევას წარმოადგენდა, მეორე სეზონის მრავალი ქრონოლოგია თითქმის განზრახ ბუნდოვანი ჩანდა. ალბათ საინტერესოა, რომ შოუს ერთ-ერთმა თანაშემქმნელმა, ჯონათან ნოლანმა ერთხელ ახსენა Westworld-ის მეორე სეზონში სიუჟეტური შემობრუნების შეცვლა მას შემდეგ, რაც Reddit-ის ფანმა სწორი თეორია გამოაქვეყნა. ასეთი მკვეთრი ზომების მიღება მიანიშნებს, რომ Westworld დამნაშავე იყო სიურპრიზის ელემენტის პრიორიტეტიზაციაში ეფექტურ თხრობაზე მაღლა, და ეს გამოჩნდა დასრულებულ პროდუქტში. Westworld-ის მეორე სეზონის „საიდუმლოება-პირველ რიგში“ მიდგომის კიდევ ერთი მაგალითია ის, რომ ყველაზე ბოლო სცენაში ედ ჰარისის „შავებში გამოწყობილი კაცი“ გადიოდა ერთგულების ტესტს WestWorld-ის ქვემოთ მდებარე ლაბორატორიაში. მიუხედავად იმისა, რომ შოუ კიდევ ორი სეზონი გაგრძელდა, ამ სცენას არასოდეს მიუღია სათანადო ახსნა და ახლა ის ისეთი დეტალივით იგრძნობა, რომელიც მხოლოდ ზემოქმედებისთვის დაემატა, ყოველგვარი მკაფიო მიზნისა თუ მიმართულების გარეშე. Westworld-მა მესამე სეზონი გამოიყენა ზოგიერთი საკამათო საკითხის მოსაგვარებლად. მთავარი პარკის მიღმა გასვლა და აარონ პოლის ქელების წარდგენა სერიალს კარგად მოემსახურა, და მიუხედავად იმისა, რომ ნარატივი კვლავ ეშმაკურად რთული იყო, ყოველ შემთხვევაში, ისეთი შეგრძნება გაჩნდა, თითქოს Westworld-ს თანმიმდევრული გზა ჰქონდა ჩაფიქრებული და შეწყვიტა გამოუცნობლობის მცდელობა. საბოლოოდ, აუდიტორიამ დაიწყო უფრო დიდი სურათის დანახვა – „ჰოსტების“, ადამიანებისა და მათი მომავლის შესახებ. ამავდროულად, „Westworld“-დან „Futureworld“-ზე გადასვლამ გამოიწვია მკვეთრი ცვლილება, რამაც გონებრივად დამღლელი მეორე სეზონის შემდეგ მაყურებელს მაინცდამაინც გულით არ მიესალმა. მეოთხე სეზონი ამავე მიმართულებით გაგრძელდა, შესაძლოა, 2016 წლის შემდეგ შოუს საუკეთესო ნაწილიც კი გახდა, რადგან ის გარდაუვალი აპოკალიფსური შედეგისკენ მიიჩქაროდა, მაგრამ იმ დროისთვის უკვე გვიანი იყო. Westworld-ის „აუცილებლად სანახავი“ სატელევიზიო შოუს სტატუსი გაქრა, რამაც საბოლოოდ სეზონების შემდეგ მისი ნაადრევი გაუქმება გამოიწვია.