სიუჟეტი: რვა წლის გოგონა ოქროს კარიბჭის პარკში ძალადობრივი გაუპატიურების მოწმე ხდება. მიმოხილვა: მიმდინარე წელს სანდენსის კინოფესტივალზე ნაჩვენებ ყველა ფილმს შორის, არცერთს არ გამოუწვევია ისეთი დიდი აჟიოტაჟი, როგორიც „ჟოზეფინას“. ფილმმა უკვე მოიპოვა ფესტივალის მთავარი პრიზები – ნარატიული ჟიურის დიდი პრიზი და მაყურებლის მთავარი ჯილდო. სავარაუდოდ, მას მალე შეიძენს მაღალი კლასის დისტრიბუტორი და ჯილდოების სეზონშიც წარმატებას მიაღწევს. „ჟოზეფინა“ უდავოდ რთული ფილმია. ის მიჰყვება ჩვენს პატარა პროტაგონისტს (რომელსაც წარმოუდგენელი მეისონ რივზი განასახიერებს), რომელიც მყისიერად კარგავს ბავშვურ ცნობისმოყვარეობასა და სამყაროს აღქმის უნარს, როდესაც კვირა დილით მამას (ჩენინგ ტატუმი) წინ გაუსწრებს სირბილისას და გაუპატიურების მოწმე ხდება. სექსუალური ძალადობის ჩვენებისას მაყურებლისთვის არაფერია დაფარული; კამერა ჟოზეფინას თვალით ხედავს მოვლენებს, რომელიც სრულ აქტს უყურებს, თუმცა ბოლომდე ვერ ხვდება, რას ხედავს. რეჟისორი ბეტ დე აროუხო შემზარავად არ ერიდება ამ საზარელ ძალადობას, თუმცა ეს მხოლოდ დასაწყისია იმისა, რაც ხშირად რთულად საყურებელი, თუმცა უმნიშვნელოვანესი ფილმია. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი ჟოზეფინას მშობლების როლებში ჩენინგ ტატუმისა და გემა ჩანის შესანიშნავი შესრულებით სარგებლობს, ეს მეისონ რივზის შოუქეისია, რომლის პერფორმანსი ბავშვ მსახიობებს შორის ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესოა. ფილმებს ხშირად აქვთ მიდრეკილება, რომ მათი ბავშვი-პროტაგონისტები ზედმეტად ჭკვიანები და მოწიფულები წარმოაჩინონ, მაგრამ ჟოზეფინა რეალურ ბავშვად გვევლინება, რომლის ტრავმის შედეგად განვითარებული ქცევითი პრობლემები დამაჯერებელია – თუნდაც მათ ზოგჯერ ცუდ შუქში წარმოაჩინონ იგი. ბოლომდე არ იცის რა ნახა, ჟოზეფინა თავდასხმის შემდეგ იწყებს აგრესიულ ქცევას, ხშირად აფურთხებს ადამიანებს სახეში (იმეორებს იმას, რასაც მამამისი აკეთებს, როდესაც ის და პოლიცია მოძალადეს დაიჭერენ) და ძალადობრივად ესხმის თავს. ერთ შემზარავ სცენაში ის ორსულ დედას მუცელშიც კი ურტყამს. რასაც დე აროუხო აქ გვიჩვენებს, არის ჩადენილი დანაშაულის სრული შედეგები, სადაც მოძალადე (რომელსაც ფილიპ ეტინგერი განასახიერებს) ჩუმ აჩრდილად იქცევა, რომელიც ჟოზეფინას მის წარმოსახვაში დაჰყვება. რაც ჟოზეფინასთვის მდგომარეობას უარესს ხდის, ის არის, რომ ტრავმირებული მსხვერპლი უარს ამბობს სისხლის სამართლის საქმეში მოწმედ ყოფნაზე, რის გამოც ჟოზეფინას უწევს ჩვენების მიცემა – ქმედება, რომელიც მას ხელახლა ატრავმირებს. მართლაც, „ჟოზეფინა“ უდავოდ ცხარე განხილვის საგანი გახდება საყოველთაო გამოსვლის შემდეგ, რადგან ის უმოწყალოდ აჩვენებს, თუ რამდენად რთულია გაუპატიურების საქმის წარმოება, განსაკუთრებით კულმინაციაში, სადაც ჟოზეფინა სასტიკი ჯვარედინი დაკითხვის ქვეშ ექცევა. ტატუმი კიდევ ერთ შესანიშნავ პერფორმანსს გვაჩვენებს ჟოზეფინას მამის როლში, რომელიც საკუთარ ტრავმას ებრძვის, რადგან თავს დამნაშავედ გრძნობს იმაში, რომ ვერ შეძლო ქალიშვილის დანაშაულის ხილვისგან დაცვა და ადრე ჩარევა. ის თამაშობს მოსიყვარულე, მაგრამ ასევე იმედგაცრუებული მამის როლს, რომლის ქორწინებაზეც დანაშაულს გარკვეული ნეგატიური გავლენა აქვს. ჩანი, ჟოზეფინას დედის როლში, თავადაც ყოფილა სექსუალური ძალადობის მსხვერპლი და მასთან უთანხმოებაშია იმაზე, უნდა მისცეს თუ არა გოგონამ ჩვენება, რაც თავდაპირველად იდილიურ ქორწინებასაც აზიანებს. „ჟოზეფინას“ ერთადერთი პრობლემა ის არის, რომ მისი ხშირად კლინიკური მიდგომა მას რთულად საყურებელს ხდის. ჟოზეფინა აშკარად მოსიყვარულე ოჯახიდანაა, მაგრამ გაუპატიურების შემდეგ სითბოს რეალური სცენები არ არის ნაჩვენები და ფილმი იშვიათად სცილდება უიმედობას. ამ თვალსაზრისით ის „ჩემი სიკვდილის სიყვარულს“ ჰგავს – იმდენად დეპრესიულია, რომ ზოგჯერ გამძლეობის გამოცდასავით გრძნობა გეუფლება. მიუხედავად ამისა, „ჟოზეფინა“ არის ფილმი, რომლის ნახვაც აუცილებელია, რადგან ის ბევრ ღირებულ კითხვას სვამს, მაგალითად, რატომ არის სექსუალური თავდასხმები ასე იშვიათად დასჯადი (და როდესაც ისჯება, ციხის ვადები მინიმალურია) და რა მოვალეობა აქვს, თუ საერთოდ აქვს, ჟოზეფინას მსგავს ბავშვს სამართლიანობის აღსრულებაში. ეს მკაცრი, მაგრამ აუცილებელი ფილმია. შესანიშნავი.