ზვიგენების ფილმების არაერთგვაროვანი რეპუტაცია და გამონაკლისები, რომლებიც ქებას იმსახურებს

ზვიგენებზე გადაღებულ ფილმებს წლების განმავლობაში საკმაოდ არაერთგვაროვანი რეპუტაცია ჰქონდათ. მათ ხშირად უკავშირებენ უაზრო, დაბალბიუჯეტიან საშინელებათა ფილმებს, რომლებიც მაყურებლის მოსაზიდად ზვიგენების მიმართ თანდაყოლილ შიშს ეყრდნობიან, მიუხედავად მათი სუსტი კინემატოგრაფიისა. იქნება ეს გადაჭარბებული სისულელე, როგორიცაა „შარკნადო“ (Sharknado), თუ საშუალო დონის ბლოკბასტერები, როგორიცაა „მეგი“ (The Meg), ზვიგენებზე გადაღებული ფილმები ხშირად ხუმრობის საგანია, როდესაც საქმე გადამეტებულ და ხშირად არაეფექტურ საშინელებათა ან მოქმედებით ფილმებს ეხება. თუმცა, ყველა ზვიგენზე გადაღებული ფილმი არ არის ისეთი საშინელი, როგორც ყველაზე უარესები. არსებობს რამდენიმე მართლაც შესანიშნავი ფილმი ამ ჟანრში, რომლებიც ქებასა და პატივისცემას იმსახურებს. ჟანრის პიონერებიდან დაწყებული კონცეფციის მაქსიმალური გამოყენებით დასრულებული, მკვლელი ზვიგენების შესახებ მოთხრობებს მრავალი წლის განმავლობაში ნამდვილად აინტერესებდათ აუდიტორია. ეს მართლაც შესანიშნავი ფილმები თითქმის ღირსეულად აქცევს ნაგვის გროვად ქცეული ზვიგენების ფილმების გარჩევას. განსაკუთრებით ჟანრის დანარჩენ ნაწილთან შედარებით, ეს ზვიგენების ფილმები მაქსიმალურად იყენებენ კონცეფციას და წარმოადგენენ ერთ-ერთ ყველაზე მიმზიდველ, შემზარავ და, მთლიანობაში, ეფექტურ ზვიგენების ფილმს, რაც კი ოდესმე შექმნილა. როდესაც რეჟისორი ჟაუმე კოლეტ-სერა (Jaume Collet-Serra) არ ქმნის გასართობ მოქმედებით თრილერებს, ის თავის სარეჟისორო ნიჭს 21-ე საუკუნის ერთ-ერთ უდიდეს „დამალულ საშინელებათა ძვირფას ქვას“ სესხულობს, მათ შორის არის „ობოლი“ (Orphan), „ცვილის სახლი“ (House of Wax) და შარშანდელი „ქალი ეზოში“ (The Woman in the Yard). „წვრილი წყლები“ (The Shallows) იყენებს მის თანდაყოლილ ნიჭს საშინელებათა ჟანრში და გადააქვს კლასიკურ ზვიგენების ფილმის სცენარში, სადაც ბლეიკ ლაივლი (Blake Lively) მოგვევლინება სერფერად, რომელიც სიცოცხლისთვის იბრძვის საშიშ, ზვიგენებით სავსე წყლებში. ფილმი აერთიანებს ზვიგენების ფილმის კონცეფციას კლასიკური ერთლოკაციური თრილერის კონცეფციასთან, სადაც ლაივლის პერსონაჟი ზვიგენის მიერ დაშავდება და მარტოხელა კლდეზე აღმოჩნდება წყლის შუაგულში, რის შემდეგაც გაქცევის გეგმას შეიმუშავებს. „წვრილი წყლების“ გენიალურობა იმაში მდგომარეობს, რომ მისი დაძაბულობა და საშინელება მთლიანად არ ეყრდნობა ზვიგენების არსებობას, როგორც შიშის ერთადერთ წყაროს, რადგან ხაფანგში აღმოჩენის და საფრთხის წინაშე მარტოობის მდგომარეობა აძლიერებს ზვიგენების გავლენას. მცირერიცხოვანი მსახიობთა შემადგენლობით და ერთი მთავარი ლოკაციით, ფილმი მაქსიმალურად იყენებს ყოველ წვრილმან დეტალს, რადგან უმცირეს შეცდომასაც კი შეიძლება მომაკვდინებელი ზვიგენების ხელში სიკვდილი მოჰყვეს. ის შორს არის ბორბლის ხელახლა გამოგონებისგან ზვიგენების ფილმების ან ერთლოკაციური საშინელებათა თრილერების მხრივ, თუმცა უდავოდ მიმზიდველი ფილმია, რომელიც ესმის საშიში ზვიგენის მარტივ ეფექტურობას და იზოლაციის შიშს. ზვიგენების ფილმების ჟანრში წარმატების მოპოვების ერთ-ერთი უახლესი გამორჩეული მცდელობა, „საშიში ცხოველები“ (Dangerous Animals) აერთიანებს ზვიგენების საფრთხესა და სისხლის წყურვილს სადისტური სერიული მკვლელისას, რათა შექმნას ველური და შოკისმომგვრელი ზვიგენის წამების ფილმი. ფილმი მოგვითხრობს თავისუფალი სულისკვეთების მქონე სერფერზე, რომელიც უმოწყალო და სადისტური ბრიუსის (ჯაი კორტნი) უკანასკნელი ტყვე ხდება. ბრიუსი შეშლილი მკვლელია, რომელიც რიტუალურად აჭმევს თავის მსხვერპლს ადგილობრივ ზვიგენებს, რათა, მისი აზრით, „არასრულფასოვანი ადამიანებისგან“ გაწმინდოს სამყარო. წამების ფილმი შიშსა და დაძაბულობას დიდ ელფერს სძენს ზვიგენების თემას, უბრალოდ იყენებს მათ საფრთხეს, როგორც ინსტრუმენტს და საფრთხის წყაროს ცენტრალური ბოროტმოქმედის ნამდვილი ბოროტებისთვის. რეჟისორი შონ ბირნი (Sean Byrne) შესანიშნავად იყენებს თავის გამორჩეულ სტილს – კომიკურ, მაგრამ უმოწყალო და ზედმეტად სისხლიან ჰორორს – რათა შექმნას ისეთი საშინელებათა გამოცდილება, რომელიც ისეთივე ამაღელვებელი და გასართობია, როგორც ამაზრზენი საყურებელი. პერსონაჟები ბევრად უფრო მრავალშრიანი და შთამბეჭდავია, ვიდრე ტრადიციულ საშინელებათა ფილმში, რაც მათი ზვიგენების მიერ სიკვდილს მაყურებლისთვის კიდევ უფრო მტკივნეულს და დასამახსოვრებელს ხდის. წამების ჰორორ ფილმების არსი და მიმზიდველობა ძირითადად ემთხვევა ზვიგენების ფილმების გავლენასა და ძლიერ მხარეებს, ამიტომ ძალიან ლოგიკურია ამ ორი განსხვავებული ჰორორ ქვეჟანრის გაერთიანება, რაც ორივე სამყაროს საუკეთესოს შექმნის და გამორჩეული დამატება იქნება ორივე შესაბამისი ქვეჟანრისთვის. ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ და მაშინვე ცნობად ზვიგენების ფილმებს შორის, „ღრმა ლურჯი ზღვა“ (Deep Blue Sea) ხშირად გამოიყენება, როგორც შესანიშნავი ზვიგენის ფილმის მაგალითი (იმ სხვა ზვიგენის ფილმის გარდა, თქვენ იცით რომელი, ცოტა ხანი დაელოდეთ, იცით რომ მოდის). მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი ხშირად ასოცირდება მის ლეგენდარულ მოულოდნელ სიკვდილის სცენასთან, მის გარშემო არსებული ფილმის დანარჩენი ნაწილი არანაკლებ შთამბეჭდავი და მიმზიდველი აღმოჩნდება, როგორც მოქმედებით-საშინელებათა ფილმი. ფილმი მოგვითხრობს მეცნიერთა გუნდზე, რომლებიც ოკეანის შუაგულში მდებარე კვლევით დაწესებულებაში ზვიგენებზე ექსპერიმენტებს ატარებენ ალცჰაიმერის დაავადების სამკურნალო საშუალების შექმნის იმედით. თუმცა, როდესაც მათ ექსპერიმენტებს მოულოდნელი გვერდითი ეფექტი მოჰყვება და ზვიგენებს ზეადამიანურ ინტელექტს ანიჭებს, მალევე ზვიგენები იწყებენ დაწესებულების განადგურებას და მეცნიერებს აიძულებენ იბრძოლონ სიცოცხლისთვის. „ღრმა ლურჯი ზღვის“ თანდაყოლილი მიმზიდველობა, ზვიგენების სხვა ფილმების უმეტესობასთან შედარებით, იმაში მდგომარეობს, რომ ის არ ცდილობს იყოს უბრალოდ კიდევ ერთი დაძაბულობით სავსე ზვიგენის ჰორორ ფილმი, არამედ აერთიანებს ზვიგენის ჰორორ ფილმების კონვენციებს 90-იანი წლების მოქმედებითი ბლოკბასტერის უაზრო ქაოსთან.