თავისუფლად შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ მას ან გაეცნოთ მის ნამუშევრებს. ის ყველგანაა — Upwork-ზე, YouTube-ზე, Spotify-ზე, SoundCloud-ზე, Collider-ზე, LinkedIn-ზე, Instagram-ზე. არსებობს ანიმაციური ფილმები, რომელთა ყურებასაც კომფორტისთვის ან ცნობისმოყვარეობის გამო იწყებ, ერთი საათის შემდეგ კი იცინი, დაძაბული ხარ ან უბრალოდ ემოციებს მიჰყვები, რადგან ფილმმა ზუსტად იცის, სად უნდა დააჭიროს. სამწუხაროდ, ეს ხშირად არ ხდება. ის ნამდვილად არ ხდება იაფი ხრიკებით. ეს მხოლოდ ისეთი პერსონაჟების არჩევანის შემთხვევაში ხდება, რომელთა თვალყურის დევნებაც შეგიძლია, სამყაროს წესებით, რომლებიც თანმიმდევრული და ემოციურად ზემოქმედია, და სცენებით, რომლებიც ისე სუფთად „ჯდება“, რომ მათ სიყვარულით იხსენებ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ეს უბრალოდ ეკრანზე მოძრავი გრაფიკაა. დიახ, თქვენ უკვე იცით ეს სათაურები. აქ საქმე იმაში კი არ არის, რომ გაგაცნოთ ისინი, არამედ იმაში, რომ შეგახსენოთ, რატომ ღირს ისინი თქვენს დროს ახლა: ვის მიჰყვებით, რა ხდება, რაც გაიძულებთ წინ გადაიხაროთ, და რას გაძლევთ თითოეული ფილმი ემოციურად, რასაც ვერ მიიღებთ საშუალო კარგი ანიმაციური ფილმისგან. შემდეგი 10 ფილმი უდავოდ 10/10-ია. WALL·E პირველივე წუთებში გითრევს, რადგან საკმარისად მამაცია, რომ მარტოხელა პატარა რობოტს (ბენ ბარტი) მთელი ფილმი თავისი ქცევებით ატარებინოს. თქვენ უყურებთ, როგორ აპრესავს ის ნაგავს კუბებად, ეძებს ადამიანების ნარჩენებში და ინახავს პატარა განძეულს, როგორიცაა რუბიკის კუბი და კოვზ-ჩანგალი, რადგან გადარჩენის რუტინებიდან საკუთარი პიროვნება შექმნა. შემდეგ EVE (ელისსა ნაითი) მის სამყაროში ჩნდება, არის სწრაფი, ზუსტი და სრულიად გულგრილი მისი გრძნობების მიმართ — სანამ WALL·E არ მისცემს მას ისეთ რამეს, რის იგნორირებასაც ვერ შეძლებს: მტკიცებულებას, რომ სიცოცხლე შესაძლოა ჯერ კიდევ არსებობდეს. ფილმის მეორე ნახევარი კიდევ უფრო ძლიერად მოქმედებს, რადგან ისტორია იმის ბრძოლად იქცევა, თუ რა გახდნენ ადამიანები. კაპიტანი მაკრი (ჯეფ გარლინი) იწყებს, როგორც ადამიანი, რომელსაც დახმარების გარეშე ფეხზე დგომაც კი არ შეუძლია, შემდეგ კი თანდათან იხსენებს, რომ მას გადაწყვეტილებების მიღების უფლება აქვს. ხომალდის ავტოპილოტი მტრად იქცევა, რადგან ის „ყველას კომფორტულად ყოფნის“ პროგრამას რელიგიასავით მისდევს. როდესაც WALL·E აგრძელებს ბიძგს, სიტყვასიტყვით, ფიზიკურად ბიძგს, თქვენ განიცდით სიხარულს, როდესაც უყურებთ, თუ როგორ აღუდგენს ერთი პატარა ჯიუტი პერსონაჟი მთელ სახეობას სიცოცხლის ნებას. ეს მშვენიერი სანახაობაა. აკირა საყელოში გჭიდებთ. ფილმი თავის სამყაროს ისე წარმოაჩენს, თითქოს ის უკვე დუღს. კანედა (მიცუო ივატა) ბაიკერების ბანდას ნეო-ტოკიოში თავხედობითა და ერთგულებით მიუძღვის, ფილმი კი ქალაქს არასტაბილურად წარმოაჩენს: არეულობები, სამხედრო რეპრესიები და მთავრობა, რომელიც ცდილობს შეიცავოს ის, რაზეც კონტროლი უკვე დაკარგა. შემდეგ ტეცუო (ნოძომუ სასაკი) საიდუმლო ექსპერიმენტში ებმება და შეცვლილი ბრუნდება, ძალაუფლება ერევა ბავშვს, რომელიც წლების განმავლობაში თავს სუსტად და დაუფასებლად გრძნობდა. ფილმი ბრწყინვალედ მიგიყვანთ დანაშაულის, ერთგულების და სიბრაზის შეჯახების ემოციებში. ტეცუოს არჩევანი უფრო საშიში ხდება, რადგან ფილმი გვიჩვენებს, თუ როგორ ამძაფრებს ძალაუფლება დაუცველობას სისასტიკედ — ის წყვეტს პატივისცემის თხოვნას და იწყებს მის ძალით აღებას. თქვენ უყურებთ, როგორ ეჯახება ერთმანეთს მეგობრობა, ეგო, მთავრობის შიში და შეუჩერებელი ფსიქიკური ძალა, და ეს ყველაფერი ისეთი კმაყოფილებით „ჯდება“, რომლის დროსაც ფიქრობ: „არ მჯერა, რომ მათ ეს გაბედეს“, რაც გაიძულებთ სცენების დაუყოვნებლივ გადახვევას. ანიმაციურ ფილმებს შორის, „ციცინათელების საფლავი“ ერთ-ერთი ყველაზე პირდაპირი, ემოციურად გულწრფელი ომის ისტორიაა, რომლის ნახვაც შეგიძლიათ, და ის ამას ორი ბავშვის ისტორიაზე ფოკუსირებით აღწევს. სეიტა (ცუტომუ ტაცუმი) ხდება თავისი პატარა დის, სეცუკოს (აიანო შირაიში) მომვლელი, მას შემდეგ, რაც ხანძრის შედეგად მათი ცხოვრება განადგურდება. თქვენ ხედავთ ყველაფერს და გრძნობთ ყველაფერს, რასაც ისინი გრძნობენ. როგორ იძინებენ, როგორ ჭამენ, ვინ დაეხმარება, რა ხდება, როდესაც დახმარება აღარ არის. სეიტას სიამაყე ნამდვილ სიუჟეტურ ძალად იქცევა. ის აყალიბებს იმას, თუ სად მიდიან და რა მხარდაჭერას იღებს. ფილმი ბრწყინვალედ არის ფოკუსირებული პრაქტიკულ დეტალებზე, რომლებიც მძაფრად მოქმედებს თქვენზე. კანფეტის ყუთი, მაგალითად, ხდება როგორც კომფორტის წყარო, ასევე საზომი: რამდენი დარჩა, რისი გაზიარება შეიძლება, რა ვერ შეიცვლება. სეცუკოს პატარა ქცევები, საჭმლის თხოვნა, თამაში, მხიარულად დარჩენის მცდელობა, ისეთ მომენტებად იქცევა, რომლებიც გტკენს გულს, რადგან ზუსტად გესმით, რა არ ესმის მას. ფილმი შეძრულს გტოვებთ. ის არასოდეს გთხოვთ, რომ აღფრთოვანდეთ ტრაგედიით. ის უბრალოდ ბრწყინვალედ გაჩვენებთ, თუ რამდენად სწრაფად იშლება ჩვეულებრივი ცხოვრება და რამდენად ძლიერად იბრძვის სიყვარული, რომ მაინც გაგრძელდეს. „რატატუი“ არის ოცნების ასრულების ისტორია. ვირთხას ვნებიანად უყვარს კერძების მომზადება და ის ხდება შეფ-მზარეული, როგორიც ყოველთვის უნდოდა ყოფილიყო. თუმცა არა ისე, როგორც გინდოდათ. და არც ჯადოსნურია. მასში ჩართულია უკიდურესი შრომა და ლოგიკა და სწორედ ეს ხდის ამ ფილმს ასე უნიკალურს და ასე კარგს. რემის (პატონ ოსვალტი) აქვს შეფ-მზარეულის გემოვნება და შეფ-მზარეულის აკვიატება, და ფილმი გაიძულებთ დაიჯეროთ ეს, როდესაც აჩვენებს, თუ როგორ აგემოვნებს ის — ყველი და მარწყვი ერთიანდება, წვნიანს ბალანსი სჭირდება, ინგრედიენტებს პატივს სცემენ. ის ნამდვილ პარიზულ სამზარეულოში აღმოჩნდება და ქმნის ყველაზე სასაცილო პარტნიორობას, რომელიც რატომღაც იდეალურად გრძნობს თავს: ლინგვინი (ლუ რომანო) ხდება ხელები, ხოლო რემი ხდება ტვინი, და მოულოდნელად მათი თაღლითობა ნამდვილ კერძებად იქცევა. მის დასრულების შემდეგ გიჩნდებათ სურვილი, თავად მოამზადოთ, დაედევნოთ რაიმე უნარს და თავიდან ნახოთ ის სამზარეულოს სცენები, რომლებიც ამბიციას სახალისოს ხდის. პრინცესა