საშინელებათა ჟანრი კინემატოგრაფიის ერთ-ერთი ყველაზე მყარი და საიმედო მიმართულებაა. ამ მედიუმის გარიჟრაჟიდანვე მაყურებელს უყვარდა შეშინება, რისი ნათელი მაგალითია 1922 წლის შედევრი „ნოსფერატუ: საშინელებათა სიმფონია“, რომელიც ჟანრისთვის გარდამტეხ მიღწევად იქცა. მას შემდეგ, ყოველწლიურად გამოდის მინიმუმ ერთი მნიშვნელოვანი საშინელებათა ფილმი, განსაკუთრებით ახალ ათასწლეულში და მით უმეტეს 2010-იანი წლებიდან. მართლაც, არ იქნება გადაჭარბებული თუ ვიტყვით, რომ ამჟამად საშინელებათა ჟანრის ოქროს ხანას განვიცდით. პოპულარობის ეს ნელი ზრდა 2000-იან წლებში დაიწყო, J-horror-ის ბუმისა და ფსიქოლოგიური საშინელებათა შეთავაზებების ზრდის წყალობით. ამ ფილმებიდან ბევრი განსაკუთრებით კარგი არ ყოფილა, მაგრამ რამდენიმე მათგანი ნამდვილად ღირს თქვენს დროს. ფაქტობრივად, ისინი შეიძლება თითქმის უნაკლო იყოს, რასაც მხოლოდ მცირე დეტალები აკლია შესრულებაში ან ნარატივში. მიუხედავად ამისა, 2000-იანი წლების ეს საშინელებათა ფილმები თითქმის სრულყოფილია და თქვენს საყურებელ სიაში უნდა იყოს, თუ ჯერ არ გინახავთ. 2000-იანი წლების ჰორორი კარგად დაიწყო ფილმით „სხვები“ (The Others), ალეხანდრო ამენაბარის ნამუშევრით მოჩვენებებით სავსე სახლის ქვეჟანრზე. ნიკოლ კიდმანი განასახიერებს გრეისს, ღრმად მორწმუნე ქალს, რომელიც იზოლირებულ მამულში ცხოვრობს თავის ორ ფოტოსენსიტიურ შვილთან ერთად. ჩრდილში მოქცეულ ცხოვრებაში გრეისი რწმენასა და იმედში ეძებს თავშესაფარს, სანამ ქმრის ომიდან დაბრუნებას ელოდება. ყველაფერი იცვლება სამი იდუმალი მსახურის მოსვლასთან ერთად და გრეისი მალე აღმოჩნდება უხილავ ძალასთან ბრძოლაში საკუთარ კედლებში. დღეს, „სხვები“ ძირითადად მისი ფინალური სიუჟეტური შემობრუნებით არის ცნობილი, რამაც დიდწილად გადაფარა ფილმის გარშემო არსებული მთლიანი დისკუსია. თუმცა, ფილმი ოსტატურად შექმნილი საშინელებათა დეტექტივია. ამენაბარი დაძაბულობას ინარჩუნებს მთელი ფილმის განმავლობაში, ხშირად ეყრდნობა ფსიქოლოგიურ ჰორორს და არა აშკარა „ჯამფ სქერებს“, რათა მაყურებელი დაძაბულობაში ჰყავდეს. კიდმანი ასრულებს თავის ერთ-ერთ ყველაზე ძლიერ როლს, როგორც ქალი, რომელიც პარანოიაში იძირება, რითაც ეხმიანება ინგრიდ ბერგმანს ფილმში „გაზის შუქი“ (Gaslight). დიახ, ფილმი კარგავს თავისი ზემოქმედების ნაწილს, თუ უკვე იცით შემობრუნება, მაგრამ „სხვები“ მაინც სასიამოვნოა როგორც შემზარავი მოჩვენებებით სავსე სახლის ამბავი და როგორც დანაშაულისა და ტრავმის მდიდარი კვლევა, რაც მას ფუნდამენტურ ნამუშევრად აქცევს თანამედროვე "ამაღლებული ჰორორის" ქვეჟანრში. აშშ-ში, 2000-იანი წლების J-horror-ის გაგიჟება დაიწყო გორ ვერბინსკის 2002 წლის ინგლისურენოვანი რიმეიქით, რომელიც დაფუძნებულია ჰიდეო ნაკატას 1998 წლის ფილმზე „რინგუ“ (Ringu). ფილმში „ზარი“ (The Ring), ნაომი უოტსი, დევიდ ლინჩის „მალჰოლანდ დრაივში“ გარღვევის როლის შემდეგ, ჟურნალისტ რეიჩელ კელერის როლს ასრულებს, რომელიც სამი მოზარდის სიკვდილს იძიებს. მალე ის სიკვდილებს იდუმალ კასეტას უკავშირებს, რომელსაც წყევლა თან ახლავს: ვინც მას ნახავს, შვიდ დღეში მოკვდება. შიშის ოსტატური ნიმუში, „ზარი“ თავს არიდებს აშკარა სისხლისღვრასა და შოკისმომგვრელ ღირებულებას, პარანოიითა და ატმოსფერული საშინელებით სავსე ნელი, მეთოდური ისტორიის სასარგებლოდ. მიუხედავად ამისა, ფილმს მაინც აქვს ბევრი ნამდვილად შემზარავი მომენტი, განსაკუთრებით კი სცენა, სადაც მოჩვენება სამარა მორგანი ტელევიზორიდან გამოდის, სცენა, რომელმაც მთელი თაობა ტრავმირება. „ზარი“ ძალიან განსხვავებული ფილმია „რინგუსგან“, რაც არც კარგია და არც ცუდი; სინამდვილეში, ეს შეიძლება უკეთესიც კი იყოს, რადგან ეს რიმეიქი ცნობილ ისტორიას ახალ, უფრო კლინიკურ ხედვას სთავაზობს. ბევრმა იაპონური საშინელებათა ფილმის რიმეიქმა მოჰყვა, მაგრამ ვერც ერთმა ვერ მიაღწია იმ შემაშფოთებელ და დაუვიწყარ სიმაღლეებს, რასაც ვერბინსკიმ „ზარით“ მიაღწია. დენი ბოილის რეჟისორობით, ალექს გარლანდის სცენარითა და კილიან მერფის მონაწილეობით, „28 დღის შემდეგ“ (28 Days Later) წარმატებული ფორმულის მქონე ფილმი იყო. ფილმის მოქმედება განადგურებულ დიდ ბრიტანეთში ვითარდება, რომელიც განადგურებულია ძალზედ გადამდები „მძვინვარების ვირუსით“, რომელიც ადამიანებს აინფიცირებს და მათ გაბრაზებულ, უგონო არსებებად აქცევს. მერფი განასახიერებს ჯიმს, ველოსიპედის კურიერს, რომელიც კომიდან იღვიძებს და ახალ რეალობას პოულობს, სადაც მას გადარჩენა უნდა ისწავლოს. „28 დღის შემდეგ“ სრულიად მოახდინა ჟანრის რევოლუცია ზომბების ახალი სახეობის შემოტანით; ისინი უფრო სწრაფები, გაბრაზებულები და ველურები იყვნენ. რა თქმა უნდა, ისინი მკაცრად ზომბები არ არიან — უფრო ინფიცირებულები — მაგრამ მოდი, ვის ვცდილობთ მოვატყუოთ? ფილმმა ახალ ათასწლეულში ზომბი ჰორორის ახალი ტალღა დაიწყო, მრავალი გაგრძელება მოჰყვა და კილიან მერფის საერთაშორისო კარიერას ბიძგი მისცა. მისი რეპუტაცია დამსახურებულია: „28 დღის შემდეგ“ შემზარავი და დამაფიქრებელი ხედვაა იმის შესახებ, თუ როგორ შეიძლება გამოიყურებოდეს გლობალური ეპიდემია, რის გამოც ბევრმა ის ნამდვილად შემაშფოთებლად მიიჩნია COVID-19-ის ეპიდემიის დროს. ფილმი მესამე აქტში სამოქმედო ჟანრში გადახრით კარგავს ზოგიერთ ეფექტურობას, მაგრამ „28 დღის შემდეგ“ რჩება 2000-იანი წლების საშინელებათა ფილმების ტრიუმფად. იმ სუ-ჯუნგი, მუნ გიონ-იონგი და იუმ ჯუნგ-ა უცნაურ საოჯახო ფოტოზე პოზირებენ ფილმში „ორი დის ამბავი“ (A Tale of Two Sisters). სურათი: Cineclick Asia Big Blue Film 2000-იან წლებში J-horror-თან ერთად კორეული ჰორორის აღზევებაც შეინიშნებოდა, და ცოტა ფილმი თუ წარმოადგენს მას უკეთ, ვიდრე 2003 წლის „ორი დის ამბავი“. კიმ ჯი-უნის ფილმი მოგვითხრობს მოზარდ სუ-მის (იუმ ჯუნგ-ა) შესახებ, რომელიც ფსიქიკური ჯანმრთელობის დაწესებულებაში ყოფნის შემდეგ თავის საყვარელ დასთან, სუ-იონთან (იმ სუ-ჯუნგი) ერთად ბრუნდება. მალე, ორივე უცნაურ მოვლენებს განიცდის საკუთარ სახლში და სულ უფრო ნაკლებად ენდობა მამასა და მის ახალ მეუღლეს. „ორი დის ამბა...