ახალი მუსიკის პარასკევი: კვირის საუკეთესო ალბომები

Paste არის ადგილი, სადაც ყოველი ახალი მუსიკის პარასკევი იწყება. ჩვენ ვაგრძელებთ საუკეთესო ახალი სიმღერების რეგულარულ მიმოხილვას და გამოვყოფთ ყველაზე მიმზიდველ ახალ ჩანაწერებს, რომლებიც უნდა მოისმინოთ. კვირის საუკეთესო ახალი ალბომები იხილეთ ქვემოთ. სანი ფარისი ამბობს, რომ ალბომის „Not Here Not Gone“ სათაური ეხება იმას, „როგორ შეგიძლია დაკარგო ადამიანები ცხოვრებაში, მაგრამ მაინც იგრძნო მათი ყოფნა და ენერგია შენს ირგვლივ“. ყოფნა და ენერგია მიმზიდველ მოტივს ქმნის Blackwater Holylight-ის ახალ ჩანაწერში, რომელიც ბენდისთვის პირველია პორტლანდიდან, ორეგონი, ლოს-ანჯელესში გადასვლის შემდეგ. ეს სიმღერები ცარიელ ფიქალს ჰგავს, შემდეგ კი დასვრილია მძიმე, ფსიქოდელიური გიტარის რიფებითა და შუგეიზის ვრცელი ჟღერადობით. TV On The Radio-სა და Run the Jewels-ის პროდიუსერი დეივ საიტეკი ჩნდება რამდენიმე ბიტთან ერთად „Giraffe“-ზე, ხოლო დრონები ატომის გამყოფ ფაზს და დუმილს აწვება, რომელიც მოიცავს „Heavy, Why?“-ს. მომწონს მეტალის, დამახინჯებული ჟღერადობა „Bodies“-ში. „Not Here Not Gone“ არის მიმზიდველი მოსასმენი ალბომი ბენდისგან, რომელიც საკუთარ წარმავლობაზე ფიქრობს. —მეტ მიტჩელი [Suicide Squeeze Records] ალბომისთვის „My Ghosts Go Ghost“, პირველი ჩანაწერი, რომელიც მთლიანად გროგსის არყოფნაში შეიქმნა, RiTchie-მ და Parker Corey-მ „Injury Reserve“ უკან მოიტოვეს და მოქმედებენ ახალი სახელით — By Storm — რომელსაც მათი ბოლო ალბომის ბოლო სიმღერის მიხედვით დაერქვა. ისინი ახლა ბევრად უფრო ასაკოვნად გამოიყურებიან და ჟღერენ. Corey, რომელიც ოდესღაც რბილი სახის ბავშვი იყო და 35 წლის ასაკშიც კი პირადობის დამადასტურებელს სთხოვდნენ, ახლა ისლანდიელ ნოიზ-არტისტს ჰგავს. თუ Injury Reserve ოდესღაც შეუძლებელი გამოწვევების დაძლევაზე ქმნიდა სიმღერებს, By Storm-მა შექმნა ალბომი იმ წარუმატებლობასთან ერთად ცხოვრებაზე, რომლის დაძლევაც ვერ შეძლო. ეს გაცილებით რთული ემოციაა არტიკულაციისთვის და ეს გაცილებით რთული მუსიკაა. ტყუილი იქნებოდა იმის თქმა, რომ აქ ძველი ჟღერადობის ნარჩენები არ არის. RiTchie ხომ მაინც რეპავს. ალბომის გახსნილი ნაზი სიმები და სევდიანი მოგონებები მაშინვე გვახსენებს მათ 2017 წლის სინგლს „North Star“, ერთ-ერთ ყველაზე გამანადგურებელ რეპ სიმღერას, რომელიც ამ საუკუნეში შეიქმნა. თუმცა, ანდერდოგის ენერგიით გამოწვეული ღიმილისგან განსხვავებით, „My Ghosts Go Ghost“-ის სიხარული ერთგვარი გაოცების გზით მოდის. —ლიამ ინსკო-ჯოუნსი [DeadAir] Animal Collective-ის რეზიდენტი საუნდ-შეიფერი საბოლოოდ იკავებს ცენტრალურ ადგილს ალბომში „Can I Get a Pack of Camel Lights?“, დებიუტში, რომელიც ხურდა-გურდას პორტალად აქცევს და არა უბრალო ხრიკად. ათი ინსტრუმენტალის განმავლობაში, ბრაიან ვაიცი (Brian Weitz) ეყრდნობა დრონს, დისტორშენს და გამეორებას, მისდევს ტრანსის მდგომარეობებს პოპ-ჰუკების ნაცვლად და ტექსტურას აკისრებს ემოციურ სიმძიმეს. შედეგები მოძრაობს დამწვარი-უდაბნოს ფსიქოდელიასა და უცნაურ ფოლკტრონიკას შორის: „Tonic“ და „RV Envy“ ინსტრუმენტს ცხელ, თითქმის როკის მსგავს ღრიალამდე მიიყვანს, ხოლო გრძელი ნაწარმოებები, როგორიცაა „Compact Mirror/Last Names“, ამბიენტ ჯაზისა და საუნდტრეკის ტერიტორიისკენ იშლება. სტუმრები – ეივი თეირი (Avey Tare) ბასზე, დრამერების მბრუნავი შემადგენლობა და ვაიცის საკუთარი ვაჟი „Government Job“-ზე – შემოდიან და გადიან მიქსიდან, რაც აძლიერებს იმას, თუ რამდენად პირადულია ეს ექსპერიმენტი, თუნდაც ყველაზე აბსტრაქტულ მომენტებში. ეს არის მშვიდი, თამამი ჩანაწერი, თუმცა ის, რა თქმა უნდა, მალე ჩარტებში ვერ მოხვდება; ბოლოს და ბოლოს, ეს არის არტისტი, რომელიც ყველაზე ცნობილია ელექტრონიკით და იყენებს საუკუნოვან დრონ ბოქსს, რათა შეაერთოს კრაუტროკი, სულიერი ჯაზი და უდაბნოს ჰალუცინაციები რაღაც უნიკალურად მის საკუთარ ნამუშევრად. —კეისი ეპშტეინ-გროსი [Drag City] 2026 წელს პოპ-პანკის სერიოზულად აღქმა ყოველთვის ადვილი არ არის, მაგრამ Joyce Manor-ი შესანიშნავ საქმეს აკეთებს ალბომში „I Used To Go To This Bar“, თუნდაც ისინი მოუხერხებელ შუალედში მოხვდნენ. მათი სავაჭრო ნიშნები აშკარაა: ბარი ჯონსონის სტაბილური წუწუნი, ნერვიული სასიყვარულო სიმღერები, მრუდე რიფები. ჯონსონი ყოველთვის უფრო მეტად იყო დაინტერესებული პოპ-მუსიკით, ვიდრე პანკით ან ჰარდკორით, რაც მან ბოლო ინტერვიუში The Line of Best Fit-თან ხაზგასმით აღნიშნა. „I Used To Go To This Bar“ მაქსიმალურად აკმაყოფილებს ამ პოპ-ინსტინქტს. ახალი ტალღის სინთეზატორებით შესანიშნავ სიმღერაში „Falling Into It“, ისინი აგრძელებენ 2022 წლის შესანიშნავი „40 oz. to Fresno“-ს დაწყებულ გზას. „After All You Put Me Through“-ში ჯონსონი და კომპანია პოულობენ უცნაურად ფანკი, სევდიან გრუვს ბონგოსა და ფილმისთვის მზა სიმების მინიშნებებით. ხოლო „I Know Where Mark Chen Lives“-ში ჯონსონი მღერის ყოფილ Summer Vacation-ის ფრონტმენთან ერთად გაბრუებაზე, მაგრამ სიმღერა ნამდვილად გაფრინდება იმ მახვილი ჰუკით: „Freight train coming down the track / And it almost gave me a heart attack“ სანამ ჩაყვინთავს ხალისიან, მძლავრი აკორდებით დატვირთულ სტროფში. „I Used To Go To This Bar“ ყოფს ზრდასრული Joyce Manor-სა და იმ მკვეთრ პანკს შორის განსხვავებას, რითაც ისინი ცნობილები არიან, დამატებითი ეგზისტენციალური პანიკით. —ითან ბეკი [Epitaph] ვინ ვარ მე, რომ უარი ვთქვა Wire-ის მეთიუ სიმსის მიერ პროდიუსირებულ ინგლისურ პოპ-როკ ჩანაწერზე? „Lucky Now“, ლანდე ჰეკტის უახლესი ალბომი, შეიცავს ბევრ „twee“-ს, ბევრ „jangle“-ს და ბევრ „vibe“-ს. Muncie Girls-ის ყოფილმა ლიდერმა თქვა, რომ „Lucky Now“ არის სურვილის შედეგი, „ვცადო და მივაღწიო რაღაც უფრო პოზიტიურს, რასაც ზოგადად უფრო მეტად ვცდილობ — უბრალოდ, რომ არ დავიშალო“. უნდა ვთქვა, რომ „Lucky Now“ დაშლის პირას არც კი ჟღერს. ეს არის ენერგიული და მტკიცე ნამუშევარი.