უკანასკნელი ოთხი ათწლეულის განმავლობაში, დრამებმა შიდა ქალაქებში გადარჩენის სირთულეებზე არა მხოლოდ ნაყოფიერი კარიერები წამოიწყეს, არამედ ხმა მისცეს ფერადკანიან ადამიანებს, რომლებსაც ხშირად უგულებელყოფენ ზოგადად მედიაში. ურბანული დრამების საწყისმა რენესანსმა, რომელიც სპაიკ ლის „გააკეთე სწორი რამ“-ის („Do the Right Thing“) ნოვატორულმა გავლენამ გამოიწვია, კინორეჟისორებს კარი გაუღო მკაცრი, რეალისტური ისტორიების მოსაყოლად, მათ შორის პოლიტიკურად დამუხტული ნარატივების, სათაურებიდან ამოგლეჯილი კრიმინალური ისტორიების და მძლავრი ბიოგრაფიული ფილმების. ქვემოთ მოცემული სია წარმოგიდგენთ ბოლო 37 წლის ათ საუკეთესო ურბანულ დრამას. მიუხედავად იმისა, რომ უამრავი საკულტო კლასიკაა, რომლებიც ამ სიაში მოხვედრას იმსახურებენ, აქ წარმოდგენილმა ფილმებმა ყველაზე დიდი კულტურული გავლენა მოახდინეს კინემატოგრაფიაზე და ზოგადად მსოფლიოში. ტრაგედიითა და მუშათა კლასის ბრძოლით განპირობებული ისტორიების მიღმა, ამ ფილმებმა ხმამაღალი და მკაფიო განცხადება გააკეთეს. მიუხედავად იმისა, რომ უორენ ბიტის „ბულუორთი“ („Bulworth“) ამერიკულ პოლიტიკას სატირულად ასახავს, აბსურდული სიუჟეტი სოციალური უთანასწორობის მწვავე კომენტარებითაა გაჯერებული. მსახიობი/რეჟისორი თამაშობს კორუმპირებული აშშ სენატორის როლს კალიფორნიიდან, რომელიც იმდენად იმედგაცრუებულია პოლიტიკით, რომ საკუთარი მკვლელობის დაგეგმვასაც კი ცდილობს. არაფერი აქვს დასაკარგი, ბულუორთი თავის ხელახალი არჩევნების კამპანიას ჰიპ-ჰოპით გაჯერებულ კამპანიად აქცევს, რათა სიმართლე თქვას სისტემური რასიზმის შესახებ, პარალელურად კი ღრმა გრძნობები უჩნდება ახალგაზრდა აქტივისტის (ჰოლი ბერი) მიმართ. მისი კულტურული შოკის ელემენტებისა და სიმართლის მთქმელი თემების გამო, „ბულუორთი“ ამ სიაში მოხვდა, მიუხედავად იმისა, რომ კომედიად იყო რეკლამირებული, სწორედ იმის გამო, თუ როგორ ეჭიდება იგი პოლიტიკას. ვარსკვლავის კომიკურად გულწრფელი შესრულების დიდი ნაწილი, განსაკუთრებით სენატორის სატელევიზიო ინტერვიუს სცენის დროს, განპირობებულია პოლიტიკური პარტიების ფარისევლობის გამოაშკარავების მოთხოვნილებით. პოლიტიკოსებს უყვართ საუბარი გაჭირვებული შავკანიანი ოჯახების ბედის შეცვლაზე, მაგრამ არასდროს გვთავაზობენ კონკრეტულ ნაბიჯებს ცვლილებების მისაღწევად. ყველაზე აბსურდულ მომენტებშიც კი, „ბულუორთი“ ახერხებს პოლიტიკოსების კრიტიკას, რომლებსაც ავიწყდებათ ყველაზე მნიშვნელოვანი: მათი ამომრჩევლები. ჰარლემში განვითარებული დრამა, რომელიც სპაიკ ლის ხშირი ოპერატორის, ერნესტ დიკერსონის სარეჟისორო დებიუტს აღნიშნავს, არ გაჰყვა ადრინდელი ურბანული ფილმების უფრო რბილ, დრამატულ გზას. სიუჟეტი ოთხ თინეიჯერ მეგობარს მიჰყვება, რომლებიც დაიღალნენ ბანდის მუქარითა და პოლიციის შევიწროებით და დანაშაულის გზას ადგებიან. მაღაზიის ძარცვის დროს, ჯგუფის ყველაზე გაბედული წევრი, ბიშოპი (ტუპაკ შაკური), მფლობელს კლავს, რაც მას სხვებთან, მათ შორის დამწყებ დიჯეი ქიუსთან (ომარ ეპსი) დაპირისპირებაში აყენებს. სოციალური კომენტარი მეორე პლანზე გადადის ამ ცივ, უხეშ პერსონაჟის კვლევაში, რომელიც ქუჩის ძალადობის გავლენას აჩვენებს ადვილად აღქმად ახალგაზრდებზე. გვიანდელი შაკურის პირველი მთავარი როლი დიდ კინოფილმში არის 90-იანი წლების თინეიჯერი ახალგაზრდობის ერთ-ერთი ყველაზე შემზარავი განსახიერება, რომელიც ქუჩის ცხოვრებით ცხოვრობს და საბოლოოდ მის მიერვე ნადგურდება. დიკერსონის კინეტიკური ოპერატორული ნამუშევარი, რომელიც ყველაფერი სენტიმენტალურისგან თავს იკავებს, „ჯუსს“ („Juice“) ეპოქის ჟანრის განმსაზღვრელ დრამად აქცევს. ჰიუზების ძმების მეორე ნამუშევარმა ვიეტნამის ომიდან დაბრუნებული ვეტერანების საშინაო ცხოვრებაზე განსხვავებული კუთხით შეხედა. საზღვაო ქვეითი ვეტერანი ენტონი კერტისი (ლარენც ტეიტი) 1973 წელს ბრონქსის თავის სამეზობლოში ბრუნდება, განიცდის პოსტტრავმულ სტრესულ აშლილობას (PTSD) და ხედავს თანამებრძოლების სირთულეებს. თავის გატანის სირთულეების გამო, ენტონი მებრძოლ ჯგუფს, სახელად „ნეტ ტერნერის კადრს“ მიმართავს, რათა ჯავშანმანქანის ძარცვა განახორციელოს. ომისა და შავკანიანი ვეტერანების მძიმე მდგომარეობის დაკავშირებით, „მკვდარი პრეზიდენტები“ („Dead Presidents“) უნიკალური იყო ურბანული დრამების საშინაო ფრონტის მიღმა გაფართოებით. კრიტიკოსები, მათ შორის როჯერ ებერტი, ფილმზე გაყოფილი აზრი ჰქონდათ მისი ვრცელი თხრობის გამო, რამაც Rotten Tomatoes-ზე 49% შეფასება მოუტანა. მისმა ზომიერმა წარმატებამ სალაროებში ხელი შეუწყო კრის ტაკერის, ფრედი როდრიგესისა და ტერენს ჰოვარდის კარიერების დაწყებას. რიდლი სკოტის ეპიკურმა კრიმინალურმა დრამამ 70-იანი წლების ჰეროინის ეპიდემიას ადამიანური სახე მისცა. „ამერიკელი განგსტერი“ („American Gangster“) დაფუძნებულია ცნობილი ჰარლემის კრიმინალური ავტორიტეტის, ფრენკ ლუკასის (დენზელ ვაშინგტონი) ნამდვილ ისტორიაზე, რომელმაც მოწინააღმდეგეებს დაუპირისპირდა კრიმინალური საწარმოს შესაქმნელად ვიეტნამიდან ჰეროინის ექსპორტის გზით. ძალაუფლებისკენ მიმავალ გზაზე ის მრავალი მტრის სამიზნე ხდება, მათ შორის იტალიური მაფიის, კორუმპირებული პოლიციელის (ჯოშ ბროლინი) და ნიუ-ჯერსის დეტექტივის (რასელ ქროუ), რომელიც საბოლოოდ ოპერაციას ანადგურებს. რამდენად ვრცელიც არ უნდა იყოს დრამატული მასშტაბი, „ამერიკელი განგსტერი“ ლუკასის ადამიანურ მხარეს იკვლევს მიმზიდველი გზით ვაშინგტონის შესრულების მეშვეობით. კონკურენტებისგან განსხვავებით, ლუკასი თავის ნარკოფულს ოჯახის წევრების, მათ შორის დედის (რუბი დი) ცხოვრების გასაუმჯობესებლად იყენებდა. მაგრამ ფილმი მაყურებელს არ აძლევს საშუალებას დაივიწყოს, რომ განგსტერის კეთილი საქმეები შავკანიანი საზოგადოების მოწამვლის ხარჯზე მოდის. ნარატივის ბუნდოვანმა ხაზებმა „ამერიკელი განგსტერი“ გამოარჩია მაფიოზური ფილმებისგან, როგორიცაა „ნათლია“ და „ნაიარევი სახე“. ბიოგრაფიული ფილმი ჰიპ-ჰოპ ჯგუფ N.W.A.-ის ჩამოყალიბების შესახებ კინოთეატრებში ისეთივე ენერგიით შემოიჭრა, როგორც ჯგუფის პირველი ალბომი. ფ. გარი გრეის ფილმი აღწერდა ჯგუფის ადრეულ აღმასვლას კომპტონის ქუჩებიდან მუსიკალური სცენის ერთ-ერთ ცენტრალურ ფიგურად ქცევას. ამ გზაზე ისინი კონფლიქტში შევიდნენ ისტებლიშმენტთან თავიანთი მუსიკის მეშვეობით, მაგრამ ასევე ერთმანეთთან...