კინაღამ დავიჯერე, რომ ფანჯრიდან გადმოვვარდი და 2006 წელს გამეღვიძა, ფრენკ რეინოლდსის სტილში, რადგან ეს ერთადერთი გონივრული ახსნაა იმისა, თუ რატომ დავინახე ჩემს ლეპტოპზე სათაურები, რომლებიც მხიარულად აცხადებდნენ ახალ მუსიკას Gnarls Barkley-სგან – მომღერალ CeeLo Green-ისა და პროდიუსერ Danger Mouse-ის ერთობლივი პროექტისგან. ეს ხომ არ შეიძლება 2026 წელს ხდებოდეს, არა? ვგულისხმობ, ჩვენ ხომ, სავარაუდოდ, წინ წავედით, როგორც საზოგადოება? ჩვენ გამოვიგონეთ, დაახლოებით, ხელოვნური ინტელექტის ექვსი ახალი სახეობა, გადავურჩით პანდემიას, ვუყურეთ ჯოკერის წარმოშობის ათ სხვადასხვა ისტორიას, და მაინც, რატომღაც, ისევ ვერთობით იდეით, რომ 1) გვჭირდება 2000-იანი წლების შუა პერიოდის მეტი ალტერნატიული სოული დუეტისგან, რომელიც გაყინული იყო iPod-ის რეკლამის ქარვაში და, რაც უფრო მნიშვნელოვანია, 2) ის ბიჭი, რომელიც ერთხელ ამტკიცებდა, რომ უგონო მდგომარეობა თანხმობის ტოლფასია, იმსახურებს მყუდრო ნოსტალგიურ ტურნეს მუდმივი დავიწყების ნაცვლად. თითქმის ორი ათწლეულის განმავლობაში Gnarls Barkley არსებობდა იქ, სადაც მათთვის ადგილია: რეტრო პლეილისტებში, VH1-ის უკუთვლის B-roll-ში და თქვენი ტვინის იმ ნაწილში, რომელიც „უცნაურ 2000-იანი წლების ალტერნატიულ სოულს“ „OK Go სარბენი ბილიკის ვიდეოსა“ და „იმ ერთ Imogen Heap-ის სიმღერას The O.C.-დან“ შორის ათავსებს. არავინ შტურმით არ იღებდა ლეიბლების ოფისებს Gnarls-ის კინემატოგრაფიული სამყაროს დასრულების მოთხოვნით, რადგან ჩვენ კოლექტიურად, რაღაც უჯრედულ დონეზე, გვესმოდა, რომ ამ პროექტმა უკვე დაასრულა თავისი ბუნებრივი სასიცოცხლო ციკლი: ჩამოსვლა, დომინირება, ოდნავ დიდხანს დარჩენა, საჯარო კრიზისი Twitter-ზე, უკან დახევა. არასწორად არ გამიგოთ: Gnarls Barkley ძალიან სახალისო იყო თავის აყვავების პერიოდში. „Crazy“-მ (მათი სადებიუტო ალბომიდან, St. Elsewhere) სამყარო შტურმით აიღო მიზეზის გამო. მაგრამ ისინი, ასე ვთქვათ, ერთი ჰიტის ვარსკვლავები არიან; ვინმეს ახსოვს ერთი სიმღერაც კი მათი 2008 წლის შემდგომი ალბომიდან, The Odd Couple? რა თქმა უნდა, არა. ასე რომ, არც ისეა, რომ ვინმეს დაბრუნება სურდა, მიუხედავად იმისა, რომ CeeLo Green 2013 წლიდან ამას აანონსებდა. აღსანიშნავია, რომ 2013 წელი ასევე იყო ის წელი, როდესაც მას ბრალი დასდეს ქალის მოწამვლაში, რომელსაც შემდეგ მხოლოდ ის ახსოვდა, რომ მეორე დილით შიშველი და შეშინებული გაიღვიძა მის საწოლში. პროკურორებმა საბოლოოდ არ წაუყენეს სექსუალური ძალადობის ბრალდება, მაგრამ გრინმა უდავოდ აღიარა, რომ ქალის სასმელში ექსტაზი ჩაუყარა. ცოტა ხნის შემდეგ, მან ინტერნეტში გამოაქვეყნა მინი-TED Talk იმის შესახებ, თუ როგორ არ ითვლებიან გათიშული მსხვერპლები და როგორ შეუძლიათ უგონო ადამიანებს ჩუმად მოაწერონ ხელი სექსუალურ აქტებს, ახლა უკვე წაშლილ ტვიტებში წერდა: „ადამიანებს, ვინც ნამდვილად გააუპატიურეს, ახსოვთ!!!“ და „თუ ვინმე გათიშულია, ის თქვენთან ცნობიერად არც კი არის! ასე რომ, „თან“ ნიშნავს თანხმობას.“ როდესაც კრიტიკამ (სამართლიანად) აანთო იგი, პასუხი არ იყო გამოსწორების ხანგრძლივი, საჯარო პროცესი – ეს იყო ადვოკატის მიერ დამტკიცებული ბოდიში, წაშლილი ანგარიში, რამდენიმე დაკარგული სატელევიზიო სამუშაო, და შემდეგ ჩუმი გადასვლა „ფიჩერ-ვერსში“ მანამ, სანამ ვნებათაღელვა არ ჩაცხრებოდა. ასე რომ, ვფიქრობ, დღემდე. ასე რომ... რა ხდება 10K Projects/Atlantic-ში? ვგულისხმობ, ალბათ, ვიღაცამ იქ შეხედა მიმდინარე ლანდშაფტს – თანხმობის შესახებ საჯარო საუბრების ისტორიულ დონეს, მემკვიდრეობითი „ფულის გათეთრების“ გაუთავებელ და ხშირად გაკრიტიკებულ სიმრავლეს, აუდიტორიას, რომელსაც ძლივს შეუძლია Spotify-ის რიგის დასრულება – და თქვა: „იცით, რა სწყურია ხალხს ახლა ყველაზე მეტად? სრულყოფილი მომენტი იმ ბიჭისთვის, რომელსაც ბრალი დასდეს ქალის მოწამვლაში, რის შემდეგაც მან დატვიტა, რომ ეს გაუპატიურება არ არის, თუ ქალს სძინავს, გახვეული დუეტის დაბრუნებაში, რომლის ბოლო უნივერსალურად საყვარელი სიმღერა თითქმის იმდენად ძველია, რომ კანონიერად სასმელის დალევის უფლება აქვს.“ და „Crazy“ მიწოდეთ, მაგრამ CeeLo-ს ისტორიის გათვალისწინებით, მე რომ ის სიმღერა ვყოფილიყავი, ჩემს ჯანდაბა ჭიქას თვალს დავადევნებდი. (ასევე, რატომ აკეთებს ამას Danger Mouse? ფული ხომ არ აკლია Parquet Courts-თან და MGMT-სთან მუშაობის შემდეგ? მოდი, კაცო, უბრალოდ იმუშავე ახალ Broken Bells-ის ალბომზე, ან რამე მსგავსზე.) და მაინც, აქ ვართ, გვეუბნებიან, რომ დუეტის მომავალი მესამე და ბოლო ალბომი Atlanta არა მხოლოდ ხდება, არამედ მნიშვნელოვანიცაა: რეფლექსიური კაპსტონი; სასიყვარულო წერილი მათ მშობლიურ ქალაქს; მედიტაციური მოგზაურობა CeeLo-ს ბავშვობაში, გატარებული MARTA-თი მგზავრობასა და მატარებლის ფანჯრებიდან ცქერაში, როგორც ბავშვი ტერენს მალიკის პერსონაჟი. წამყვანი სინგლი, „Pictures,“ ჩარჩოშია მოქცეული, როგორც ეს სევდიანი მეხსიერების ექსპერიმენტი, სავსე ბუნდოვანი ორღანებითა და რბილი ფოკუსის მოგონებებით, მუსიკალური ეკვივალენტი ინსტაგრამის ფილტრისა, სახელად „Earnest.“ ეს არის ნოსტალგია, როგორც პროდუქტის დემო, შექმნილი იმისთვის, რომ გამოიწვიოს საკმარისი „ოჰ კი, ის ბიჭები,“ რათა დაგაჭიროთ დაკვრის ღილაკზე, სხვა, ოდნავ მოუხერხებელი მეხსიერების გამოწვევის გარეშე: იმავე კაცმა, წლების შემდეგ, თქვა, რომ გაუპატიურების მსხვერპლები, რომლებიც მოწამლული იყვნენ, სინამდვილეში გაუპატიურების მსხვერპლები არ არიან (რაც, კიდევ ერთხელ, საშინლად მოსახერხებელი პოზიციაა მოწამლული ქალის გაუპატიურებაში ბრალდებული კაცისთვის). რაღაც დონეზე, არ არის გასაკვირი CeeLo Green-ის კვლავ ყურადღების ცენტრში ხილვა. ბოლოს და ბოლოს, რისთვის არის ამერიკული მედია, თუ არა იმ კაცების პლატფორმირებისთვის, რომლებიც ამას არ იმსახურებენ? ეს არის სტანდარტული რკალი კაცებისთვის, რომლებსაც ძველი კატალოგები აქვთ: მუსიკა განიხილება, როგორც თილისმა, რომელსაც შეუძლია რეტროაქტიულად გაასუფთაოს ყველაფერი, რაც სიბნელეში მოხდა, სანამ ყველა შევთანხმდებით, რომ კამერა მატარებლის ფანჯარაზე იყოს მიმართული და არა სასტუმროს ოთახზე. © 2026 Paste Media Group. ყველა უფლება დაცულია.