კანიე უესტის დასასრულის დასაწყისი: „პაბლოს ცხოვრება“ და უხერხული მემკვიდრეობა

2016 წელი კანიე უესტისთვის დასასრულის დასაწყისი აღმოჩნდა. გამორჩეულად ნიჭიერი რეპერი კარიერის განმავლობაში მუდმივად იყო სკანდალების ეპიცენტრში; მისი პროვოკაციული ქცევა ხშირად მერყეობდა საზიანოსა და გამომრიცხავის ზღვარზე, თუმცა მისი კრეატიული გენიალურობა, უცნაური იუმორის გრძნობა და კულტურაზე დომინირება იცავდა მას რეპუტაციის განადგურებისგან, ისევე როგორც საზოგადოების მცდელობა, გაემართლებინა მისი მენტალური ჯანმრთელობის გაუარესება. თუმცა, უესტთან დაკავშირებული დისკურსი უარესობისკენ შეიცვალა მისი მეშვიდე ალბომის, „პაბლოს ცხოვრების“ (The Life of Pablo) გამოსვლის შემდეგ. ჩანაწერი მაშინვე გამოირჩა, როგორც უესტის ყველაზე არეული და გადაჭარბებული ნამუშევარი, თუმცა ამავე დროს ყველაზე მომხიბვლელი და გულწრფელი. 2013 წლის შედევრის, „იისუსის“ (Yeezus) კონცეპტუალური სიმკაცრისგან განსხვავებით, „პაბლოს ცხოვრება“ იყო სრულიად ანტი-კონცეფციური, რომელიც უესტის ყველაზე გამორჩეულ თვისებებს — გოსპელის ელემენტებით გაჯერებულ ჰიპ-ჰოპს, ქედმაღლურ ტექსტებს, სოულის სემპლებს, ad-libs-სა და ჰუკებს უამრავი ცნობილი შემსრულებლის მონაწილეობით — ერთ გიჟურ, ინსტინქტებით მართულ ელექსირში აერთიანებდა. არანაკლებ აღსანიშნავი იყო უესტის მანიაკალური ცვლილებები „პაბლოს ცხოვრების“ ირგვლივ, რამაც გამოიწვია მრავალთვიანი აჟიოტაჟი და დაგვიანებები ალბომის გამოსვლამდე და მის შემდეგაც კი. რამდენადაც შემთხვევითი არ უნდა ჟღერდეს, „პაბლოს ცხოვრება“ იყო ყველაზე შესაფერისი სათაური ალბომისთვის, რომელიც ვერ ეტეოდა ერთ, თანმიმდევრულ იდეაში. სათაური მინიშნებას აკეთებდა სამ ცნობილ ფიგურაზე, რომლებიც უესტის წინააღმდეგობრივ იდენტობებს ასახავდნენ: ღრმად მორწმუნე ქრისტიანი (პავლე მოციქული), ზღვრების დამრღვევი არტისტი (პაბლო პიკასო) და ცნობილი პროვოკატორი (პაბლო ესკობარი). ალბომის გარეკანიც თანაბრად ქაოტური იყო – მოჯადოებულად ნაჩქარევი Photoshop-ის ნამუშევარი, რომელიც ერთმანეთს უპირისპირებდა უესტის სწრაფვას საფუძვლიანობისკენ და ჰედონიზმისკენ, ორ მკვეთრად განსხვავებულ გამოსახულებასთან (ძველი ოჯახის ფოტო და მოდელ შენიზ ჰალილის თამამი კადრი), ორივე ფანტა-ნარინჯისფერ ფონზე იყო მოთავსებული, სქელი, შავი ასოებით კი სათაური და ამოუცნობი ფრაზა „რომელი / ერთი“ ეწერა. ალბომი, არსებითად, 2016 წლის არსი იყო ერთ ალბომში: წელი, რომელიც აღინიშნა გასართობ ინდუსტრიაში ფანტასტიკური მიღწევებით, ასევე უამრავი მწუხარებით, სიკვდილით, დაბნეულობითა და სამომავლო ცუდი ნიშნებით. „პაბლოს ცხოვრების“ რამდენიმე ელემენტი თავის ასაკს ამჟღავნებს — Chance the Rapper-ის სიტყვები „მე შევხვდი კანიე უესტს / მე არასდროს ჩავფლავდები“ დღეს გულდაწყვეტას იწვევს, ხოლო უესტისა და ტეილორ სვიფტის გაჭიანურებული დაპირისპირება, გამოწვეული მისი სტრიქონით მასთან სექსის შესახებ, ახლა ბუნდოვან მოგონებად აღიქმება — მაგრამ ალბომი, ყველაფრის მიუხედავად, ათი წლის შემდეგაც კი საკმაოდ კარგად ისმინება. ის მომხიბვლელია თავისი დაუმუშავებელი, თავისუფალი ენერგიით; გულწრფელია თავისი ემოციური პატიოსნებით; და სახალისოა თავისი მხიარულად უპატივცემულო სიმღერებით, რაც დღევანდელი ზედმეტად სტერილური სტანდარტების ფონზე თითქმის გამაგრილებლად მოქმედებს. თუმცა, გასული წლების განმავლობაში, „პაბლოს ცხოვრებამ“ უფრო მითოლოგიური ხასიათი შეიძინა, ახლა ის დგას, როგორც ერთდროს დიდი არტისტის წარმატებული სერიის საბოლოო დასასრული, რომელიც შემდეგ თავის ყველაზე ცუდ იმპულსებს მიჰყვა შეურიგებელ დონეზე. შეუძლებელია ამ ალბომზე — და საერთოდ, უესტის მიერ შექმნილ ნებისმიერ სხვა მუსიკაზე — საუბარი და მისი მოსმენა, მისი ბოლო ათი წლის მრავალი საშინელი და არასწორი ნათქვამის და გაკეთებულის გათვალისწინების გარეშე: იყო მისი დონალდ ტრამპის მხარდაჭერა პრეზიდენტობისთვის; მისი თავდაჯერებული განცხადება, რომ მონობა „არჩევანია“; მისი შემაშფოთებელი, MAGA-ით გაჯერებული ტირადა Saturday Night Live-ის აუდიტორიისა და მსახიობებისთვის; მისი ორი წარუმატებელი საპრეზიდენტო კამპანია; მისი კერძო ქრისტიანული აკადემიის გახსნა, რომელიც თაღლითობის ბრალდებების შემდეგ დაიხურა; მისი შემაშფოთებელი მუქარა ყოფილი მეუღლის, კიმ კარდაშიანისა და მათი ოჯახის მიმართ; სექსუალური ძალადობის ბრალდებების სერია მის წინააღმდეგ; და, რა თქმა უნდა, მისი ანტისემიტური განცხადებები და ნაციზმის მიღება – იდეოლოგია, რომლითაც ის, სავარაუდოდ, 20 წელზე მეტია დაინტერესებულია. სია დეპრესიულად გრძელდება. მიუხედავად იმისა, რომ მან ცოტა ხნის წინ ბოდიში მოიხადა თავისი მემარჯვენე შეხედულებებისთვის, მისი ფანატიზმი კი მანიასთან ხანგრძლივ ბრძოლასა და 2002 წლის ავტოკატასტროფის შედეგად მიღებულ მოუშუშებელ ტვინის ტრავმას დაუკავშირა (რამაც შთააგონა მისი გარღვევის სინგლი „Through the Wire“), უესტმა ძალიან ბევრი ხიდი დაწვა, რომ მისი ქმედებები გამოსწორდეს ან მიეტევოს. როგორც კანიეს დიდი ხნის ფანისთვის, ძნელი იყო იმის ყურება, თუ როგორ თანდათანობით დაინგრა იგი საკუთარი თავის დამანგრეველი გადაწყვეტილებების სიმძიმის ქვეშ, მაგრამ ასეთი დაღმასვლა გარდაუვალი ჩანდა. უესტის კარიერა განისაზღვრა როგორც წარსულის ტკივილისგან მშვენიერი მუსიკის შექმნის უნარით – მისი საკუთარი და იმ შავკანიანი მუსიკოსების, რომელთა ნამუშევრებსაც ხშირად იყენებდა – ასევე აზრების ცენზურის უუნარობით, რაც არ უნდა აღმაშფოთებელი ყოფილიყო ისინი. მისი ხმა მისი უდიდესი იარაღი იყო, მაგრამ მხოლოდ დროის საკითხი იყო, როდის გადაიქცეოდა ის ტრაგიკულ ნაკლოვანებად. განუწყვეტელი ქებით, უზარმაზარი სიმდიდრით, მუდმივი მედია-კონტროლით და მლიქვნელი ხელშემწყობებით გარემოცვა, თითქოს უესტს ფსიქოზის უფრო ღრმა ფენებში უბიძგებდა, ხოლო ცნობილი სახე, რომელიც ასევე ცნობილია თავისი თავხედური, ლოგორეული პიროვნებით, თავისუფალი სამყაროს ლიდერი გახდა, რამაც უესტის ნარცისიზმი უსიამოვნო და შეუქცევად წერტილამდე მიიყვანა. როგორც ჩანს, თვითონ უესტმაც იცოდა, რა სახის უმართავი საქციელი შეეძლო გამოძვროდა