როდესაც ვიხსენებთ, ჩვენ გვახსოვს არა თავდაპირველი მოვლენა, არამედ ამ მოვლენის ის ვერსია, რომელიც ჩვენს გონებაშია დაფიქსირებული. დროთა განმავლობაში, ჩვენი მოგონებები ერთმანეთს ფარავს, დეტალები ყოველ ჯერზე ოდნავ იცვლება, თითქოს ვიღაც ხუმრობით ავეჯს სანტიმეტრით გიცვლიდეს. საბოლოოდ, რასაც ვიხსენებთ, უკეთესად აღიწერება როგორც ამბავი, რომელსაც საკუთარ თავს ვუყვებით იმაზე, რაც მოხდა, და არა ის, რაც რეალურად მოხდა. ფილმში „მამის აჩრდილი“ (My Father’s Shadow) მოთხრობილი ამბავი, რომელსაც ორი ძმა უყვება საკუთარ თავს მამისა და ნიგერიაში გატარებული ბავშვობის შესახებ, საყვარელი და გაცვეთილი – ძვირფასი ნივთი ან იღბლიანი თილისმაა, რომელიც არაერთხელ უტრიალებიათ ცერსა და საჩვენებელ თითს შორის. ბრიტანელ-ნიგერიელი მწერალ-რეჟისორის, აკინოლა დევის უმცროსის (Akinola Davies Jr.), ტკბილი და შთამბეჭდავი სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ნამუშევარი, რომელიც მან ძმასთან, უეილთან (Wale) ერთად დაწერა, „მამის აჩრდილი“ ერთდღიანი დრამაა, რომელიც თვალს ადევნებს ორი ძმის სპონტანურ მოგზაურობას სოფლიდან ლაგოსში. მოქმედება ვითარდება ქვეყნის პოლიტიკური ბრძოლის, 1993 წლის ნიგერიის არჩევნების კრიზისის, გულში და მათი ოჯახის პირად ბრძოლასთან ერთად. მათი მამა, ფოლარინი (Folarin), რომელსაც შოპე დირისუ (Ṣọpẹ́ Dìrísù, His House) ასრულებს, ქალაქში მუშაობს და იშვიათად ჩანს სახლში. ფაქტობრივად, ბავშვები — აკინოლა (Akinola) და ოლარემი (Olaremi) (რომლებსაც ძმები გოდვინი (Godwin) და ჩიბუიკე მარველუს ეგბო (Chibuike Marvellous Egbo) განასახიერებენ, 8 და 11 წლის) — თითქოს თავად ქმნიან მას წარმოსახვაში, როდესაც ქაღალდის მებრძოლებით თამაშობენ. 90-იანი წლების ამ ბავშვებისთვის „ანდერტეიკერზე“ (The Undertaker) მაგარი მხოლოდ მათი მამაა, რომელიც მათ სახლში მხოლოდ მცირე ხნით ჩერდება, სანამ ლაგოსში გაემგზავრება დაკარგული ხელფასის მისაღებად. ბიჭების დედამ ისინი მარტო დატოვა მთელი დღით, და მათი ბუნდოვანი დილა ისეთივე მოსაწყენი და ზანტი იყო, როგორც ათასი საზაფხულო დილის საერთო ჟღურტული. ჯერმეინ კენიუტ ბრედლი ედვარდსის (Jermaine Canute Bradley Edwards) კამერა შუა მანძილს უყურებს, ნელა (შესაძლოა ავისმომასწავებლად) უახლოვდება ბიჭების გარემოს სიმშვიდეს. განათება ჩახშობილია, თუმცა ფერების სიკაშკაშეს არ უკარგავს, რაც მონტაჟებს ძველი საშინაო ვიდეოების ეფექტს აძლევს – ეს ესთეტიკა განსაზღვრავს ჩვენს წარმოდგენას მეხსიერებაზე და ფილმს წარმავლობის ელფერს სძენს. ჰაერში საშიშროების შეგრძნება ტრიალებს, მამის გამოჩენაში – მაგიის შეგრძნება. რა თქმა უნდა, ისინი მამასთან ერთად საინტერესო და ფანტასტიკურ დღიურ მოგზაურობაში გაეშურებიან. უმცროსი ბიჭი, რომელსაც რეჟისორის სახელი ჰქვია, ერთდროულად ამჟღავნებს და უარყოფს მხატვრული ნაწარმოების წარსულთან კავშირის ნამდვილ ბუნებას. „მამის აჩრდილში“ ჩაქსოვილია მოგონებები, მაგრამ ისტორიული ფიქციაც და ფანტაზიაც. როდესაც ტრიო სოფლიდან ქალაქისკენ მიემართება, სულ უფრო დაპატარავებულ მანქანებში იკავებს ადგილს, რადგან ქვეყანაში ბენზინის დეფიციტი აშკარა ხდება, ნაყინის ყიდვისა და მამასთან ურთიერთობის მათი ოცნებები ყველაზე ველურ მოლოდინსაც კი აჭარბებს. ისინი ქუჩაში ფერადოვან პერსონაჟებს ხვდებიან და კერძებს, რომლებიც ბევრად უფრო დახვეწილია, ვიდრე თავად შეძლებენ მომზადებას. ისინი მოხვდებიან თუნდაც მიტოვებულ გასართობ პარკში. მაგრამ ამ ვარდისფერი მოგონების კიდეებზე რეალობის რთული ელფერები იმალება. ბავშვების გადმოსახედიდანაც კი, ფილმი მაინც გვიჩვენებს აპარტეიდისა და სამხედრო ხოცვა-ჟლეტის შესახებ სათაურებს, მაინც ისმის რადიოს ეთერში საუბრები სადავო არჩევნებზე, მაინც იგრძნობა ფოლარინის სასოწარკვეთა დაგვიანებული ხელფასის მოთხოვნაში. დირისუ შესანიშნავია, როგორც უზარმაზარი მამის ფიგურა და როგორც მტკივნეულად ადამიანური მამა. ის მკაცრად უყვარს თავის ბიჭებს, რომლებიც ყოველთვის ეფლირტავებიან ერთმანეთს სასიამოვნოდ თავისუფალ შესრულებაში, და მალავს თავის სტრესებს. მათი კავშირი პიკს აღწევს სანაპიროზე, მშვიდ და ინტიმურ საუბარში, რომელიც კონტრასტშია ახლომდებარე ვეშაპის ლეშის გამო გაჩაღებულ ძალადობრივ ოქროს ციებ-ცხელებასთან. ეს ისე გამოიყურება, თითქოს ბიჭები თავიანთ ბავშვობას მოკლედ იხსენებენ — ცოტა ქაოტურად, ცოტა რესურსებისა და სტაბილურობის სასოწარკვეთილი ძიებით, მაგრამ მაინც სიყვარულით სავსე. ეს იდეა ასევე ვლინდება დევისის ზოგიერთ კადრში, რომელიც აბალანსებს უძრაობასა და მოძრაობას: პიკაპის უკანა ნაწილში მგზავრობა, როცა გზა და ქალაქი ქრება უკან; სკამზე ჯდომა, როცა უკანა ფონზე ეშმაკის ბორბალი ტრიალებს. კიდევ უფრო ძლიერია ის გამოსახულებები, რომლებიც ჩნდება, როდესაც ეპოქის პოლიტიკური დაპირისპირება პიკს აღწევს. ფოლარინი აშკარად ოპოზიციონერი კანდიდატის, მ.კ.ო. აბიოლას (M.K.O. Abiola) იდეალისტი მხარდამჭერია, რაც ვლინდება როგორც პირდაპირ დიალოგში, ასევე მის ზიზღით სავსე მზერაში ჯარისკაცებით სავსე სატვირთო მანქანების მიმართ; მისი საკუთარი როლი ოპოზიციაში უფრო ეშმაკობითაა გადმოცემული, მაგალითად, როგორ მოიხსენიებენ მას ქალაქელი მეგობრები ლიდერად მეტსახელით „კაპო“. ეს, რა თქმა უნდა, მმართველი დიქტატორის გადაწყვეტილებას, უარი ეთქვა არჩევნების შედეგებზე და გაეუქმებინა არჩევნები — დროული შიში — კიდევ უფრო პირადად შემზარავს ხდის. როდესაც დღე ღამით იცვლება, ჩვენ ვხედავთ იმ საფრთხეს, რომელიც თან ახლავს ქვეყანას, რომელიც აკინოლასა და ოლარემისთან ერთად ცდილობს გაიზარდოს. როდესაც მოგონება ისტორიად იქცევა, „მამის აჩრდილი“ დოკუმენტურ კადრებს ერწყმის, რომელიც შემდეგ სანუკვარ ფიქრებს ერწყმის. ეს ფორმალურად ამბიციურია ასეთი კომპაქტური ფილმისთვის, მაგრამ ანიჭებს ამ მცირე მასშტაბის ამბავს გულთან ახლოს შენახული რაღაცის კარგად გააზრებულ სიმძიმეს.