ქეით ჰადსონის სენსაციური დაბრუნება ოსკარის ნომინანტთა სიაში

ცოტა ხნის წინ გამოცხადდა ოსკარის 98-ე დაჯილდოების ნომინანტები, რასაც მოჰყვა ჩვეული სიკეთე (Sinners! Bugonia! Wagner Moura!), ნაკლოვანებები (არა ამანდა სეიფრიდი, არა No Other Choice) და უბრალოდ უსიამოვნო სიურპრიზები (Avatar in Costumes, დიანა უორენი ისევ). მრავალი უგულებელყოფა იყო და არაერთი მოულოდნელობა, მათ შორის ერთი ცნობილი ვეტერანი მსახიობის გამოჩენა მთავარი როლის შემსრულებელი მსახიობი ქალების სიაში. როუზ ბირნსა და რენატე რაინსვეს შორის აღმოჩნდა არავინ სხვა, თუ არა ქეით ჰადსონი, რომლის შესრულებამ მიუზიკლ-ბიოგრაფიულ ფილმში „Song Sung Blue“ ოსკარის გარშემო აჟიოტაჟი გამოიწვია მისი პრემიერიდან, შარშან ოქტომბერში AFI კინოფესტივალზე. ჰადსონის ნომინაციის შესახებ ბევრი რამ ითქმება. ცნობილ სოციალურ ქსელში (bird app) მრავალ პოსტს ნახავთ იმის შესახებ, თუ როგორ წაართვა მან ადგილი სხვა მსახიობებს, განსაკუთრებით კი ჩეიზ ინფინიტის ფილმიდან „One Battle After Another“. თუმცა, ეს მოვლენების ვიწროდ შეხედულებაა, მით უმეტეს, როდესაც საქმე ამ ცერემონიას ეხება. რადგან, გინდ დაიჯერეთ, გინდ არა, ქეით ჰადსონი ნამდვილად იმსახურებს ოსკარის ნომინაციას, ხოლო „Song Sung Blue“ ალბათ მისი კარიერის საუკეთესო შესრულებაა (რაც ველური აზრია, მაგრამ ეს სხვა სტატიის თემაა). ეს არ ნიშნავს, რომ ინფინიტი არ იმსახურებდა; ერთი მეორეს არ გამორიცხავს. მაგრამ, როგორც ოსკარის შესახებ ცოდნის მქონე ნებისმიერ ადამიანს შეუძლია თქვას, საქმე არასოდეს არის იმაში, თუ ვინ იმსახურებს, არამედ იმაში, თუ ვინ იმსახურებს უფრო მეტად. და ამ შემთხვევაში, პასუხი არ არის ასეთი ნათელი. ქეით ჰადსონმა საერთაშორისო ვარსკვლავური კარიერა 2000 წელს ქემერონ ქროუს თაობის განმსაზღვრელი დრამედიით „Almost Famous“ დაიწყო. თავისი თავისუფალი სულისკვეთების პენი ლეინის როლისთვის, ჰადსონმა მოიგო ოქროს გლობუსი და მოიპოვა დამხმარე მსახიობი ქალის ოსკარის პირველი ნომინაცია. მისი მსგავსება დედასთან, გოლდი ჰოუნთან, აშკარა იყო: მაშინდელი 21 წლის ჰადსონის მსგავსად, 24 წლის გოლდი ჰოუნმაც მოიპოვა აღიარება და ოქროს გლობუსი თავისი თავისუფალი სულისკვეთების „ყვავილების ბავშვის“, ტონი სიმონსის როლისთვის 1969 წლის ფილმში „Cactus Flower“. ჰოუნმა მოიგო დამხმარე მსახიობი ქალის ოსკარი, მაგრამ ჰადსონმა არა, ცნობილია, რომ ის მარსია გეი ჰარდენის მოულოდნელ შესრულებასთან „პოლოკში“ დამარცხდა. თუმცა, ამას მნიშვნელობა არ ჰქონდა. 2001 წელს არ არსებობდა მიზეზი იმისა, რომ ქეით ჰადსონს ხანგრძლივი, ოსკარზე ნომინირებული კარიერა არ ექნებოდა. მოჰყვა ისეთი ჰიტები, როგორიცაა „How to Lose a Guy in 10 Days“, მაგრამ ისეთი აღიარება, როგორიც „Almost Famous“-ისთვის მიიღო, აღარ განმეორდა. მისი ფილმის არჩევანმა არ შეუწყო ხელი – არავინ ელოდა მისგან ოსკარებს „You, Me and Dupree“-სთვის ან „Bride Wars“-ისთვის – მაგრამ ისეთი აშკარად წარმატებული ფსონებიც კი, როგორიცაა „Nine“ და „The Reluctant Fundamentalist“, არ გაამართლა. ფაქტობრივად, მისი შემდეგი გლობუსის ნომინაცია „Almost Famous“-ის შემდეგ 20 წლის შემდეგ მოხდა, ფილმისთვის „Music“, რომელიც იმდენად შეცდომაში შემყვანი და საშინელი იყო, რომ მისი დავიწყება ჯობია. ამას ვახსენებ არა ჰადსონის კარიერის დასამცირებლად, არამედ სრული სურათის დასახატავად, თუ სად იყო ის „Song Sung Blue“-ში შესვლამდე. არ იქნება გაზვიადება თუ ვიტყვით, რომ ბევრმა მასზე ხელი ჩაიქნია, და ვინ დაადანაშაულებს მათ? მათ არ ჰქონდათ მიზეზი, ერწმუნათ, რომ მას შეეძლო ოსკარებზე რაიმე მნიშვნელოვანი გზით დაბრუნება. და შემდეგ, „Song Sung Blue“ მოხდა. ჰადსონი კლერ სარდინას როლს ასრულებს, რომელიც ნილ დაიმონდის ტრიბუტ ჯგუფის ნახევრის სახით გახდა ცნობილი, თავის გარდაცვლილ ქმართან, მაიკთან ერთად. ერთი შეხედვით, „Song Sung Blue“ ბევრს არაფერს ჰპირდება, გულსაკიდის მსგავსად ტკბილი და უსაფრთხო რეალური ისტორიით, მელოდრამის ზუსტად საჭირო დოზით, რათა ფილმად ღირდეს. ეს არ არის რაღაც უჩვეულო, მაგრამ საკმარისად ეფექტურია. ეს ასევე ძალიან ოსკარ-მეგობრული ფილმია, ნაცნობი თემებით, გულთბილი გზავნილით და სცენებით, რომლებიც შორიდანვე „ოსკარის კლიპს“ ყვირის. მოკლედ, „Song Sung Blue“ არის უმაღლესი კატეგორიის „ოსკარის სატყუარა“, ისეთი, რომელიც მაყურებელს ემოციურად დამტვრეულს ტოვებს და ათქმევინებს მსგავს რაღაცებს: „ეს მშვენიერი იყო“. ეს არის „ოსკარის სატყუარა“, რომელიც გარკვეული ასაკის მოზრდილებს უყვართ – მაგალითად, ჩემს სამოცდაერთ წელს მიღწეულ დედას ძალიან მოეწონა. ამას აქვს მნიშვნელობა, როდესაც გავითვალისწინებთ, რომ ოსკარის საშუალო ამომრჩეველი დაახლოებით 60 წლისაა და მიდრეკილია ისეთი ფილმების ყურებისკენ, რომლებიც შთამაგონებელ რეალურ ადამიანებზეა, რომლებმაც ტრაგედია გადალახეს. კლერ სარდინამ განიცადა ისეთი ტრაგედია, რომელიც ბევრ სხვას გატეხდა, და გადალახა იგი, რამაც მისი ისტორია აკადემიისთვის მიმზიდველი გახადა. ოსკარის სეზონზე ცოტა რამ არის უფრო მნიშვნელოვანი, ვიდრე კარგი ნარატივი. ლეონარდო დიკაპრიომ, ჯესიკა ჩესტეინმა და მერილ სტრიპმა ოქრო მოიგეს არცთუ ისე საუკეთესო ნამუშევრებისთვის „დაგვიანებული აღიარების“ ფაქტორის გამო. ტრანსფორმაციული გზა განკუთვნილია განსაკუთრებით რთული როლებისთვის, რომლებიც მსახიობებს აიძულებენ მკვეთრად შეცვალონ თავიანთი გარეგნობა, ან გაალამაზონ; შარლიზ ტერონმა, მარიონ კოტიარმა და გარი ოლდმანმა ეს დიდი წარმატებით გამოიყენეს. რეალური ადამიანის განსახიერება, რომელსაც განსაკუთრებით რთული ცხოვრება ჰქონდა, ასევე მუშაობს; უბრალოდ ჰკითხეთ ედი რედმეინს, რენე ზელვეგერს და რამი მალეკს. შემდეგ არის ნარატივი, რომელიც ქეით ჰადსონმა ოსტატურად გამოიყენა: დაბრუნება. ყველას უყვარს კარგი დაბრუნების ისტორია, მით უმეტეს, თუ მსახიობი საყვარელია და თავისი კარიერის ვარდნას გადალახავს. ზელვეგერმა ეს გამოიყენა 2020 წლის ოსკარის მოსაგებად ფილმისთვის „Judy“, ისევე როგორც უილ სმიტმა „King Richard“-ისთვის. ამ სეზონზე ჰადსონმა კამპანიისა და ნარატივის აგების ოსტატური კლასი ჩაატარა. ინტერვიუებში მან ისაუბრა იმაზე, თუ როგორ მოვიდა მასთან „Song Sung Blue“ მრავალწლიანი იმედის შემდეგ, რომ ეთამაშა როლი, სადაც შეეძლო ემღერა საკუთარი თავის ეჭვის მიუხედავად. ამგვარად, ფილმი მისთვის პირად ტრიუმფად იქცა და არა უბრალო სამსახურად.