ხმის ისტორია

„ხმის ისტორია“: დღეს ასეთ ფილმებს (ჩვეულებრივ) აღარ იღებენ. ოლივერ ჰერმანუსის რეჟისორობით შექმნილი „ხმის ისტორია“ მე-20 საუკუნის უმეტეს ნაწილს მოიცავს; მისი პროლოგი 1910 წელს ვითარდება, ხოლო ეპილოგი – 1980 წელს. თუმცა, პერიოდის დრამისთვისაც კი, იგი გადამწყვეტად, თითქმის გამოწვევად ძველმოდურია. მათ, ვინც იმედოვნებს, რომ პოლ მესკალისა და ჯოშ ო’კონორის ვნებიან სცენებს იხილავს, იმედი გაუცრუვდებათ; ეს ბევრად უფრო დახვეწილი და მშვიდი ამბავია, რომელიც მერჩანტ-აივორის ან ტერენს დევისის ფილმებს მოგვაგონებს. ბენ შატუკის საკუთარი მოთხრობებიდან ადაპტირებული, რაც მას ვნებაში აკლია, იმას უზარმაზარი ემოციური ძალით ავსებს. ლიტერატურული წარმოშობის ასახვით, ფილმის მთხრობელი არის ლაიონელი (მესკალი), ღარიბი ფერმერის ბიჭი კენტუკიდან. მას შეუძლია მუსიკალური ნოტების ვიზუალიზაცია და გემოს შეგრძნებაც კი, რაც მამასთან ერთად ტრადიციული ხალხური სიმღერების შესრულებით დაიწყო. ბოსტონის კონსერვატორიაში მისი ყურადღება მიიქცია თანაკურსელმა და ხალხური მუსიკის მოყვარულმა დევიდმა (ო'კონორი), რომელიც მოხიბლულია ლაიონელის მშვენიერი ხმით და მისი ავთენტური კავშირით ამ სიმღერებთან. თუმცა, ყველაფერს მელანქოლიის გრძნობა გასდევს – ნაცრისფერი ზამთრის ცა და მწირი, უფერული საძინებლები. დევიდს მალევე იწვევენ პირველ მსოფლიო ომში საბრძოლველად, რაც ლაიონელს განადგურებულს ტოვებს. ო'კონორი იმდენად ქარიზმატული, მაგრამ თავშეკავებული მსახიობია, რომ ჩვენ, მაყურებელს, ის ძალიან გვაკლია. პოლ მესკალის შესრულება ნატურალისტური და თავშეკავებულია. ისინი რამდენიმე წლის შემდეგ გაერთიანდნენ, როდესაც დევიდმა ლაიონელი ახალ ინგლისში მოგზაურობაზე მიიწვია, რათა ხალხური სიმღერები ზეპირი ისტორიების სახით ჩაეწერათ. აქ ისინი ქმნიან საკუთარ პირად სამყაროს, სავსე რომანტიკითა და წმინდა მუსიკით. მათი ერთგულება სიტყვებით კი არ გამოიხატება, არამედ იმ სიმღერების ტრანსცენდენტურ ძალით, რომლებსაც ისინი ყველაზე ჩვეულებრივი მუშათა კლასის ადამიანებისგან აგროვებენ – მტკივნეულად ლამაზი ბალადები, რომლებიც თაობიდან თაობას გადაეცემოდა. მაგრამ სანგრის ომის ფსიქიკურმა ნაიარევებმა კვალი დაატყო დევიდს, ხოლო ლაიონელს აღიზიანებს დევიდის გაუგებრობა მუშათა კლასის ცხოვრების მიმართ. ფილმებით „აფთერსანი“, „ყველა ჩვენგანი უცნობი“ და „ჰამნეტი“, მესკალი სევდიანი ფილმების სინონიმად იქცა. მაგრამ, ო’კონორის მსგავსად, მისი შესრულება ნატურალისტური და თავშეკავებულია, ხოლო ნამდვილ ემოციურ დარტყმას არაჩვეულებრივი კრის კუპერი აწვდის, როგორც ბევრად უფროსი ლაიონელი ეპილოგში. ახალგაზრდა ლგბტქ+ აუდიტორია, გასაგებია, რომ ითხოვს ისტორიებს, რომლებიც ქვიარ გამოცდილებას ემოციური წამებისა და ტრაგედიის გარდა სხვა რაკურსით წარმოაჩენს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არის სევდიანი გეი პერიოდის დრამის ისეთი სახეობა, რომელიც მოდიდან გადავიდა და ზოგჯერ ზედმეტად მშვიდია თავისთვისაც კი, მიეცით „ხმის ისტორიას“ მოთმინება და წყალობა და შესაძლოა, უხვად დაჯილდოვდეთ.