მიუხედავად იმისა, რომ კინო ვიზუალური ხელოვნების ფორმაა, დიალოგი მაინც მისი ერთ-ერთი მთავარი კომპონენტია. კარგი სცენარი სიუჟეტს ორგანულად ავითარებს, ამავდროულად პერსონაჟების შესახებ მნიშვნელოვან ინფორმაციას გვაწვდის ან უბრალოდ გვართობს. კინოს ისტორიის უდიდეს ტრიუმფებს რომ გადავხედოთ, თითოეულს აქვს სულ მცირე რამდენიმე ციტატა, რომელიც თავად ფილმის მსგავსად გაუძლო დროს. ამის გათვალისწინებით, ეს სია განიხილავს რამდენიმე ფილმს საუკეთესო დიალოგებით. აქ წარმოდგენილი ფილმები მოიცავს ათწლეულებსა და ჟანრებს, მაგრამ მათ საერთო აზრი აერთიანებთ – სიტყვა მოქმედებაა. გარიგებები იდება, ურთიერთობები ნადგურდება და სიმართლე იმარხება მხოლოდ საუბრის მეშვეობით. თავად ენა იქცევა ბრძოლის ველად, რაც ამტკიცებს, რომ კალამი მართლაც ხმალზე ძლიერია. **„ყოველთვის დახურე გარიგება.“** **„გლენგარი გლენ როსი“** ორ დაძაბულ დღეს ასახავს გაჭირვებულ უძრავი ქონების ოფისში, სადაც გამყიდველებს აცნობენ, რომ მხოლოდ საუკეთესო შემსრულებლები შეინარჩუნებენ სამუშაო ადგილებს. სასოწარკვეთა აქ მთავარი იდეაა: წარუმატებელი კაცები, რომლებიც ცდილობენ გადარჩენას სისტემაში, რომელიც სისასტიკეს აჯილდოებს და დაუცველობას სჯის. არ არის სამოქმედო სცენები, არანაირი გარე რისკი ფულისა და სიამაყის მიღმა. ყველაფერი საუბრის მეშვეობით ხდება. დიალოგი (დევიდ მემეტის შემოქმედება) აგრესიული, წრიული და უმოწყალოდ უხამსია. უმიზეზოდ არ არის, რომ პიესამ, რომელზეც ფილმია დაფუძნებული, პულიცერი მოიპოვა. პერსონაჟები ერთმანეთს აწყვეტინებენ, აკნინებენ, პოზირებენ და მანიპულირებენ, ყოველი საუბარი ძალაუფლების ბრძოლად იქცევა. ისიც ეხმარება, რომ მსახიობები, რომლებიც ამ ტექსტს წარმოთქვამენ, ასეთი დიდებულები არიან. „გლენგარი გლენ როსი“ 1990-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი ანსამბლით გამოირჩევა: ალ პაჩინო, ჯეკ ლემონი, ალეკ ბოლდუინი, ალან არკინი, ედ ჰარისი, კევინ სპეისი და ჯონათან პრაისი. ყველა მათგანი მემეტის მჭრელ სიტყვებს სრულყოფილი ენერგიით გადმოსცემს. **„არასდროს მოვინდომებდი იმ კლუბის წევრობას, რომელიც ჩემნაირ ადამიანს მიიღებდა.“** **„ენი ჰოლი“** ასახავს ნევროზული კომიკოსის (ვუდი ალენი) და უცნაური ქალის (დაიან კიტონი), რომელიც ცდილობს თავისი ადგილის პოვნას, ურთიერთობის აღზევებასა და დაცემას. სიუჟეტი თავისუფალი და ეპიზოდურია, რომელიც მათ კავშირს გატაცებიდან შეუთავსებლობამდე მიყვება მოგონებების, კამათისა და თვით-ანალიზის მეშვეობით. დიალოგი ცნობილია თავისი სასაუბრო სტილით, მაგრამ მატყუარად ზუსტია. პერსონაჟები წინააღმდეგობებით საუბრობენ, ხუმრობები შფოთვას ნიღბავს, ინტელექტუალიზაცია ემოციურ რისკს ცვლის. ძირითადად, აქ დიალოგი არის ჭკვიანი ადამიანების ხმამაღლა ფიქრის ხმა. უფრო თეატრალური დიალოგის დემონსტრირებისგან განსხვავებით, „ენი ჰოლი“ იმპროვიზებული ჩანს მაშინაც კი, როცა ასე არ არის. საუბრები ერთმანეთს ემთხვევა, იფანტება და რელსებიდან სცდება, რაც ასახავს, თუ როგორ საუბრობენ ადამიანები სინამდვილეში, როდესაც ისინი ცდილობენ ერთდროულად დაუკავშირდნენ და დაიცვან თავი. დაუცველობა იუმორთან ერთად ირევა, სიყვარული წყენასთან ერთად თანაარსებობს. 1977 წელს ეს ყველაფერი საოცრად თანამედროვედ ითვლებოდა და სცენარი დღემდე ინარჩუნებს თავის აქტუალობას. **„ჯოჯოხეთივით გაცოფებული ვარ და ამას აღარ მოვითმენ!“** **„ქსელი“** მოგვითხრობს წარუმატებელი ტელეჟურნალისტის (პიტერ ფინჩი) შესახებ, რომლის პირდაპირ ეთერში ნერვულმა შეტევამ ის რეიტინგების ფენომენად აქცია. დახმარების ნაცვლად, აღმასრულებლები მის დაშლას მოგებისთვის იყენებენ. ფილმი ამ სიუჟეტს იყენებს მედიის, ძალაუფლებისა და მორალური სიცარიელის დაუნდობელი სატირისთვის. პერსონაჟები არც ისე საუბრობენ, რამდენადაც აცხადებენ. მონოლოგები დომინირებს, თითოეული მათგანი დარწმუნებითა და სიმტკიცით არის შეიარაღებული. დიალოგი თეატრალური, კონფრონტაციული და განზრახ გადაჭარბებულია. გარდა ამისა, ერთგვაროვნების ნაცვლად, სცენარი თითოეულ პერსონაჟს მკაფიო ხმას ანიჭებს, იქნება ეს კორპორაციული ჟარგონი, ევანგელისტური აღფრთოვანება თუ ცინიკური განდგომა. გადამწყვეტია, რომ მიუხედავად გიჟური ხასიათისა, სცენარი ნამდვილად შეეხება მედიის კომოდიფიკაციის, აღშფოთების, როგორც გართობის, და კორპორაციული ამორალურობის გულწრფელად მახვილგონივრულ იდეებს. თუ რამე, ეს თემები ახლა კიდევ უფრო აქტუალურია, ვიდრე 1976 წელს იყო, სოციალური მედიის აღშფოთების, იდეოლოგიური საინფორმაციო საიტებისა და რეალითი ტელევიზიის პოლიტიკის აღზევების გათვალისწინებით. **„ჩვენ ყოველთვის გვექნება პარიზი.“** ეს კლასიკა ნაცისტების მიერ ოკუპირებულ მაროკოში ვითარდება, სადაც ლტოლვილები, წინააღმდეგობის მოძრაობის წევრები და ოპორტუნისტები ამერიკელი ემიგრანტის (ჰამფრი ბოგარტი) კუთვნილ ღამის კლუბში იკრიბებიან. სიუჟეტი ძველი შეყვარებულების გარშემო ტრიალებს, რომლებიც შეუძლებელ პირობებში გაერთიანდნენ და იძულებულნი არიან აირჩიონ ბედნიერებასა და პასუხისმგებლობას შორის. დიალოგი ცნობილია თავისი ელეგანტურობით, რომელიც აბალანსებს რომანტიკას, ირონიასა და თავგანწირვას. სცენარი წარმოუდგენლად ეკონომიურია: არც ერთი წინადადება არ იკარგება, სიმარჯვე და თავშეკავება ასრულებს ძირითად საქმეს. სცენარი ასევე პოულობს სრულყოფილ ბალანსს ინდივიდუალურ ემოციასა და პოლიტიკურ ფსონებს შორის, პერსონაჟები ომზე ისევე საუბრობენ, როგორც საკუთარ ცხოვრებასა და ბრძოლებზე. რეპლიკები სუფთა, დასამახსოვრებელი და ორმაგი მნიშვნელობით არის დატვირთული. საუკეთესოები გლობალურად ცნობილი გახდა, როგორიცაა „აი შენ გიყურებ, ბიჭო“, „ყველა ჯინ-კლუბიდან, ყველა ქალაქიდან, მთელ მსოფლიოში, ის ჩემსაში შემოდის“, და ხშირად პაროდირებული „ლუი, ვფიქრობ, ეს ლამაზი მეგობრობის დასაწყისია“. **„ცხოვრების საიდუმლო არ იცი? მხოლოდ ერთი რამ.“** **„მისი გოგონა პარასკევი“** მოგვითხრობს გაზეთის რედაქტორზე (კერი გრანტი), რომელიც ცდილობს დაიბრუნოს თავისი ყოფილი ცოლი (როზალინდ რასელი), რომელიც ამავდროულად მისი საუკეთესო რეპორტიორია.