ტელესერიალ „ლოგანის გაქცევას“ (Logan’s Run) დღესდღეობით ყურებისას პირველი, რაც თვალში მოგხვდებათ, არა მისი ასაკია, არამედ ის, თუ რამდენად რუტინულად გვეჩვენება ყველაფერი. 1976 წლის ამავე სახელწოდების ფილმის, რომელშიც მაიკლ იორკი თამაშობდა, მიხედვით გადაღებულ სატელევიზიო ვერსიას იგივე წინაპირობა აქვს: მომავალში არსებობს დალუქული ქალაქი, სადაც სიცოცხლე სიამოვნებისა და ეფექტურობისთვის არის შექმნილი, ხოლო 30 წლის მიღწეულ მოქალაქეებს სიკვდილი ემუქრებათ, რაც სტაბილურობის ფასად არის მიჩნეული. გრეგორი ჰარისონის ლოგანი თავდაპირველად კომფორტულად მუშაობს ამ სისტემაში, აღასრულებს რა მას „სენდმენის“ (Sandman) სახელით, ხოლო ჰეზერ მენზიესის ჯესიკა ნაკლებად ჰგავს რევოლუციონერს და უფრო მეტად იმ ადამიანს, რომელიც ნელ-ნელა ამჩნევს, რომ რაღაც რიგზე არაა. ფილმისგან განსხვავებით, სერიალს არ ეჩქარება გაქცევა; ის ამჯობინებს თავად ქალაქსა და იმას, თუ რამდენად ადვილად იღებენ ადამიანები წესებს, მიეძღვნას. ლოგანი არის „სენდმენი“, ფორმიანი აღმსრულებელი, რომლის მოვალეობაა „მორბენალთა“ – ადამიანების, რომლებიც „კარუსელიდან“ გაქცევას ცდილობენ – დევნა. „კარუსელი“ სუფთა დასასრულად ითვლება, რომელსაც ყველა ეგუება – სიბერის პრობლემის გადაწყვეტა, რაც, არსებითად, წვეულებად შენიღბული სიკვდილით დასჯაა. ეს არის თავაზიანი, კაშკაშად განათებული სიკვდილით დასჯა, რომელიც მოსახლეობის დამორჩილებას ისახავს მიზნად. თუ ყველაფერი გეგმის მიხედვით მიდის, ლოგანის არსებობა თითქმის ზედმეტია. „კარუსელი“ მოქალაქეობრივ შეხვედრად აღიქმება, წარმოდგენილია, როგორც განახლების მომაჯადოებელი დღესასწაული. თუმცა, სინამდვილეში, დღეს მისი ყურებისას, რთულია არ იფიქრო „აპლოუდზე“ (Upload), სადაც სიკვდილი მომხმარებლის გამოცდილებად არის შერბილებული, ან „ვესტუორლდზე“ (Westworld), სადაც ძალადობა და განადგურება სანახაობრივი და დამამშვიდებელი ენით არის შეფუთული. „მე მზად ვიქნებოდი მეტის გასაკეთებლად.“ რაც ყველაზე მეტად რჩება გონებაში, არის ის, თუ როგორ ეგუებიან მოქალაქეები უკუმთვლელობას. პილოტ ეპიზოდში, რომელიც წესებს აყალიბებს, 30 წლის შემსრულებელი მოქალაქეები „უკანასკნელ დღეს“ მოვალეობის გრძნობით ხვდებიან, შედიან „კარუსელის“ ცერემონიაზე, რათა სინათლის ციმციმში განადგურდნენ. ისინი მხიარულობენ და ნებაყოფლობით მონაწილეობენ, სჯერათ, რომ ხელახლა დაიბადებიან. ეს მიმღებლობა არის მთავარი. ქალაქს არ უწევს ვინმეს მუქარა, როდესაც ადამიანებმა უკვე ისწავლეს გრაფიკის დაცვა, ხოლო „სენდმენები“ ამ წესრიგს უზრუნველყოფენ. როდესაც სერიალში მორბენლები ჩნდებიან, ისინი არ არიან მონსტრებად ან ექსტრემისტებად წარმოდგენილნი, არამედ უბრალოდ პრობლემებად. თითოეული ეპიზოდი მათ ისე ექცევა, როგორც სამუშაო პროცესის შეფერხებას, რაც ქალაქს ოდნავ წონასწორობიდან აგდებს. ეპიზოდში „შიშის ფაქტორი“ (Fear Factor), მორბენლებს იჭერენ მეცნიერები, რომლებიც ცდილობენ ადამიანის ემოციების მოცილებას ემოციების გარეშე ადამიანური რასის შესაქმნელად. ლოგანის დევნის სტილი ამ ტონს აძლიერებს. ჰარისონი მას პროფესიული განცალკევებით, არა სისასტიკით, თამაშობს და შოუ ამას უხერხულად ტოვებს. ეს არ არის რისხვით ან იდეოლოგიით განპირობებული დევნები. ეს არის ამოცანები, რომლებიც არსებითად შეიარაღებულ დოკუმენტაციას ჰგავს. რაც შემაშფოთებელია, არის ის, თუ რამდენად მცირე მორალურ წონას ანიჭებს სერიალი ამ ყველაფერს. პრობლემა არასოდეს არის ის, რომ მორბენლებს სურთ უფრო დიდხანს იცოცხლონ. პრობლემა ისაა, რომ ისინი ანელებენ პროცესს, იპყრობენ ყურადღებას, აიძულებენ სისტემას აღიაროს ხახუნი იქ, სადაც მას გლუვი ზედაპირები ურჩევნია. მორბენლები ასევე ეძებენ მითიურ ადგილს, სახელად „სამყოფელს“ (Sanctuary), სადაც მათ ნებადართულია თავიანთი ბუნებრივი სიცოცხლით იცხოვრონ. რადგანაც ეს ტელესერიალია, „ლოგანის გაქცევას“ აქვს ფუფუნება, რომ გადაუხვევს და ეს ნიშნავს, რომ უფრო მეტი დრო იხარჯება გუმბათის მიღმა, ვიდრე ფილმი ოდესმე იძლევა. ეპიზოდში „მომავალი წარსული“ (Futurepast), ლოგანი და ჯესიკა ხვდებიან არიანას (მარიეტ ჰარტლი), ხანდაზმულ ქალს, რომელიც ხელუხლებელ, დროში ჩაკეტილ, იდილიურ გარემოში ცხოვრობს. იშვიათად, როდესაც ისინი ხვდებიან ხანდაზმულ ადამიანებს, შოუ არ უსვამს ხაზს ამ მომენტს და არ აქცევს ამ ადამიანებს გაკვეთილებად. ის უბრალოდ აძლევს მათ საშუალებას, რომ იყვნენ იქ, იცხოვრონ თავიანთი ცხოვრებით, ჩვეულებრივად და შეუმჩნევლად ისე, როგორც ქალაქმა არასოდეს მოამზადა ისინი. ისინი ნაჩვენები არიან ჩვეულებრივი საქმეების კეთებისას, დიდხანს საუბრისას, ოდნავ ნელა მოძრაობისას და არსებობისთვის ბოდიშის მოხდის გარეშე. ჯესიკას რეაქცია არიანაზე სცენას განსაზღვრავს. ის არ ახდენს სიბერის რომანტიზებას, უბრალოდ აკვირდება ყველაფერს. აღზრდილი რწმენით, რომ სიბერე გაუმართაობაა და არა სიცოცხლის გაგრძელება, ჯესიკას შოკი ვიზუალური კი არ არის, არამედ კონცეპტუალური. კონტრასტი თავის თავს არ აცხადებს. ის უბრალოდ ჰაერში კიდია. ქალაქში ასაკი ისე აღიქმება, როგორც დეფექტი, რომელიც უნდა გამოსწორდეს. კონფორმიზმი ძალადობით კი არ არის გაძლიერებული, არამედ კითხვების გაუფასურებით, ამიტომ სიბერის იდეაც კი ეტიკეტის დარღვევას ჰგავს. გარეთ კი უბრალოდ დრო აკეთებს იმას, რასაც დრო აკეთებს. ლოგანის ნამდვილი პრობლემა მაშინ იწყება, როდესაც მისი დავალება მას იმ ადამიანებთან აახლოებს, რომელთა ლიკვიდაციაც ევალება. დავალებული აქვს მორბენლების რიგებში შეღწევა, ის გაიგებს, რომ განახლება ტყუილია და რომ გუმბათის მიღმა გადარჩენა შესაძლებელია. როგორც კი ამას ხვდება, ის წყვეტს თავისი საქმის კეთებას და მალე მას საფრთხედ იდენტიფიცირებენ. არავინ უპირისპირდება მას ან ცდილობს მის უკან დაბრუნებას, რადგან სისტემას არ სჭირდება დარწმუნება; ის უბრალოდ ეგუება მის გარშემო არსებულ ვითარებას, მის საბოლოო მოცილებას ადმინისტრაციულ დარწმუნებულობად მიიჩნევს და არა მორალურ კონფლიქტად. სწორედ აქ იწყებს შოუ დღეს უხერხულად ნაცნობ შეგრძნებას. არ ისჯები დაგვიანებისთვის. შენ უბრალოდ წყვეტ შესაბამისობას, არ ხდები არჩეული ან ისე აღარ გენდობიან. თქვენი დავალებები იცვლება, კარები აღარ იღება და არავინ აცხადებს შეწყვეტას, სანამ ერთ დღეს არ მიხვდები, რომ მანქანამ ჩუმად...