სიუჟეტი: მე-15 საუკუნის პრინცი მეუღლის დაკარგვის შემდეგ ღმერთს განუდგება და სამუდამო წყევლის მემკვიდრე ხდება: ის დრაკულად იქცევა. საუკუნეების განმავლობაში ხეტიალისთვის განწირული, ის ბედსა და სიკვდილს უპირისპირდება, რომელსაც ერთი იმედი ამოძრავებს – დაკარგულ სიყვარულთან გაერთიანება. მიმოხილვა: არ ვიცი, თუ არსებობს დრაკულას მსგავსი ამბავი, რომელიც ამდენჯერ იქნებოდა ეკრანიზებული. იქნება ეს ბრემ სტოკერის რომანი თუ ვლად წამებულის ისტორიაზე მეტი აქცენტი, მისი პოპულარობა საუკუნეზე მეტ ხანს გრძელდება. ამჯერად, ჯერი ლუკ ბესონზე მიდგა, რომელიც უფრო რომანტიკულ მიდგომას ირჩევს, სტოკერის წიგნს თავის უნიკალურ სტილთან აერთიანებს. ეს ნამდვილად კალებ ლანდრი ჯონსის შესრულების დემონსტრირებაა მთავარი პერსონაჟის როლში. უბრალოდ მოემზადეთ უამრავი აბსურდისთვის და თუნდაც... ინტერპრეტაციული ცეკვისთვის? მიუხედავად იმისა, რომ დარწმუნებული ვარ, ყველამ იცის დრაკულას ისტორია, ბესონის ვერსია მის მხოლოდ „ძვლებს“ იყენებს. აქ შერეულია ვლად წამებულის ომის ეპიზოდები ჯონათან ჰარკერის ამბავთან. მაგრამ ჰარკერი ძირითადად მხოლოდ იარაღია დრაკულასთვის თავისი ისტორიის მოსაყოლად, ხოლო აქცენტი უმეტესად ვლადის მინასადმი სიყვარულზე და იმაზე კეთდება, თუ როგორ აიძულა მისმა დაკარგვამ ღმერთზე უარის თქმა და საუკუნეების მანძილზე დედამიწაზე ხეტიალი მის მოსაძებნად. მიუხედავად იმისა, რომ დრაკულას ნამდვილად აქვს მონსტრული მხარე, ეს უმეტესწილად სასიყვარულო ისტორიაა, სადაც მისი ყველა მოტივაცია ცხოვრების სიყვარულის დაბრუნებაზეა ორიენტირებული. კალებ ლანდრი ჯონსი ყოველთვის შესანიშნავი მსახიობი იყო, მაგრამ ეს როლი მას საშუალებას აძლევს, აჩვენოს თავისი თავდადება საკმაოდ აბსურდული პერსონაჟის განსახიერებისას. ის, თუ როგორ იპყრობს მას მინასადმი სიყვარული, როგორ არ წყვეტს მასთან თვალის კონტაქტს, როდესაც ჯარისკაცები მის ჯავშანს აცმევენ, ან როგორ ხტუნაობს ის სრულ მონსტრულ ფორმაში, გვიჩვენებს, რომ ჯონსი როლს აშკარად სიამოვნებით ასრულებს. ეს მის სცენებს დიდ ენერგიას სძენს, რაც ზოგჯერ აკლია, როდესაც ის არ არის კადრში. ზოი ბლუ თამაშობს მის სიყვარულს, მინას, და მის ახალ ინკარნაციას, ელისაბეტას, მაგრამ ეს როლი დიდ გავლენას არ ახდენს. „გაჭირვებული ქალბატონის“ არქეტიპი ამ ეპოქაში ნამდვილად არ მუშაობს და პერსონაჟს საკუთარი აქტიურობა სჭირდებოდა. კრისტოფ ვალცი არსებითად ვან ჰელსინგს განასახიერებს, თუმცა ამ ვერსიაში ის უბრალოდ „მღვდლად“ არის ცნობილი. ის აშკარად რელიგიურია, მაგრამ ვამპირების ჭირის მიმართ უფრო მეცნიერულ მიდგომას იყენებს. ეს საინტერესო კონტრასტია იმასთან, რასაც ჩვენ შეჩვეულები ვართ, თუმცა ლოგიკური და ღვთაებრივი მხარეები ზოგჯერ ერთმანეთს უპირისპირდება. ვალცი საერთო ნარატივში თითქოს უკანა პლანზეა, მაგრამ ის მაქსიმალურად იყენებს თავის შეზღუდულ სცენებს. „დრაკულას“ თითქმის მხიარული ტონი აქვს, მსგავსი ელემენტებით, რომლებიც არაერთხელ გვინახავს, მაგრამ ჯონსი იმდენად ერთობა, რომ ეს მაყურებელსაც გადაეცემა. სამწუხაროა, რომ გზად ამდენი უცნაური გადახვევაა. ნარატივი არათანმიმდევრულია და მაყურებელს უწევს „კვალზე დადგომა“, რაც უცნაურად მოქმედებს, რადგან მოვლენები კარგადაა ცნობილი. მომენტები ძალიან გაზვიადებულია და, მიუხედავად გარკვეული ელემენტების დამიწების მცდელობისა, პრეზენტაცია ძალიან ფანტასტიკური და თითქმის თეატრალურია თავისი გაზვიადებული ბუნებით. პროდუქციის დიზაინი ფანტასტიკურია, ზოგიერთი გოთური დეკორაცია ძალიან ავთენტურად გამოიყურება. დენი ელფმანის მუსიკაც საკმაოდ დასამახსოვრებელია. არსებობს გარკვეული ცვლილებებიც, მაგალითად, დრაკულას ძაღლების ნაცვლად გორგოლები იცავენ. თუმცა ისინი სიუჟეტში თითქმის იგივე მიზანს ემსახურებიან – გრაფის და ჯონათან ჰარკერის დაცვას. ისინი მანამ არ მაწუხებდნენ, სანამ თავით დაჭიდებას და ძიუდოს ექსპერტებივით ბრძოლას არ დაიწყებდნენ. ეს უბრალოდ ამატებს იუმორს ისტორიას და აჩვენებს, რომ ფილმი ზედმეტად სერიოზულად არ აღიქვამს საკუთარ თავს. თუმცა ეს „ყველისებური“ მომენტები ზოგჯერ აფუჭებს შთაბეჭდილებას და ფილმს უფრო დაბალხარისხიან კატეგორიაში აყენებს, ვიდრე ის სავარაუდოდ აპირებს. დასასრული კი მოგზაურობის დიდ ნაწილს ამაოს ხდის. მრავალი თვალსაზრისით, ლუკ ბესონის დრაკულა ფრენსის ფორდ კოპოლას ფილმის დიდ გავლენას განიცდის, რადგან ვიზუალური ენა და სიუჟეტური ელემენტები ძალიან მსგავსია. ეს უფრო იმ ფილმის ადაპტაციაა, ვიდრე სტოკერის ორიგინალური რომანის. ჯონსის ჩაცმულობაც კი უფრო გერი ოლდმანისას ჰგავს, ხოლო მისი მონსტრული ფორმა თითქმის იდენტურია. აქ გაცილებით მეტი „ყველისებური“ მომენტია, შემთხვევითი ცეკვები და უცნაური სიუჟეტური ხრიკები. მთლიანობაში, სისულელე მომეწონა, მაგრამ ის ყველასთვის არ იქნება. ეს ნამდვილად მხოლოდ ჯონსის დემონსტრირებაა, დანარჩენი კი მეორეხარისხოვანია. „დრაკულა“ კინოთეატრებში 2026 წლის 6 თებერვალს გამოვა. რეიტინგი: საშუალოზე დაბალი.